Trail do Nocedo (09.03.25

 Un trail para descubrir e divertirse na natureza.

Case 1.45 h de coche 🚗 ata chegar a Bueu. Non parou de chover ata ven pasado Santiago, polo que me veu á cabeza 🤯, "a onde carallo vou con este día".

Sobre as 8.15 h., recollida de dorsal e un pouco de conversa coa xente trailera. 

Por alí andaba Pablo Pinto e Lidia, Seba Lourenzo, Fernado Álvarez, Franky Go, Jorge Alborés, por suposto La Pitu (encantoume verte de novo e noraboa por ese ambiente que creas na carreira), Franffkiss (un bo traballo), Mari Portela, Estivel, María e Chechu Penas, Fanny Abelenda, ... E os que faltan...

Non tiña moita certeza de poder correr, xa que levaba dende o mércores cunha horrible dor na perna esquerda que non tiña moi claro que podía ser. Ao probar no quecemento seguía aí, e coxeaba dabondo, pero como son algo terco, decidín tomar a saída e a ver...

SAIDA:

Saio moi conservador, e coxeando. Ía ao que me deixaba a perna, tendo molestia pero sen chegar a ese punto de ter dor. Vexo máis xente por diante miña que por detrás, pero a estas horas o único que me interesa é disfrutar e tomareino coma un adestramento, se podo. 

E así comezo a disfrutar do percorrido, das imaxes, dos sendeiros e do ambiente.

E pouco a pouco, sobre todo cando a cousa se pon para arriba, teño mellores sensacións, pero sempre con ese punto de precaución. 

Paso a Jose Diz, un pouco mais tarde a Bernardo Montaña. Comezo a entender cal é o ritmo que podo e me deixa a perna. E pouco a pouco vou adiantando corredores.

Máis tarde supero a FerTallo, alegroume velo de novo. 

E así vai pasando o tempo ata o 2° avituallamento no que paro a coller auga e mezclalo co Tailwind. 

Aí noto que o ritmo non é malo e aparece Chechu e María animando no percorrido e quédome cunha frase "ánimo, como recuperache". Iso quere dicir que a miña percepción non é errónea.

E agora comezaba o duro da carreira. E a dor na perna xa non era tan forte (ao mellor era que agora xa me doe todo o corpo 😂). 

Nas subidas noto que avanzo moito con respecto aos corredores preto de min, aínda que perda tempo baixando.

E chegamos ao 3° avituallamiento, e volvo parar para repoñer auga e Tailwind. Xa só queda chegar a meta e é en baixada. Aquí apreto os dentes intentando que non me collan dous corredores cos que ía cambiando posicións. 

E apurei tanto que cando me din conta, xa estaba na meta.

META:

A sensación ao final da carreira foi que disfrutei coma un neno e que rematei a carreira dando todo o que podía dar. Máis que satisfeito.

Despois da ducha, por certo, en auga quente, tocaba hidratarse, non antes sen tomar un Recovery Tailwind chocolate. E estando na zona de meta falando con Sebas, déuseme por preguntar onde mirar a clasificación, e aí foi unha sorpresa, estaba na 7º posición xeral, cando tiña metido na cabeza que podía estar sobre o posto 20-30. Joder se non saiu ben a cousa, a pesares do contratempo. 

Pois nada, aí esperei á entrega de premios, como 1º VET. B (si, xa estou noutra "liga").

Un saúdos rápidos e despedidas ata a próxima. Arranquei dirección Arteixo para xantar na quedada Jarnacha (cocido, por suposto).

DATOS:

🏃‍♂️ 26.4 km (1530m+)

⏱ 2.52.23 horas

💗 143 ppm

🏆 1º vet B (7º absoluto)

SENSACIÓNS:

Moi moi malas ao inicio da carreira ao ter esa dor no tibial posterior que, a día de hoxe (unha semana despois) parece que xa recuperado. E moi boas a partir do 2º avituallamento, finalizando a carreira a tope. 

ALIMENTACIÓN:

💦 3 Endurance Tailwind. Saín con un MelonLime e tomei dous máis (con cafeína) no avit. 2 e 3.

🏁 1 Recovery Tailwind chocolate

En ningún momento me sentín sen falta de alimento. Perfecto.



MATERIAL:

👟 Tomir 2.02. Fenomenal para este tipo de terreo.

🧦 Lurbel (definitivamente son os que mellor van). Xa teño encargado outro par en Marathon Running Shop.

🎽 Club AD JARNACHAS cunha térmica por debaixo (son moi frioleiro)

👖 Decathlon

⌚ Coros Vertix 2s (estou encantadísimo con él, podedes atopalo en Marathon Running Shop, na Coruña)

Cinturón: HG Abutres

Tubular e manguitos: De Tailwind (había fresco)




CLASIFICACIÓN:

Quito

  

   

 

  

 

Trail Castelo de Vitres (15-09-2024)

 O Trail dos Indios

Xa logo hai un mes desta carreira. Non sabía si sería capaz de facer unha publicación pero definitivamente creo que isto debe continuar. 

Quizáis os acontecementos non son os que quixeramos pero tamén sei que isto podería suceder como en calquer faceta cotidiana da vida. 

E antes de nada, DEP Miguelón. Seguro que te teremos no recordo durante moito tempo. 

Comezamos pois.

Esta era a miña primeira vez nesta carreira emblemática organizada polo Club Tribu Trail no que teño moitos amigos e amigas. Si, non houbo forma de liarme anos atrás e deste ano non podía pasar, aínda que, de novo, con dificultades para poder asistir. 

Ás 6.45 horas saín da Coruña acompañado do amigo Santi de Malpica, que me fixo a viaxe máis amena. Unha vez chegado a Boiro, tomamos un café con Ángel de Corme. A mañá estaba fría, moi fría, pero daban bastante calor para a proba. 

Costoume vertirme á intemperie, pero pouco a pouco e dentro do polideportivo fun collendo calor. 

SAÍDA

Fágoa da metade para atrás, posto que non teño moito ritmo despois dun verán algo "pasota" e un par de semanas de bos adestramentos, mais nada. Cando me dou conta case vou último, unha vez pillei o embudo da saída do pabillón. Saiuse moi rápido, nuns primeiros metros planos. Eu funme deixando ir. 

E meus queridos amigos e amigas, só podo dicir que a día de hoxe só recordo que adiantei a Lupe Rubio cando ía con Manu Soto (GMTA) xa ben pasado o km 4, posteriormente na primeira subida importante, recordo a Santi de Malpica berrarme non moi lonxe de min (o cal me gustou velo tan próximo e con esas gañas). 

Na segunda subida importante (pode ser o Castelo de Vitres?), recordo estar moi preto de Jose Bautista (Brutanzos), Manu Ramos (Jarnachas) e Juan Fernández (Jarnachas). Tamén andaba por aí Adrián López (GMTA). Aos 3 primeiros paseinos cando subíamos pola vía romana, moi despaciño pero pouco a pouco funos deixando atrás. 

Tamén me atopei con Iván Barca (Toxos e Birras) que ía diante a bo ritmo pero que foi apagándose ata que o deixei nunha pequena subida. 

Bautista foi capaz de collerme de novo e fomos moi parellos ata que se espetou contra unha toxeira na baixada cronometrada. 

Sorpresa foi tamén atopar a Kike Coutadas na última subida "chunga". Na baixada empinada e perigosa desta cota foi cando pouco a pouco o fun deixando. Fun bastante tempo en terra de ninguén, sen ter referencias, pero digamos que cómodo. Pouco antes de chegar ao derradeiro avitallamento atópome de sorpresa con Martín Fontán (GMTA) que ía roto.

Foi case unha alegría chegar a ese derradeiro avituallamento e saber que non quedaba moito para meta, pero coma sempre, unha de dúas, ou me collen ou recollo algún "cadaver", así que decidín dar todo o que me quedaba (que tampouco era moito). Desta vez quería ser eu o que collese aos "afogados" e case case toca. Xa nos derradeiros km, pola beira do río e preto da meta, atopo a Adrián Mosteiro (Toxos e Birras) que, despois de conversar apurou un pouco se non quería ser pasado (as carreiras sempre na meta). Cando quixen dar o último empurrón para intentar pasalo, batín de fuciños na terra e co xeonllo nunha pedra. A dor era grande e Adrián xa collera uns metros, así que mirei para atrás e vin que non chegaba ninguén, así que fun deixándome ir ata a entrada do pabillón, na que vexo a Roberto Tuñas (Vértice) a poucos metros por diante de Mosteiro e miña. "Non está mal", pensei. E así foi como entrei na meta, extasiado pero moi contento de chegar moi preto de Roberto e por diante de grandes corredores como os nombrados anterioremente. 

Por diante, non tiña absolutamente idea de quen andaba, posto que saín tan atrás e tan disfrutón que nin me interesaba. 

Finalmente xa en META, dinme que teño a 15ª posición. Ben, volvemos a estar ON. Agora sí, podo pensar en inscribirme ao que tiña na cabeza, ao Desafío Cantabria.

DATOS:

🏃 24,5 km (1520m+)

⌛ 3:03:55 horas

🏆 15º posición 

💦 3 Tailwind Endurance + auga

🍬 🍌

👟 Tomir 2.0

🏁 1 Recovery Tailwind chocolate

Clasificación:

Quito

    

    

  

Trail da Filloa 45K (12-02-2023)

 

Como sacar un fermoso percorrido

dentro dun mar de eucaliptos

Notábase que ía ser unha maña fresca, de xiada. Conforme te ías achegando a Zas, o termómetro do coche seguía baixando ata chegar aos 0ºC na saída de meta. 

Aínda me deu tempo de tomar un café quentiño e ir ao baño. Por diante, non sabía moi ben que me depararía este primeiro dorsal da tempada. 

Na liña de saída, moito rostro coñecido e facendo cálculos mentais, deberiamos estar sobre o posto 5º-9º. Na miña cabeza, e "lendo" a carreira o día anterior, botáballe que podía andar sobre as 5 horas, 5:10 horas.

SAÍDA

Foi moi moi rápida, o esperado se está Iván Sangiao, corredor que lle gusta saír coma un foguete. 

Detrás del, un pequeno grupo que xa non distingo ao lonxe e despois, corredores que sairon con moitas espectativas, pero que na primeira subida pequena xa se lle acabou a chispa. 

Eu comecei co meu ritmo simplón, onde comeza a fluir o sangue (que lle custa facelo) e sabedor do ritmo e da estratexia que levaba (aguantar os primeiros 28 km e chegar a eles con patas para manter un ritmo cunha marcha máis). Se iso saía ben, a carreira sería un éxito para min.  E digo isto 👉porque do que se trata é de superarte a ti mesmo. Aí radica o éxito e o fracaso.

Bueno, pouco antes de chegar ao primeiro avituallamento, consigo enlazar con Roberto Tuñas, incluso logo sacarlle uns metros, pero teño que parar a atar ben os cordóns (coa emoción da carreira, non me acordei de facelo antes da saída). Aquí volve a adiantarme e sacarme uns 100 metros. Subimos o Monte Brondo, ao lonxe vense algúns corredores. Vou de 7º e por detrás, parece que hai un gran espacio sen corredores. Imos mellor do esperado, pero aínda estamos comezando, non podemos nin emocionarnos, nin estresarnos por como está a carreira. 

Recordo que, polo km 20 ía pensando o fermoso percorrido que fixo a organización dentro deste mar de eucaliptos que hai na zona. Un percorrido moi traballado, que nos metía por moitas carballeiras, cuns sendeiros ratoeiros e ben limpos para non despistarse, zonas moi rápidas, outras moi técnicas, impresionoume o que fixeron. E foi aquí tamén, onde tiven que apartarme a facer "de vientre", que xa me daba a min a alma que ía pasar despois de non facer un bo almorzo. Aquí volveu pasar Tuñas, que xa non entendía nada co panorama que viu 😅.

A todo isto, e sacando nos avituallamentos e fotógrafos, non vin a ninguén máis que a  Roberto Tuñas, co que ía intercambiando posición según o percorrido e as sensacións de cada un 😅. 

Recordo que no avituallamento do km 28, chegamos xuntos, collemos un soft de auga e saimos de novo. 

Sería a partir de aquí, onde a carreira podía dar un xiro, tanto pola cantidade de quilómetros e estrés que xa levaba o corpo, como tamén porque quedaba subir o Pico Meda polas dúas vertentes.

Por un momento, pensei que o ritmo que levaban os de diante (que non souben máis deles dende o km 3) non poderían aguantalo todos e, por outro, pensei que a min xa me estaban chegando os case que 30 km que levaba nas patas. 

O caso foi que non desistín (pero sempre controlando) e non tardamos en ver a un corredor ao lonxe (km 30) que, pouco a pouco iríamos acercándonos (Tuñas mais eu). Aínda que se negaba a caer nas nosas redes (tardou tempo) foi xusto despois da Ruta da Auga cando fomos capaces de xuntarnos os 3.

Chegamos case xuntos ao avituallamento do km 36 e foi aquí onde decidín non parar, ao ver que eles metían a man aos seus softs. Conseguín apretar un pouquiño para distanciarme e cando mirei para atrás, despois dunha curta subida, vin que fixera oco. Era o momento (máis psicolóxico que outra cousa) de tirar. Quedaba por diante, toda a subida (volta) a Pico Meda e a baixada á meta no polideportivo de Zas. Non desistín, non miraba cara atrás e era consciente de que podía "facer pupa". No alto do Pico Meda, cando voltei a cabeza, vin que lle levaba unha distancia considerable, pero que podía non ser suficiente para chegar nesa posición á meta, polo que, con cabeza e corazón, conseguín levar un ritmo un punto por enriba do que desexaría, pero que podía aguantalo (non sei canto tempo).

Recordo, antes de chegar á aldea de Teixidón, pedirlle paso ás e aos "andaríns" que amablemente se apartaban da trazada para que puidese pasar. 

Logo viña unha planicie, con moitos andaríns e no que non veia ningún corredor/a, nin por diante, nin por detrás. Por diante, xa había mooooito tempo que non sabía nada deles, pero preocupábame o que viña por detrás. Pensei que en calquer momento me ían a pasar coma raios. Fíxoseme eterno o percorrido ata meta. O sendeiro estaba cheo de auga e barro e non había forma de escoitar ao spiker. Onde estaba esa ansiada meta 🏁??. Por fín, ao lonxe, parece que hai algo de festa, agora si, chegamos a meta en 4º posición cun tempo de 4:48:25 h.

Atopeime moitísimo mellor do esperado, cun ritmo que non pensei que tivera e cunha sensación de que as cousas van por bo camiño. 

DATOS

🕒 4:48:25 h

🏆 1º veterán (4º absoluto)

💓 145 ppm

💧 4 Tailwind (2 neutro + 2 té matcha cafeína) + 0.5 litros auga

👟 Vectiv Infinite TheNortFace

💦🍌 1 Recovery Tailwind chocolate 😋 (ao finalizar) + filloa de Zas

Quito