As Lendas e Aventuras no Fogar de Breogán: 2026

Sen choiva pero

con barro, moito barro

1. Espectativas antes de comezar

2. Espectativas xusto antes da saída

3. Espectativas durante os primeiros km

4. Espectativas nos km finais

5. A realidade final 🏁

Co pouco volume (por non dicir "ningún") que traía, viña a desfrutar da carreira, da paisaxe e de non mancarme.

Levo uns meses coa cabeza noutras cousas 📚 e iso réstalle tempo ao deporte.

O mellor de todo, desfrutar e pasar un anaco en compañía dos traileiros/as.
Pero a cousa cambiou xusto antes da saída. O dilema de todo trailero "Eu hoxe veño de tranqui..." e outras mentiras que nos contamos 😄.

E algo pasou na miña cabeza para darlle semellante volta.

1. A alegría de sempre: Outra vez na liña de saída do Trail Costa Doce de Sada. Reencontros, risas con amigos e ese ambiente que tanto nos engancha. Ata aquí, todo normal

2. O "Clic" interno: De súpeto, sen saber moi ben como, as miñas pernas lévanme á primeira fila. Xusto aí, ao lado dos que saen disparados.

3. A loita interior: "Pero se eu vin pasalo ben e pasar o día...", dicíame a min mesmo. Pero a mente comezou a traballar... e as gañas de guerra puideron máis.

Modo Kamikaze activado: Decidido. Imos intentar aguantar o ritmo do grupo dianteiro ata que o corpo aguante. Un plan sen fendas (ou unha tolemia en toda regra 😕).

E así foi como saímos... co corazón a mil e con ganas a tope 🚀.

E de súpeto... no medio da batalla 🏃🔪

Se vos falaba do "modo kamikaze" o que pasou nos primeiros quilómetros do Costa Doce foi a confirmación de que a cabeza non sempre manda sobre o corazón (ou sobre as pernas).

🚀 A saída: Saímos polas rúas de Sada coma auténticos Miuras. Sen mirar atrás, sen gardar nada.

📉 O primeiro cribo: Chegou a primeira costa e puxo a cada un no seu sitio. As distancias empezaron a marcarse e, para a miña sorpresa, eu estaba alí: na cabeza de carreira. (Aínda que a única cabeza que corría era a miña, porque o sentido común quedara no coche 😟).

O pacto co demo: Algo dentro de min dixo: "Todo para adiante ata que rebentes". Sabía que o momento de "pedir papas" ía chegar, o que non sabía era cando.

🥈O soño do segundo posto: Sen darme conta, antes do km 4 xa ía segundo da xeral. E así aguantei, esperando cada metro, ata ben pasado o km 27.

⚠️A realidade: Pero ollo, non vos quero enganar. A épica ten un prezo: dende o km 20 o meu corpo xa estaba negociando a rendición e as pernas pesaban como o chumbo.

O trail é así: un equilibrio constante entre a gloria e o sufrimento extremo.

Onde o corpo para, a cabeza empuxa...

A partir do km 27 o Costa Doce púxome a proba. Unha caída tonta desatou os cambreos e tocou negociar cada metro 📉.

Perdín postos, pero non a rabia. A falta de 200m saquei forzas de onde non había para entrar xusto por diante dun grande como César Rodríguez Ventureira. ¿O resultado? Un esforzo que valeu un 2º posto veterán e 5º da xeral ✨

Había moito tempo que non sentía esta dor nas pernas... pero o barro de Sada sabe a gloria.