Mostrando entradas con la etiqueta correrengalicia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta correrengalicia. Mostrar todas las entradas

martes, 6 de mayo de 2025

CAMOVI 25 (28.04.2025)

 E volvemos

a Viveiro


Xa estivera no 2021, nesa edición o calor foi extremo. Este ano íamos co obxectivo de baixar ese tempo, aínda que ía con moi pouco volume e moi pouco de todo. 

As 5.00 horas levanteime para ducharnos e almorzar. Logo veu a vestimenta e arrancando para Viveiro. 

Este ano traía unha novidade, tería a Iván Domínguez como "asistencia" para 3 avituallamentos. Moitísimas grazas polo gran traballo e pola experiencia. Hai que facemos máis a miudo. É outra historia.

Ao chegar a Viveiro, véxome no aparcadoiro con Moncho, Manu Ramos e Iván.

Recollida urxente de dorsal e xa para a liña de saída. Non deu tempo nin a quentar, pero xa teríamos tempo de quencer nos primeiros quilómetros.


SAÍDA:

Según o establecido, saín moi moi amodo, sen presión. Por certo, con bastóns, xa que non viña eu moi convencido do ritmo e do sufrimento que ía ter durante a carreira. 

Chegou o primeiro cortalumes. Aquí e saíndo dende atrás, sabía que ía subir postos, e así foi, pouco a pouco avanzaba polo cortalumes e avanzaba en posicións. Atopei polo camiño a Ces do Tribu Trail co que aínda intercambiamos algunhas verbas.

Ao final do cortalumes, atopo a Jaime Lopez Basanta, xa respirábamos coma se se acabase o mundo, pero saímos desta...

Baixando xa o fun deixando e pouco a pouco ía collendo corredores sen moito esforzo.

E cando me din conta, xa estaba no avituallamento 1 (km10) en 1.09  horas, como tiñamos previsto e  onde me agardaba Iván con dous softs de Tailwind preparados. Foi un visto e non visto. O ritmo que levaba era moi cómodo e sentíame ben.

Comezábamos aquí, a segunda subida da xornada. Seguía dándoseme ben, pero ocorreu o que non quería que ocorrese. Entre o km15 e km17, nun lugar cheo de fochancas con moita auga e todo embarrado, clavo os pes por completo. Nada fora do normal nun trail, pero comezo a sentir nos talóns como se fosen pedriñas. Paro e saco o calzado e vexo que o que me molesta é ese barro e que non teño ningunha pedriña. Continuo pois, cara a Capela de Monte Castelo (a segunda cota do día), pero as sensacións comezan a ser malas. Noto unha gran boza no talón dereito e o esquerdo tampouco é que vai moi aló. E comezo a baixar o Via Crucis, e aquí xa noto que non podo pisar nos talóns, polo que cambio o chip inmediatamente. Aínda non cheguei á metade da carreira e xa imos jodidos con algo que non esperaba. 


Por un lado, sentíame moi ben, pois acababa de coller a José Angel Díaz Bautista e a Diego Seoane, do Brutanzos, que non son mancos, pero por outro, sabía que rematar ía ser unha aventura. 

Na baixada do Via Crucis, Diego baixa coma un foguete e Jose, pois non é o seu forte e fun capaz de non perder posición con él, aínda que sabía que era ficticia. 

E así fun indo, ata chegar ao Naseiro km24.7, onde me esperaba Iván Dominguez cos dous softs de Tailwind preparados e o petardo que sabía que me ía facer falta... Tempo: 2.28 horas, no tempo establecido con Iván. Estaba algo contrariado, pois baixando como o estaba facendo (parecía que ía rompendo ovos), fun capaz de levar o ritmo establecido.

O Naseiro estaba cheo de xente animando, pois comezaba algunha das outras carreiras e era onde se facía o cambio de persoa nos equipos mixtos.

 Saín de aí, tranquilo, pois o obxectivo agora era chegar a meta.

Tocaba pois, a penúltima parte, do km25 ao km33. Nesta parte do percorrido, recordo que Bautista e algún outro corredor foi capaz de adiantarme e collerme distancia, pero nos últimos quilómetros deste tramo, recortei 3 posicións e foi no propio avituallamento onde volvín adiantar a Bautista e poñerme diante doutro corredor que fomos intercambiando posición durante un bo anaco. 

A Iván xa lle dicía que estaba moi jodido, pero non son eu de tirar a toalla, sabendo que me quedaban 10 km e que ía en boa posición para puntuar na Copa Galega da Federación de Montaña

Último tramo, dende este km33 ata meta. O de volver a meternos nas fochancas despois deste avituallamento non o entendín. Dos 3 que íamos no grupo, fun o máis avispado e fun saltando de herba en herba, para non afundirme nese barro. E pouco a pouco fun deixando atrás aos compañeiros de paseo.

Non me daba chegado a hora de verme no Penedo e saber que só quedaba a baixa (jodida ao estar como eu estaba), pero precisaba rematar canto antes. 

E nun tramo cunha forte subida antes de chegar aos eólicos, vexo ao lonxe a silueta de Manu Ramos. Esto deume un pouco de vida xa que, si Manu vai aí diante, tampouco debo ir tan mal de ritmo...

E por fin, o km38, só queda subir ás antenas do Penedo e sufrir baixando para a meta de Viveiro.



Directo a meta. Dende o Penedo mirei cara atrás e vin que a distancia cos perseguidores, podía ser suficiente, polo que, aínda que non me durmín, intentei ir no límite do sufrimento dos meus talóns. Por certo, íame queixando e murmurando eu só, coma un tolo, pero parecía que me relaxaba e que ía máis a gusto... 

E non tardei en ver Viveiro ao fondo e entrar pola porta que marca a chegada inminente a meta. Por fin.
 

A satisfacción de chegar a meta veuse apartada polo sufrimento dos meus pes, pero tamén lle botei unha ollada ao relóxio e marcaba, 8 minutos menos que no 2021. Manda carallo, como é esto dos trails e das carreiras. A veces, non hai quen o entenda. Como podía ser que tivese que baixar en puntillas case toda a carreira, cun ritmo desastroso e sen embargo, fun capaz de sacarlle 8 minutos ao crono do 2021?

Que alguén mo explique.

Ducha? Aquí é onde vin a desfeita dos meus talóns e non entender como puiden correr cos pés así máis da metade da carreira



DATOS:


🏃 42.5 km

📈 2600+

⏱️ 4.42.49h

💚139

🏆 2º vet. B (22º absoluto)


SENSACIÓNS:

🎯 Cumprido.

Creo que lín moi ben a carreira e o ritmo que tiña que levar en todo momento. Cando chegou o percance, fun quen de mentalizarme do que había que facer. Máis que satisfeito.


ALIMENTACIÓN:

⛽💦 7* 500ml Endurance Fuel Tailwind


Saída: 1 MelonLime

km10.5: 1 MelonLime + 1 Limón + guayaba

km 24.7: 1 MelonLime + 1 Colorado Cola + 2 guayaba + No Cramp

km 33.6:  1 Limón + 1 Frambuesa + 1 guayaba


 🏁: 1 Recovery Tailwind chocolate.


MATERIAL:

🎽 camovi 21

🩳 Decatlón

👟 Tomir 2.02 laranxas

🧦 Lurbel

⌚ Coros Vertix 2S


Cinturón: Abutres

Gorra: Dos chinos

Bastóns: Leki






  

   

  



lunes, 31 de marzo de 2025

DesafiOia (23.03.2025)

 Sorprendido do potencial

que ten este trail


E despois de moitos anos, 11ª edición, baixei a Oia por vez primeira para correr estas terras que me sorprenderon gratamente. 

Por fin puiden saudar e visitar aos Cornelios Vizhoja despois de tantos anos sen velos (aló pola época dos raid de aventura, xa choveu).

Saín da Coruña sobre das 6.30 h, chovendo e con frio, e iso non cambiou ata ben entrado na provincia de Pontevedra. Na miña cabeza só pensaba, "fai falta estar ben trallado para ir correr a 2 horas da casa con este tempo e levantarse tan cedo para elo". Pero bueno, xa sabedes o "raritos" que somos os deportistas. 

Cos primeiros raios de luz e xa chegando ao Mosteiro de Santa María de Oia, as vistas dende a estrada son impresionantes, á beira do mar e, como xa non chovia, os ánimos ían mellorando. 

Aparcar no campo de fútbol, recoller o dorsal e cambiarse de roupa (esto, mellor no coche que aínda había frío dabondo). Saudar a amigos e amigas das carreiras e quentar un pouco pola zona. Para chegar á saída hai un pequeno trote.

Na saída atopo a Jaime e Sabela, había tempo que non coincidíamos e, xa metín un pouco de presión para pensar en voltar a Chamonix para o ano que ven?? 


SAÍDA

Pois desta vez decidín poñerme nas ringleiras dianteiras, xa que me dixeran que podía armarse un tapón ao principio do percorrido. E ollo, o percorrido sae cara arriba. 

Teño que dicir que, coa saída, tiven que apurar un pouco para poder posicionarme igualmente. A xente sae coma se viñese o demo detrás. 

En pouco tempo, entramos no monte e coas posicións collidas. A presión por detrás fai que vaia un pouco máis rápido do que quería, pero así tamén non se me escapan tanto os dianteiros. Cando falo dos corredores de diante, non falo dos primeiros, eses que parecen gacelas, estilo Dani Pazó, Martín Fontán, José Manuel Gil, ... falo do seguinte grupo, do grupo dos "humanos". Por alí tamén andaba Sebas de Mondaríz, e Montilla de Castro Trail.

O percorrido constaba, a priori de, 3 fortes subidas nos primeiros 15 km que sumaban 1300 m+ e despois 10 km para sumarlle 300m+ e unha forte baixada a meta. 

A primiera subida, como dixen, foi con algo de presión ata ben metidos na subida. Dende aí, fun moi preto de Montilla e Sebas, que os tiña a 20´´. Ïa nun grupo bastante grandecho facendo o trenecillo.

Ao chegar á cota, O Alto do Castelo e comezar a baixar, xa non tiven rastro destes dous. Esta primeira baixada, olliño con ela. 

Se a primeira subida era durecha, a segunda non se quedaba atrás. máis longa e xa co cansancio da primeira enriba . O Alto de Corroubelo parecía que non daba chegado. Por un par de ocasións pensei que caía cara atrás co desnivel que tiña. Unha vez pasada a cota, a zona xa parece que deixa correr e a baixada non é con tanta pendiente como a anterior pero sí que hai que ir con cuidado xa que hai bastante auga e nalgúns tramos é bastante esbaradizo. As vistas dende arriba son incribles.

Na baixada estaba o punto intermedio de cronometraxe, no que veño dun grupo de 3 e que nos levamos uns poucos segundos entre nós. Os compañeiros de ruta son José Manuel Fernández Vázquez e Juanjo Solleiro, ambos do Baixo Miño Trail Club. Imos intercambiando posicións según sexa o terreo. 

E xa imos pola terceira subida do día que nos levaría ao km 15. Collina con tranquilidade e cun ritmo cómodo para afrontar o que quedaba de carreira. As sensacións ían sendo moi boas, polo que, ata ía contento. A zona de arriba deixaba correr, e moito, pero non había que pasarse que xa non estamos para tanta tolemia. E nunha destas, miro cara atrás e vexo a Diego Seoane do Brutanzos que ven coma unha bala. Foi visto e non visto. Cunha velocidade máis que o noso trío, vaise a fume de carozo. 

No avituallamento de auga do km 21, practicamente chegamos os 3 xuntos. Saio diante dos compañeiros e xa non volvo a velos ata meta. 

A miña baixada foi máis rápida que as anteriores, sabendo que ía deixar o que me quedaba para chegar a meta. Das veces que mirei para atrás, non cheguei a ver aos compañeiros do Baixo Miño Trail. Aínda así, non baixei o ritmo para chegar ao final. 

Trocotró. Moi contento coa miña carreira, coas sensacións e co chula que me pareceu. Por certo, o lugar de saída/meta é de 5 estrelas. 


Ahhh, e ao rematar, regálanche unha botelliña de viño de Marquéz de Vizhoja. Dentro desa mesma bolsa, tamén tes uns descontos e un ticket para recoller unha bebida e un tapper de ensalada ou un bocadillo de chourizo á grella. Xa vos podedes imaxinar o que escollín...

Das duchas, unha pasada. Estaban no campo de fútbol e con auga quente a discreción e con vestiarios amplos.

Gañas de marchar non tiña, así que aínda estiven pola zona de meta saudando e falando coa xente mentres esperábamos as clasificacións finais, non vaia ser que rascara algo, como así foi...

Alí estaba tamén Kike Coutadas que había tempo que non o veía nin charlaba con él. Un fenómeno de persoa.

E así foi como, despois duns erros que houbo coa cronometraxe, subín ao podium como 3º clasificado veterano B pola Federación Galega de Montaña. Mais contento non podía estar. Obxectivo cumprido.


DATOS:


🏃25 km (📈1650m+)

⌚ 2.56.47 h

💚 146 ppm

🏆 3º vet. B (15º abs.)



SENSACIÓNS:

Moi boas. A primeira parte é moi dura, pero sentinme ben e con forza. A segunda parte é máis corredera, onde me sentín moi ben tamén. Peco nas baixadas, máis aínda se son técnicas e, por aquí hai algo de todo. 


ALIMENTACIÓN:

🍌💦 TAILWIND.

Saída: 1 Endurance Fuel sabor MelonLime xa cargado no flash. 

Avit 1: 1 Endurance Fuel sabor Frambuesa (cafeína) 

Avit 2: 1 Endurance Fuel sabor Colorado Cola (cafeína)

Avit auga: 1 Endurance Fuel sabor Natural 


🏁 1 Recovery Chocolate Mint de Tailwind.

Isto é un sabor para os deuses, unha delicatessen. Un sabor a chocolate que despois deixa ese rebustixo a menta. Unha barbaridade. 


MATERIAL

🎽 Gobik de Bombeiros Coruña e térmica interior de tiras

👖 Decatlón

🧦 Lurbel

👟 Tomir 2.02 .Para o monte galego e as características da carreira, é a mellor opción. Agarre e estabilidade.

⌚ Coros Vertix 2S

Cinturón: HG Abutres

Tubular e manguitos: Tailwind (o tubular sobraba, e saqueino aos poucos km)



CLASIFICACIÓN:



Quito


 


 

 



lunes, 14 de octubre de 2024

Desafío Cantabria (05-09-2024)

Del mar a
la montaña


Después del Trail dos Indios tomé la decisión de meterme en esta aventura sabiendo ya que sería la última (de las gordas) este año. Una semana de volumen y otra semana de descarga, no había más, pero si mucha ilusión por compartir este desafío con "lxs Jarnachas". Fueron ellos los que me convencieron de participar.

Salí de A Coruña, sobre las 12 del mediodía del viernes, es decir, 12 horas antes de la carrera. El coche lleno hasta los topes, con la "camperización", ropa y material de aseo y de carrera.

El viaje no se hizo largo, ya que paré sobre las 15 horas en una estación de servicio, donde me dio tiempo a comer y echarme una siesta. Cuando me di cuenta ya estaba en San Vicente de la Barquera recogiendo el dorsal y tomando algo con los compañeros.

Dio tiempo aún a echarnos otra siesta antes de vestirnos y la salida.

Al lío

OBJETIVO:
Como objetivo llevaba hacerlo en menos de 14 horas. Y con estas miras salí de San Vicente. 

La carrera parecía que tenía 2 partes bien marcadas, la primera, hasta la base de vida (km 41), muy rápida y sin apenas desniveles importantes; y la segunda, de la base de vida a meta, con 3 grandes canales de subida y bajada.

Como aquí veníamos a disfrutar (o esa era la primera intención), me dejé ir en la salida, cogiendo un ritmo muy cómodo para afrontar la segunda parte con garantías. 

SALIDA:

En el corralito aún nos dio tiempo de hacer unas fotos todo el grupo junto e incluso algunas risas.

Salí tranquilo, intentando disfrutar de la carrera y con un ritmo tranquilo para hacer con garantías la segunda parte de carrera. 

En partes del recorrido iba a 4 min/km, lo que no me gustaba nada pensando en la segunda mitad, pero es que tampoco iba fuera de ritmo. Poco a poco comencé a adelantar corredores, muy despacio y conforme había alguna pequeña subida, aún eran más claros los adelantamientos. 

Cuando me doy cuenta, veo una camiseta "Jarnacha", es Iván Domínguez y un poco más adelante a Iván Redondo. Ando un poco desconcertado, pero como las sensaciones son buenas, no me preocupo. Así fuimos un buen rato hasta que cada uno cogió su ritmo crucero dependiendo de como iba el desnivel. El que se marchó definitivamente fue Iván Redondo en una bajada. Iván Dominguez y yo llegamos juntos a la base de vida (Lebeña- km 41), donde Iván finalizaba su recorrido para darle el relevo a Manu Ramos y yo me fui directo a buscar la mochila para intentar cambiarme y coger el alimento necesario para afrontar la segunda parte del Desafío. 

En la carpa, me encuentro a Iván Redondo que está finalizando de cambiarse (le asiste Esther) y salir de nuevo al recorrido. A mi me ayuda Domínguez (como se agradece). Tomo un recuperador Tailwind chocolate 🍫 y salgo al ruedo de nuevo 🏃.

Con zapatillas, calcetines y camiseta limpias, parece que se va mucho mejor. El barro de esta primera parte era exagerado y no dejaba correr tranquilo. La media de esta primera parte salió en menos de 6 min/km (bastante rápida), pero es que, aunque había mucho barro en los senderos, también hubo mucho asfalto y pista de zahorra que dejaba correr muy bien. 

Una anécdota fue que en esta base de vida, llegamos poco más 30 personas, de las cuales, 20 eran de la prueba reina y 10 del recorrido Trail.

La segunda parte iba a ser completamente distinta. Ya mentalizado de ello, comienzo con ganas a un ritmo cómodo para lo que me venía encima. Coincido con varios corredores que adelanto y otros que me adelantan, pero el resultado final es favorable para mi. 

Casi al salir del Lebeña, coincido con Alberto Sánchez Bustara (La Braña-Solorunners), un tipo que ya coincidí con él en la Canfranc-Canfranc, un gran atleta y si estaba junto a él, la cosa no iba mal. 

Poco a poco se me va escapando y pasando Puertos de Ullances pasa un minuto por delante mía. Su ritmo es mejor que el mío, así que intento no contagiarme. Las carreras son muy largas. 

Bajando de Ullances, cojo a un corredor y en un cruce de caminos, cogemos a la derecha hacia arriba (hay una baliza dentro del camino), subiendo no veo ninguna baliza y comienzo a desconfiar, en cuanto puedo, miro el suelo embarrado y no veo huellas de zapatillas, por lo que le digo que tenemos que ir mal, que por allí no es. Vuelvo de nuevo a bajar hasta la baliza, donde coincido con otro corredor (Andoni Bilbao) que venía hacia arriba, entre los dos conseguimos volver al circuito. Esa baliza está mal puesta (pierdo 6 minutos por gps).

Llegando al Hoyu Moru, me vuelve a coger Andoni Bilbao Zaballa (Club Alpino Samano), que sube como las cabras. Le pregunto por lo que me viene por delante y me dice que el segundo canal es más jodido que este primero, por lo que ya me voy haciendo una idea. Los voluntarios de este avituallamiento son compañeros del cuerpo de bomberos. Salgo delante de Andoni pero en pocos minutos me pasa. 

Poco a poco, veo como se va marchando a lo lejos, sobre todo en la bajada. 

Comienzo la subida del segundo canal hacia collado de Untuje, efectivamente ya se ve que va a ser más complicado que el primero, así que lo cojo con paciencia pero sin pausa. Andoni se ha ido y por atrás, por atrás no veo a nadie en una buena vista desde lo alto. La bajada se las trae, así que prefiero bajarla lenta (es decir, más lento de lo lento que bajo).

El cuerpo comienza a notarse cansado, pero se que si no hay lesión grave, llegaré a meta. Comienzo así la última de las canales, canal de Cámara. A partir de que corone, ya se que la cosa se hace más liviana, así que, ahí vamos. 

Todo el camino en tierra de nadie, así llego al  collado de Cámara. Ahora toca una sección de bajada que tomo tranquilo, más que nada porque no tengo muchas fuerzas. Sólo pienso en llegar al refugio. Me pongo como objetivo trotar bajando y en llano y si puedo, así lo haré con poco desnivel positivo, nada de andar. Y así es como llego al refugio de Áliva (avit.). Un pequeño descanso y desde aquí la cosa ya parece más fácil. Cuando salgo del refugio, veo a lo lejos 2 siluetas bajando, cojo una referencia, me llevan sobre 6 minutos. En muchos km voy recortando hasta que llego a ellos. Son una pareja de chavales en la que uno no va muy bien. Después de hacer una larga bajada con ellos, voy escapándome. 

Llego a Los Llanos con bastante diferencia sobre ellos, así que entiendo que ya se quedarán atrás a partir de ahora. 

De aquí a meta aún queda lo suyo, nada fácil con los km que llevamos. Pero el objetivo es el mismo. Voy trotando lo que puedo, sin descanso y sin pasarme. Y cuando me doy cuenta y levanto la cabeza, antes de llegar al final de la primera subida después de Los Llanos, veo un corredor a pocos metros mía, es Alberto Sánchez (de nuevo) que está pasando un mal momento. Esto me da a mi un buen subidón y a no bajar el ritmo que llevo. Poco a poco lo voy dejando atrás. Aún quedaba subir al Alto de San Martín y pasar por la Cruz de la Viorna, pero ya mi ritmo era de tractor con reductora y Alberto no sería capaz de alcanzarme. 

Ya se ve a lo lejos Potes, no desisto por si acaso, pero ya estoy seguro que por atrás no hay nadie que pueda alcanzarme y por delante mía, pues por delante no tengo ni idea de como va la cosa, pero ya casi me da igual, pues escucho ya la meta. 

Miro la hora, bastante menos de las 14 horas que tenía como objetivo, así que entro victorioso en mi desafío.

En meta están esperando los amigos y amigas Jarnachas que me acogen como a un hermano. Allí estamos, sentados y con cara de muerto, pero muy vivo. Jojojojojo. 

 
DATOS:

🏃 91 km (6200m+)

⌛ 13:31:05 horas

🏆 15º posición (8º vet. I)

💦 12 Tailwind Endurance + auga + 1 recovery Tailwind Tailwind

🍬 🍌+🍫+🥪

👟 Tomir 2.0 + Tomir 2.0

🏁 1 Recovery Tailwind chocolate