CAMOVI 25 (28.04.2025)

 E volvemos

a Viveiro

Xa estivera no 2021, nesa edición o calor foi extremo. Este ano íamos co obxectivo de baixar ese tempo, aínda que ía con moi pouco volume e moi pouco de todo. 

As 5.00 horas levanteime para ducharnos e almorzar. Logo veu a vestimenta e arrancando para Viveiro. 

Este ano traía unha novidade, tería a Iván Domínguez como "asistencia" para 3 avituallamentos. Moitísimas grazas polo gran traballo e pola experiencia. Hai que facemos máis a miudo. É outra historia.

Ao chegar a Viveiro, véxome no aparcadoiro con Moncho, Manu Ramos e Iván.

Recollida urxente de dorsal e xa para a liña de saída. Non deu tempo nin a quentar, pero xa teríamos tempo de quencer nos primeiros quilómetros.

SAÍDA:

Según o establecido, saín moi moi amodo, sen presión. Por certo, con bastóns, xa que non viña eu moi convencido do ritmo e do sufrimento que ía ter durante a carreira. 

Chegou o primeiro cortalumes. Aquí e saíndo dende atrás, sabía que ía subir postos, e así foi, pouco a pouco avanzaba polo cortalumes e avanzaba en posicións. Atopei polo camiño a Ces do Tribu Trail co que aínda intercambiamos algunhas verbas.

Ao final do cortalumes, atopo a Jaime Lopez Basanta, xa respirábamos coma se se acabase o mundo, pero saímos desta...

Baixando xa o fun deixando e pouco a pouco ía collendo corredores sen moito esforzo.

E cando me din conta, xa estaba no avituallamento 1 (km10) en 1.09  horas, como tiñamos previsto e  onde me agardaba Iván con dous softs de Tailwind preparados. Foi un visto e non visto. O ritmo que levaba era moi cómodo e sentíame ben.

Comezábamos aquí, a segunda subida da xornada. Seguía dándoseme ben, pero ocorreu o que non quería que ocorrese. Entre o km15 e km17, nun lugar cheo de fochancas con moita auga e todo embarrado, clavo os pes por completo. Nada fora do normal nun trail, pero comezo a sentir nos talóns como se fosen pedriñas. Paro e saco o calzado e vexo que o que me molesta é ese barro e que non teño ningunha pedriña. Continuo pois, cara a Capela de Monte Castelo (a segunda cota do día), pero as sensacións comezan a ser malas. Noto unha gran boza no talón dereito e o esquerdo tampouco é que vai moi aló. E comezo a baixar o Via Crucis, e aquí xa noto que non podo pisar nos talóns, polo que cambio o chip inmediatamente. Aínda non cheguei á metade da carreira e xa imos jodidos con algo que non esperaba. 

Por un lado, sentíame moi ben, pois acababa de coller a José Angel Díaz Bautista e a Diego Seoane, do Brutanzos, que non son mancos, pero por outro, sabía que rematar ía ser unha aventura. 

Na baixada do Via Crucis, Diego baixa coma un foguete e Jose, pois non é o seu forte e fun capaz de non perder posición con él, aínda que sabía que era ficticia. 

E así fun indo, ata chegar ao Naseiro km24.7, onde me esperaba Iván Dominguez cos dous softs de Tailwind preparados e o petardo que sabía que me ía facer falta... Tempo: 2.28 horas, no tempo establecido con Iván. Estaba algo contrariado, pois baixando como o estaba facendo (parecía que ía rompendo ovos), fun capaz de levar o ritmo establecido.

O Naseiro estaba cheo de xente animando, pois comezaba algunha das outras carreiras e era onde se facía o cambio de persoa nos equipos mixtos.

 Saín de aí, tranquilo, pois o obxectivo agora era chegar a meta.

Tocaba pois, a penúltima parte, do km25 ao km33. Nesta parte do percorrido, recordo que Bautista e algún outro corredor foi capaz de adiantarme e collerme distancia, pero nos últimos quilómetros deste tramo, recortei 3 posicións e foi no propio avituallamento onde volvín adiantar a Bautista e poñerme diante doutro corredor que fomos intercambiando posición durante un bo anaco. 

A Iván xa lle dicía que estaba moi jodido, pero non son eu de tirar a toalla, sabendo que me quedaban 10 km e que ía en boa posición para puntuar na Copa Galega da Federación de Montaña. 

Último tramo, dende este km33 ata meta. O de volver a meternos nas fochancas despois deste avituallamento non o entendín. Dos 3 que íamos no grupo, fun o máis avispado e fun saltando de herba en herba, para non afundirme nese barro. E pouco a pouco fun deixando atrás aos compañeiros de paseo.

Non me daba chegado a hora de verme no Penedo e saber que só quedaba a baixa (jodida ao estar como eu estaba), pero precisaba rematar canto antes. 

E nun tramo cunha forte subida antes de chegar aos eólicos, vexo ao lonxe a silueta de Manu Ramos. Esto deume un pouco de vida xa que, si Manu vai aí diante, tampouco debo ir tan mal de ritmo...

E por fin, o km38, só queda subir ás antenas do Penedo e sufrir baixando para a meta de Viveiro.

Directo a meta. Dende o Penedo mirei cara atrás e vin que a distancia cos perseguidores, podía ser suficiente, polo que, aínda que non me durmín, intentei ir no límite do sufrimento dos meus talóns. Por certo, íame queixando e murmurando eu só, coma un tolo, pero parecía que me relaxaba e que ía máis a gusto... 

E non tardei en ver Viveiro ao fondo e entrar pola porta que marca a chegada inminente a meta. Por fin.

 

A satisfacción de chegar a meta veuse apartada polo sufrimento dos meus pes, pero tamén lle botei unha ollada ao relóxio e marcaba, 8 minutos menos que no 2021. Manda carallo, como é esto dos trails e das carreiras. A veces, non hai quen o entenda. Como podía ser que tivese que baixar en puntillas case toda a carreira, cun ritmo desastroso e sen embargo, fun capaz de sacarlle 8 minutos ao crono do 2021?

Que alguén mo explique.

Ducha? Aquí é onde vin a desfeita dos meus talóns e non entender como puiden correr cos pés así máis da metade da carreira

DATOS:

🏃 42.5 km

📈 2600+

⏱️ 4.42.49h

💚139

🏆 2º vet. B (22º absoluto)

SENSACIÓNS:

🎯 Cumprido.

Creo que lín moi ben a carreira e o ritmo que tiña que levar en todo momento. Cando chegou o percance, fun quen de mentalizarme do que había que facer. Máis que satisfeito.

ALIMENTACIÓN:

⛽💦 7* 500ml Endurance Fuel Tailwind

Saída: 1 MelonLime

km10.5: 1 MelonLime + 1 Limón + guayaba

km 24.7: 1 MelonLime + 1 Colorado Cola + 2 guayaba + No Cramp

km 33.6:  1 Limón + 1 Frambuesa + 1 guayaba

 🏁: 1 Recovery Tailwind chocolate.

MATERIAL:

🎽 camovi 21

🩳 Decatlón

👟 Tomir 2.02 laranxas

🧦 Lurbel

⌚ Coros Vertix 2S

Cinturón: Abutres

Gorra: Dos chinos

Bastóns: Leki

Quito

  

   

  

CAMOVI (05-09-2021)

 Tivo que ser na súa X edición

Gañas tiña xa de participar nesta carreira e tivo que vir unha pandemia para ir. 

Levaba varios días durmindo mal e o verán non acompañou para realizar a preparación planificada, pero aquí estábamos. Por enriba, a pranta do pé estaba algo tocada ...

Levantarse ás 5:30h da mañá para almorzar rápido, vestirse e arrancar no coche cara Viveiro.

Pintaba que ía haber calor, moita calor, pero polo de agora había moito frío.

Bueno, o caso é que chegamos a Viveiro, recollín o dorsal e aínda tiven tempo de tomar un café cos pescos de Malpica que tamén corrían e estar un pouco con Pablo Lista e Sandrina. Estes últimos ían seguir a carreira na furgoneta, polo que tamén me farían un pouco de avitualladores.

Na saída, toca saír na primeira tanda de 20 corredores. Alí estaban Montilla, Manu Ramos e David Eiroa entre outros. 

O ritmo na saída, soe ser forte pero eu non quero entrar nesas guerras. E alí se foron moitos dos galos ... e non tardaron tamén en pasarme os que viñan nas tandas traseiras. 

Eu xa na primeira subida non ía moi a gusto, e iso que estábamos comezando. Pronto pasou Chema e algún que outro máis. Pero eu ía ao meu. 

Na primeira media hora xa comezaba a pegar o calor e iso que aínda estábamos co resío na mañá. 

Recordo que nun dos primeiros avituallamentos, Sandrina e Pablo déronme unha posición sobre a 12-13ª a uns 12 minutos da cabeza. 

Aínda que non tiña boas sensacións, estabara que nalgún momento viñesen e na cabeza levaba facer unha carreira de menos a máis e a partir do km25 forzar un pouquiño máis e esperar a que os galgos "reventasen" nalgún momento. 

Fun moito tempo facendo a goma con varios corredores do que ía collendo e que finalmente adelantaba, aínda que non con moita explosividade, por non dicir ningunha. 

E o que adiantaba correndo, perdíao nos avituallamentos. E todo parecía que ía indo ata que chegamos ao avituallamento preto do km25, onde tiña que comezar a exprimirme un pouco máis. 

Pero nada máis lonxe da realidade, no km26 comezo a ter calambres nas pernas, en varios músculos, que algúns non sabía nin que existían. Había veces que parecía Chiquito de la Calzada. Nas subidas, seguía collendo corredores desfondados, nos que me atopo a Chema entre eles. Subía ben. Nas baixadas, ía a duras penas, pero nos planos, nos planos era onde máis sufría, non podendo case nin andar polos calambres. Pero incomprensiblemente, non eran moitos os corredores que viñan acercándose. Estaba sufrindo como nunca. Quizáis o forte calor, que non durmira moito toda a semana, os adestramentos que non foron nin suficientes nin acertados, o non comer adecuadamente, bueno, un sinfín de cousas que nos levan a esto.

Así, dende o km26 ata o km38. Soamente Luís Candal foi quen de adiantarme como se estivese comezando a carreira naquel momento. Un artista. Non lle durei nin 30 segundos. E chegados á última cota do día, vexo a Manu Ramos que cada vez vai a menos. Tanto que chegamos a este punto xuntos e no que dixo algo así como "ata aquí cheguei". Faltaban aínda km e case todos para abaixo. E alí me fun eu só, cun trote que me permitía avanzar e estaba no límite das dores por calambres. E pouco a pouco fun indo, e fun collendo algún outro corredor. E cando me dín conta, xa estaba na entrada de Viveiro. 

Non sei como cheguei aquí e cumprindo na carreira. Non como eu quixera, pero é que todos sufrimos e os que mellor leron a carreira e a administraron seguro que estarán contentos. E eu neste momento de entrada na meta, estaba satisfeito en como a plantexei, como se desenrolou e como rematou. 

Finalmente:

7º clasificado na xeral

1º veterano masculino na Copa Galega e

2º veterano masculino (detrás de Montilla), na carreira.

TEMPO: 4:50:38

Obxectivo antes da carreira: 4:40-4:45h

Podium Vet. A masc. Copa Galega

Podium veterano masc. Camovi

Meta da Camovi

E o post carreira ... como molou...