CAMOVI 25 (28.04.2025)

 E volvemos

a Viveiro

Xa estivera no 2021, nesa edición o calor foi extremo. Este ano íamos co obxectivo de baixar ese tempo, aínda que ía con moi pouco volume e moi pouco de todo. 

As 5.00 horas levanteime para ducharnos e almorzar. Logo veu a vestimenta e arrancando para Viveiro. 

Este ano traía unha novidade, tería a Iván Domínguez como "asistencia" para 3 avituallamentos. Moitísimas grazas polo gran traballo e pola experiencia. Hai que facemos máis a miudo. É outra historia.

Ao chegar a Viveiro, véxome no aparcadoiro con Moncho, Manu Ramos e Iván.

Recollida urxente de dorsal e xa para a liña de saída. Non deu tempo nin a quentar, pero xa teríamos tempo de quencer nos primeiros quilómetros.

SAÍDA:

Según o establecido, saín moi moi amodo, sen presión. Por certo, con bastóns, xa que non viña eu moi convencido do ritmo e do sufrimento que ía ter durante a carreira. 

Chegou o primeiro cortalumes. Aquí e saíndo dende atrás, sabía que ía subir postos, e así foi, pouco a pouco avanzaba polo cortalumes e avanzaba en posicións. Atopei polo camiño a Ces do Tribu Trail co que aínda intercambiamos algunhas verbas.

Ao final do cortalumes, atopo a Jaime Lopez Basanta, xa respirábamos coma se se acabase o mundo, pero saímos desta...

Baixando xa o fun deixando e pouco a pouco ía collendo corredores sen moito esforzo.

E cando me din conta, xa estaba no avituallamento 1 (km10) en 1.09  horas, como tiñamos previsto e  onde me agardaba Iván con dous softs de Tailwind preparados. Foi un visto e non visto. O ritmo que levaba era moi cómodo e sentíame ben.

Comezábamos aquí, a segunda subida da xornada. Seguía dándoseme ben, pero ocorreu o que non quería que ocorrese. Entre o km15 e km17, nun lugar cheo de fochancas con moita auga e todo embarrado, clavo os pes por completo. Nada fora do normal nun trail, pero comezo a sentir nos talóns como se fosen pedriñas. Paro e saco o calzado e vexo que o que me molesta é ese barro e que non teño ningunha pedriña. Continuo pois, cara a Capela de Monte Castelo (a segunda cota do día), pero as sensacións comezan a ser malas. Noto unha gran boza no talón dereito e o esquerdo tampouco é que vai moi aló. E comezo a baixar o Via Crucis, e aquí xa noto que non podo pisar nos talóns, polo que cambio o chip inmediatamente. Aínda non cheguei á metade da carreira e xa imos jodidos con algo que non esperaba. 

Por un lado, sentíame moi ben, pois acababa de coller a José Angel Díaz Bautista e a Diego Seoane, do Brutanzos, que non son mancos, pero por outro, sabía que rematar ía ser unha aventura. 

Na baixada do Via Crucis, Diego baixa coma un foguete e Jose, pois non é o seu forte e fun capaz de non perder posición con él, aínda que sabía que era ficticia. 

E así fun indo, ata chegar ao Naseiro km24.7, onde me esperaba Iván Dominguez cos dous softs de Tailwind preparados e o petardo que sabía que me ía facer falta... Tempo: 2.28 horas, no tempo establecido con Iván. Estaba algo contrariado, pois baixando como o estaba facendo (parecía que ía rompendo ovos), fun capaz de levar o ritmo establecido.

O Naseiro estaba cheo de xente animando, pois comezaba algunha das outras carreiras e era onde se facía o cambio de persoa nos equipos mixtos.

 Saín de aí, tranquilo, pois o obxectivo agora era chegar a meta.

Tocaba pois, a penúltima parte, do km25 ao km33. Nesta parte do percorrido, recordo que Bautista e algún outro corredor foi capaz de adiantarme e collerme distancia, pero nos últimos quilómetros deste tramo, recortei 3 posicións e foi no propio avituallamento onde volvín adiantar a Bautista e poñerme diante doutro corredor que fomos intercambiando posición durante un bo anaco. 

A Iván xa lle dicía que estaba moi jodido, pero non son eu de tirar a toalla, sabendo que me quedaban 10 km e que ía en boa posición para puntuar na Copa Galega da Federación de Montaña. 

Último tramo, dende este km33 ata meta. O de volver a meternos nas fochancas despois deste avituallamento non o entendín. Dos 3 que íamos no grupo, fun o máis avispado e fun saltando de herba en herba, para non afundirme nese barro. E pouco a pouco fun deixando atrás aos compañeiros de paseo.

Non me daba chegado a hora de verme no Penedo e saber que só quedaba a baixa (jodida ao estar como eu estaba), pero precisaba rematar canto antes. 

E nun tramo cunha forte subida antes de chegar aos eólicos, vexo ao lonxe a silueta de Manu Ramos. Esto deume un pouco de vida xa que, si Manu vai aí diante, tampouco debo ir tan mal de ritmo...

E por fin, o km38, só queda subir ás antenas do Penedo e sufrir baixando para a meta de Viveiro.

Directo a meta. Dende o Penedo mirei cara atrás e vin que a distancia cos perseguidores, podía ser suficiente, polo que, aínda que non me durmín, intentei ir no límite do sufrimento dos meus talóns. Por certo, íame queixando e murmurando eu só, coma un tolo, pero parecía que me relaxaba e que ía máis a gusto... 

E non tardei en ver Viveiro ao fondo e entrar pola porta que marca a chegada inminente a meta. Por fin.

 

A satisfacción de chegar a meta veuse apartada polo sufrimento dos meus pes, pero tamén lle botei unha ollada ao relóxio e marcaba, 8 minutos menos que no 2021. Manda carallo, como é esto dos trails e das carreiras. A veces, non hai quen o entenda. Como podía ser que tivese que baixar en puntillas case toda a carreira, cun ritmo desastroso e sen embargo, fun capaz de sacarlle 8 minutos ao crono do 2021?

Que alguén mo explique.

Ducha? Aquí é onde vin a desfeita dos meus talóns e non entender como puiden correr cos pés así máis da metade da carreira

DATOS:

🏃 42.5 km

📈 2600+

⏱️ 4.42.49h

💚139

🏆 2º vet. B (22º absoluto)

SENSACIÓNS:

🎯 Cumprido.

Creo que lín moi ben a carreira e o ritmo que tiña que levar en todo momento. Cando chegou o percance, fun quen de mentalizarme do que había que facer. Máis que satisfeito.

ALIMENTACIÓN:

⛽💦 7* 500ml Endurance Fuel Tailwind

Saída: 1 MelonLime

km10.5: 1 MelonLime + 1 Limón + guayaba

km 24.7: 1 MelonLime + 1 Colorado Cola + 2 guayaba + No Cramp

km 33.6:  1 Limón + 1 Frambuesa + 1 guayaba

 🏁: 1 Recovery Tailwind chocolate.

MATERIAL:

🎽 camovi 21

🩳 Decatlón

👟 Tomir 2.02 laranxas

🧦 Lurbel

⌚ Coros Vertix 2S

Cinturón: Abutres

Gorra: Dos chinos

Bastóns: Leki

Quito

  

   

  

DesafiOia (23.03.2025)

 Sorprendido do potencial

que ten este trail

E despois de moitos anos, 11ª edición, baixei a Oia por vez primeira para correr estas terras que me sorprenderon gratamente. 

Por fin puiden saudar e visitar aos Cornelios Vizhoja despois de tantos anos sen velos (aló pola época dos raid de aventura, xa choveu).

Saín da Coruña sobre das 6.30 h, chovendo e con frio, e iso non cambiou ata ben entrado na provincia de Pontevedra. Na miña cabeza só pensaba, "fai falta estar ben trallado para ir correr a 2 horas da casa con este tempo e levantarse tan cedo para elo". Pero bueno, xa sabedes o "raritos" que somos os deportistas. 

Cos primeiros raios de luz e xa chegando ao Mosteiro de Santa María de Oia, as vistas dende a estrada son impresionantes, á beira do mar e, como xa non chovia, os ánimos ían mellorando. 

Aparcar no campo de fútbol, recoller o dorsal e cambiarse de roupa (esto, mellor no coche que aínda había frío dabondo). Saudar a amigos e amigas das carreiras e quentar un pouco pola zona. Para chegar á saída hai un pequeno trote.

Na saída atopo a Jaime e Sabela, había tempo que non coincidíamos e, xa metín un pouco de presión para pensar en voltar a Chamonix para o ano que ven?? 

SAÍDA

Pois desta vez decidín poñerme nas ringleiras dianteiras, xa que me dixeran que podía armarse un tapón ao principio do percorrido. E ollo, o percorrido sae cara arriba. 

Teño que dicir que, coa saída, tiven que apurar un pouco para poder posicionarme igualmente. A xente sae coma se viñese o demo detrás. 

En pouco tempo, entramos no monte e coas posicións collidas. A presión por detrás fai que vaia un pouco máis rápido do que quería, pero así tamén non se me escapan tanto os dianteiros. Cando falo dos corredores de diante, non falo dos primeiros, eses que parecen gacelas, estilo Dani Pazó, Martín Fontán, José Manuel Gil, ... falo do seguinte grupo, do grupo dos "humanos". Por alí tamén andaba Sebas de Mondaríz, e Montilla de Castro Trail.

O percorrido constaba, a priori de, 3 fortes subidas nos primeiros 15 km que sumaban 1300 m+ e despois 10 km para sumarlle 300m+ e unha forte baixada a meta. 

A primiera subida, como dixen, foi con algo de presión ata ben metidos na subida. Dende aí, fun moi preto de Montilla e Sebas, que os tiña a 20´´. Ïa nun grupo bastante grandecho facendo o trenecillo.

Ao chegar á cota, O Alto do Castelo e comezar a baixar, xa non tiven rastro destes dous. Esta primeira baixada, olliño con ela. 

Se a primeira subida era durecha, a segunda non se quedaba atrás. máis longa e xa co cansancio da primeira enriba . O Alto de Corroubelo parecía que non daba chegado. Por un par de ocasións pensei que caía cara atrás co desnivel que tiña. Unha vez pasada a cota, a zona xa parece que deixa correr e a baixada non é con tanta pendiente como a anterior pero sí que hai que ir con cuidado xa que hai bastante auga e nalgúns tramos é bastante esbaradizo. As vistas dende arriba son incribles.

Na baixada estaba o punto intermedio de cronometraxe, no que veño dun grupo de 3 e que nos levamos uns poucos segundos entre nós. Os compañeiros de ruta son José Manuel Fernández Vázquez e Juanjo Solleiro, ambos do Baixo Miño Trail Club. Imos intercambiando posicións según sexa o terreo. 

E xa imos pola terceira subida do día que nos levaría ao km 15. Collina con tranquilidade e cun ritmo cómodo para afrontar o que quedaba de carreira. As sensacións ían sendo moi boas, polo que, ata ía contento. A zona de arriba deixaba correr, e moito, pero non había que pasarse que xa non estamos para tanta tolemia. E nunha destas, miro cara atrás e vexo a Diego Seoane do Brutanzos que ven coma unha bala. Foi visto e non visto. Cunha velocidade máis que o noso trío, vaise a fume de carozo. 

No avituallamento de auga do km 21, practicamente chegamos os 3 xuntos. Saio diante dos compañeiros e xa non volvo a velos ata meta. 

A miña baixada foi máis rápida que as anteriores, sabendo que ía deixar o que me quedaba para chegar a meta. Das veces que mirei para atrás, non cheguei a ver aos compañeiros do Baixo Miño Trail. Aínda así, non baixei o ritmo para chegar ao final. 

Trocotró. Moi contento coa miña carreira, coas sensacións e co chula que me pareceu. Por certo, o lugar de saída/meta é de 5 estrelas. 

Ahhh, e ao rematar, regálanche unha botelliña de viño de Marquéz de Vizhoja. Dentro desa mesma bolsa, tamén tes uns descontos e un ticket para recoller unha bebida e un tapper de ensalada ou un bocadillo de chourizo á grella. Xa vos podedes imaxinar o que escollín...

Das duchas, unha pasada. Estaban no campo de fútbol e con auga quente a discreción e con vestiarios amplos.

Gañas de marchar non tiña, así que aínda estiven pola zona de meta saudando e falando coa xente mentres esperábamos as clasificacións finais, non vaia ser que rascara algo, como así foi...

Alí estaba tamén Kike Coutadas que había tempo que non o veía nin charlaba con él. Un fenómeno de persoa.

E así foi como, despois duns erros que houbo coa cronometraxe, subín ao podium como 3º clasificado veterano B pola Federación Galega de Montaña. Mais contento non podía estar. Obxectivo cumprido.

DATOS:

🏃25 km (📈1650m+)

⌚ 2.56.47 h

💚 146 ppm

🏆 3º vet. B (15º abs.)

SENSACIÓNS:

Moi boas. A primeira parte é moi dura, pero sentinme ben e con forza. A segunda parte é máis corredera, onde me sentín moi ben tamén. Peco nas baixadas, máis aínda se son técnicas e, por aquí hai algo de todo. 

ALIMENTACIÓN:

🍌💦 TAILWIND.

Saída: 1 Endurance Fuel sabor MelonLime xa cargado no flash. 

Avit 1: 1 Endurance Fuel sabor Frambuesa (cafeína) 

Avit 2: 1 Endurance Fuel sabor Colorado Cola (cafeína)

Avit auga: 1 Endurance Fuel sabor Natural 

🏁 1 Recovery Chocolate Mint de Tailwind.

Isto é un sabor para os deuses, unha delicatessen. Un sabor a chocolate que despois deixa ese rebustixo a menta. Unha barbaridade. 

MATERIAL

🎽 Gobik de Bombeiros Coruña e térmica interior de tiras

👖 Decatlón

🧦 Lurbel

👟 Tomir 2.02 .Para o monte galego e as características da carreira, é a mellor opción. Agarre e estabilidade.

⌚ Coros Vertix 2S

Cinturón: HG Abutres

Tubular e manguitos: Tailwind (o tubular sobraba, e saqueino aos poucos km)

CLASIFICACIÓN:

Quito

 

 

 

Trail da Camelia (09.02.2025)

 TRAIL DA CAMELIA

A lameira de Vedra

Primeira carreira co meu novo club AD JARNACHAS, e a iso íamos, a puntuar coma club, pero dende unha semana antes, os efectivos foron caendo por diversas circunstancias e mesmo minutos antes da saida, un dos compoñentes "Álvaro da Chousa", aparecía cun dedo do pé que parecía máis ben un percebe. A cousa non pintaba ben, pero aló fomos, 4 valientes Jarnachas (Jano, Javi Rubio, Álvaro da Chousa e Quito Ponteceso).

O día amaneceu chuvioso e esperábamos un percorrido rápido pero á vez con moita lama. Non nos confundimos. 

SAÍDA

A saída foi rápida, cara abaixo e sen freos. Recordo pasar por debaixo das famosas oliveiras de Vedra, unha paisaxe única e moi ben conservada. 

A partires de aquí, a carreira segue sendo moi rápida, por sendeiros pegados ao río, con barro e bastante resbaladizos. Logo de pasar a algún corredor e corredora nos lugares "habilitados" para non caer ao río, cruzamos a Ponte Ulla e xa nos metemos no monte. Unha pequena subida que xa me empeza a gustar máis e que continua cunha baixada, ollo con elas, que está todo moi esbaradizo e, de novo, outra subida que nos levará pola igrexa/santuario de Guntián. A carreira segue sendo moi rápida. 

Imos subindo cara o mirador do Alto do Castro que, seguro que ten moi boas vistas, pero hoxe non se vé "un burro a tres pasos" con tanta néboa. Non recordo moi ben os corredores cos que ía. 

Na baixada, perigosa polo esbaradizo do terreo, e polo km 7.5, achégome ao grupo que levaba diante e recoñezo a Agustín Crespo (Galaico Trail Run) que me deixa pasar ao ir máis rápido que él. Minutos despois, miro cara atrás e vexo ao lonxe a silueta de Emilio Montilla (Castro Trail), que non sei se o adiantei nalgún lugar ou xa veu detrás miña dende o principio.

Volvemos de novo, ás beiras do río Ulla, un fermoso sendeiro xusto á beira del, rápido, moi rápido. 

Aquí, alcanzo a un pequeno grupo (3 corredores), no que recoñezo a Iván Montes (Club de Montaña Terras de Burón), Paco Muñóz (Castro Trail) e Fran Pascual (Castro Trail). Dende aquí e ata pasar de novo (de volta) a Ponte Ulla, vou a unha pequena distancia do grupo, ao rebufo, e así ata o inicio de tramo cronometrado, no que me vou cara adiante, chegando ao final de dito tramo, xusto por detrás de Iván e deixando a Paco e Fran un pelín descolgados. 

Pasamos a vía do tren véndonos todos pero cuns segundos distanciados e así pasamos o avituallamento. Cando cría que mellor ía, case me caio por culpa dun resbalón e consecuencia delo, teño un calambre no biceps femoral da perna dereita, que me deixa dolorido un bo tempo, ata que decido que o mellor é trotar amodiño e que o músculo vaia retornando ao seu traballo habitual. Pouco a pouco a cousa volve a fluir.

Antes de chegar ao punto de control, adianto a Diego Seoane (Brutanzos Team) que ten algún problema pero nada serio.

Saíndo da aldea de A Saíña, vexo a Iván Montes e dous corredores máis a uns 30 segundos. Tampouco parece que vaia tan mal con estas velocidades. E así ascendemos ao Pico Sacro. 

Un Pico Sacro que non se veía un "jameito" coa néboa e cunha mañá pasada por auga.    

E xa baixando, polo km 24-25, nun lugar que caíamos a unha pista ancha de zahorra e cun descampado á esquerda (prado), vexo a dous corredores que pouco a pouco me vou achegando a eles. Podo intuir as súas casacas, unha do Club Vértice e outra do GMTA-Chuvoners. Voume acercando ata que un deles mira para atrás, aí xa se acabou o chiste...

E así foron pasando os km e o tempo, intentando manter ese ritmo e a praza na que estaba ata chegar ao cartaz de "último km" que se me dou por mirar para atrás e vexo a uns 50m a Fran Pascual, case me da algo. Esa pequena subida que estaba facendo xa andando, tiven que apurar para que non me pillase e dende aí a meta fun a todo o que daba o corpo para chegar. 

Ao pasar de novo as liñas do tren, botei un vistazo cara atrás e xa vin que, a ese ritmo podía chegar a meta sen perder posición e foi o que así sucedeu. 

META 

Chego a ela cun moi bo sabor de boca, non só polo grolo de Endurance Tailwind de Melon-Lima que lle metín, senón tamén por finalizar desa maneira unha carreira tan rápida para min. Sentinme moi ben aínda con eses ritmos, e despexei as dudas de se algún día podería ser de novo "rápido".

Mollado e embarrado como estaba e despois de avituallarme nese avituallamento fin de carreira (unha delicia), comezaba a collerme o frío, pero tiña que esperar aos compañeiros de equipo ou a Xosé María que me tiña o chubasqueiro.

Finalmente, non puidemos puntuar coma equipo, xa que na meta apareceu Javi Rubio xa cambiado, seixa se perdeu e colleu polo trail curto e xa veu para meta e Álvaro, que xa marchara para Coruña, ao non poder coa dor do dedo do pé. Faltaba Jano que tardou un pouco máis do esperado en sair desa lameira que era o percorrido.
Ducha e outra vez de pinchos para a carpa ata que, sobre as 14.30 horas fomos xantar.


SENSACIÓNS:
Moi boas. Era a primeira carreira dende que aló por setembro o xeonllo me dera a lata e non sabía como ía responder. 

As Tomir 2.02 son un acerto neste tipo de circuitos. Agarre e estabilidade perfecta. Non dubidedes de probalas en Marathon Running Shop na Coruña. 

Moi contento polo ritmo que puiden aguantar e vendo xa o que podemos retocar para disfrutar desta nova tempada.  

Xa case pensando na seguinte, e iso é boa noticia.

ALIMENTACIÓN:

🍌💦4 Endurance Tailwind (2 neutros, 1 tropical -cafeína, 1 melon-lima). Auga e plátano en avit.

🍬1 Recovery Tailwind sabor chocolate ao finalizar

MATERIAL:

👟Calzado: Tomir 2.02
🧦Calcetíns Lurbel (estes son os que vou coller para esta tempada). Mercarei máis en Marathon Running Shop 
🎽Casaca: club AD JARNACHAS 
👖Pantalón: decatlon 
⌚Reloxio: Coros Vertix 2s (boa elección, podedes atopalo en Marathon Running Shop, na Coruña)
    Cinturón: HG Abutres
    Tubular e manguitos: de Tailwind

CLASIFICACIÓN:

Quito