Mostrando entradas con la etiqueta carreras de montaña. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta carreras de montaña. Mostrar todas las entradas

lunes, 31 de marzo de 2025

DesafiOia (23.03.2025)

 Sorprendido do potencial

que ten este trail


E despois de moitos anos, 11ª edición, baixei a Oia por vez primeira para correr estas terras que me sorprenderon gratamente. 

Por fin puiden saudar e visitar aos Cornelios Vizhoja despois de tantos anos sen velos (aló pola época dos raid de aventura, xa choveu).

Saín da Coruña sobre das 6.30 h, chovendo e con frio, e iso non cambiou ata ben entrado na provincia de Pontevedra. Na miña cabeza só pensaba, "fai falta estar ben trallado para ir correr a 2 horas da casa con este tempo e levantarse tan cedo para elo". Pero bueno, xa sabedes o "raritos" que somos os deportistas. 

Cos primeiros raios de luz e xa chegando ao Mosteiro de Santa María de Oia, as vistas dende a estrada son impresionantes, á beira do mar e, como xa non chovia, os ánimos ían mellorando. 

Aparcar no campo de fútbol, recoller o dorsal e cambiarse de roupa (esto, mellor no coche que aínda había frío dabondo). Saudar a amigos e amigas das carreiras e quentar un pouco pola zona. Para chegar á saída hai un pequeno trote.

Na saída atopo a Jaime e Sabela, había tempo que non coincidíamos e, xa metín un pouco de presión para pensar en voltar a Chamonix para o ano que ven?? 


SAÍDA

Pois desta vez decidín poñerme nas ringleiras dianteiras, xa que me dixeran que podía armarse un tapón ao principio do percorrido. E ollo, o percorrido sae cara arriba. 

Teño que dicir que, coa saída, tiven que apurar un pouco para poder posicionarme igualmente. A xente sae coma se viñese o demo detrás. 

En pouco tempo, entramos no monte e coas posicións collidas. A presión por detrás fai que vaia un pouco máis rápido do que quería, pero así tamén non se me escapan tanto os dianteiros. Cando falo dos corredores de diante, non falo dos primeiros, eses que parecen gacelas, estilo Dani Pazó, Martín Fontán, José Manuel Gil, ... falo do seguinte grupo, do grupo dos "humanos". Por alí tamén andaba Sebas de Mondaríz, e Montilla de Castro Trail.

O percorrido constaba, a priori de, 3 fortes subidas nos primeiros 15 km que sumaban 1300 m+ e despois 10 km para sumarlle 300m+ e unha forte baixada a meta. 

A primiera subida, como dixen, foi con algo de presión ata ben metidos na subida. Dende aí, fun moi preto de Montilla e Sebas, que os tiña a 20´´. Ïa nun grupo bastante grandecho facendo o trenecillo.

Ao chegar á cota, O Alto do Castelo e comezar a baixar, xa non tiven rastro destes dous. Esta primeira baixada, olliño con ela. 

Se a primeira subida era durecha, a segunda non se quedaba atrás. máis longa e xa co cansancio da primeira enriba . O Alto de Corroubelo parecía que non daba chegado. Por un par de ocasións pensei que caía cara atrás co desnivel que tiña. Unha vez pasada a cota, a zona xa parece que deixa correr e a baixada non é con tanta pendiente como a anterior pero sí que hai que ir con cuidado xa que hai bastante auga e nalgúns tramos é bastante esbaradizo. As vistas dende arriba son incribles.

Na baixada estaba o punto intermedio de cronometraxe, no que veño dun grupo de 3 e que nos levamos uns poucos segundos entre nós. Os compañeiros de ruta son José Manuel Fernández Vázquez e Juanjo Solleiro, ambos do Baixo Miño Trail Club. Imos intercambiando posicións según sexa o terreo. 

E xa imos pola terceira subida do día que nos levaría ao km 15. Collina con tranquilidade e cun ritmo cómodo para afrontar o que quedaba de carreira. As sensacións ían sendo moi boas, polo que, ata ía contento. A zona de arriba deixaba correr, e moito, pero non había que pasarse que xa non estamos para tanta tolemia. E nunha destas, miro cara atrás e vexo a Diego Seoane do Brutanzos que ven coma unha bala. Foi visto e non visto. Cunha velocidade máis que o noso trío, vaise a fume de carozo. 

No avituallamento de auga do km 21, practicamente chegamos os 3 xuntos. Saio diante dos compañeiros e xa non volvo a velos ata meta. 

A miña baixada foi máis rápida que as anteriores, sabendo que ía deixar o que me quedaba para chegar a meta. Das veces que mirei para atrás, non cheguei a ver aos compañeiros do Baixo Miño Trail. Aínda así, non baixei o ritmo para chegar ao final. 

Trocotró. Moi contento coa miña carreira, coas sensacións e co chula que me pareceu. Por certo, o lugar de saída/meta é de 5 estrelas. 


Ahhh, e ao rematar, regálanche unha botelliña de viño de Marquéz de Vizhoja. Dentro desa mesma bolsa, tamén tes uns descontos e un ticket para recoller unha bebida e un tapper de ensalada ou un bocadillo de chourizo á grella. Xa vos podedes imaxinar o que escollín...

Das duchas, unha pasada. Estaban no campo de fútbol e con auga quente a discreción e con vestiarios amplos.

Gañas de marchar non tiña, así que aínda estiven pola zona de meta saudando e falando coa xente mentres esperábamos as clasificacións finais, non vaia ser que rascara algo, como así foi...

Alí estaba tamén Kike Coutadas que había tempo que non o veía nin charlaba con él. Un fenómeno de persoa.

E así foi como, despois duns erros que houbo coa cronometraxe, subín ao podium como 3º clasificado veterano B pola Federación Galega de Montaña. Mais contento non podía estar. Obxectivo cumprido.


DATOS:


🏃25 km (📈1650m+)

⌚ 2.56.47 h

💚 146 ppm

🏆 3º vet. B (15º abs.)



SENSACIÓNS:

Moi boas. A primeira parte é moi dura, pero sentinme ben e con forza. A segunda parte é máis corredera, onde me sentín moi ben tamén. Peco nas baixadas, máis aínda se son técnicas e, por aquí hai algo de todo. 


ALIMENTACIÓN:

🍌💦 TAILWIND.

Saída: 1 Endurance Fuel sabor MelonLime xa cargado no flash. 

Avit 1: 1 Endurance Fuel sabor Frambuesa (cafeína) 

Avit 2: 1 Endurance Fuel sabor Colorado Cola (cafeína)

Avit auga: 1 Endurance Fuel sabor Natural 


🏁 1 Recovery Chocolate Mint de Tailwind.

Isto é un sabor para os deuses, unha delicatessen. Un sabor a chocolate que despois deixa ese rebustixo a menta. Unha barbaridade. 


MATERIAL

🎽 Gobik de Bombeiros Coruña e térmica interior de tiras

👖 Decatlón

🧦 Lurbel

👟 Tomir 2.02 .Para o monte galego e as características da carreira, é a mellor opción. Agarre e estabilidade.

⌚ Coros Vertix 2S

Cinturón: HG Abutres

Tubular e manguitos: Tailwind (o tubular sobraba, e saqueino aos poucos km)



CLASIFICACIÓN:



Quito


 


 

 



domingo, 16 de marzo de 2025

Trail do Nocedo (09.03.25



 Un trail para descubrir e divertirse na natureza.


Case 1.45 h de coche 🚗 ata chegar a Bueu. Non parou de chover ata ven pasado Santiago, polo que me veu á cabeza 🤯, "a onde carallo vou con este día".

Sobre as 8.15 h., recollida de dorsal e un pouco de conversa coa xente trailera. 

Por alí andaba Pablo Pinto e Lidia, Seba Lourenzo, Fernado Álvarez, Franky Go, Jorge Alborés, por suposto La Pitu (encantoume verte de novo e noraboa por ese ambiente que creas na carreira), Franffkiss (un bo traballo), Mari Portela, Estivel, María e Chechu Penas, Fanny Abelenda, ... E os que faltan...

Non tiña moita certeza de poder correr, xa que levaba dende o mércores cunha horrible dor na perna esquerda que non tiña moi claro que podía ser. Ao probar no quecemento seguía aí, e coxeaba dabondo, pero como son algo terco, decidín tomar a saída e a ver...


SAIDA:

Saio moi conservador, e coxeando. Ía ao que me deixaba a perna, tendo molestia pero sen chegar a ese punto de ter dor. Vexo máis xente por diante miña que por detrás, pero a estas horas o único que me interesa é disfrutar e tomareino coma un adestramento, se podo. 

E así comezo a disfrutar do percorrido, das imaxes, dos sendeiros e do ambiente.

E pouco a pouco, sobre todo cando a cousa se pon para arriba, teño mellores sensacións, pero sempre con ese punto de precaución. 


Paso a Jose Diz, un pouco mais tarde a Bernardo Montaña. Comezo a entender cal é o ritmo que podo e me deixa a perna. E pouco a pouco vou adiantando corredores.

Máis tarde supero a FerTallo, alegroume velo de novo. 

E así vai pasando o tempo ata o 2° avituallamento no que paro a coller auga e mezclalo co Tailwind. 

Aí noto que o ritmo non é malo e aparece Chechu e María animando no percorrido e quédome cunha frase "ánimo, como recuperache". Iso quere dicir que a miña percepción non é errónea.

E agora comezaba o duro da carreira. E a dor na perna xa non era tan forte (ao mellor era que agora xa me doe todo o corpo 😂). 

Nas subidas noto que avanzo moito con respecto aos corredores preto de min, aínda que perda tempo baixando.

E chegamos ao 3° avituallamiento, e volvo parar para repoñer auga e Tailwind. Xa só queda chegar a meta e é en baixada. Aquí apreto os dentes intentando que non me collan dous corredores cos que ía cambiando posicións. 

E apurei tanto que cando me din conta, xa estaba na meta.


META:

A sensación ao final da carreira foi que disfrutei coma un neno e que rematei a carreira dando todo o que podía dar. Máis que satisfeito.

Despois da ducha, por certo, en auga quente, tocaba hidratarse, non antes sen tomar un Recovery Tailwind chocolate. E estando na zona de meta falando con Sebas, déuseme por preguntar onde mirar a clasificación, e aí foi unha sorpresa, estaba na 7º posición xeral, cando tiña metido na cabeza que podía estar sobre o posto 20-30. Joder se non saiu ben a cousa, a pesares do contratempo. 

Pois nada, aí esperei á entrega de premios, como 1º VET. B (si, xa estou noutra "liga").

Un saúdos rápidos e despedidas ata a próxima. Arranquei dirección Arteixo para xantar na quedada Jarnacha (cocido, por suposto).


DATOS:

🏃‍♂️ 26.4 km (1530m+)

⏱ 2.52.23 horas

💗 143 ppm

🏆 1º vet B (7º absoluto)


SENSACIÓNS:

Moi moi malas ao inicio da carreira ao ter esa dor no tibial posterior que, a día de hoxe (unha semana despois) parece que xa recuperado. E moi boas a partir do 2º avituallamento, finalizando a carreira a tope. 


ALIMENTACIÓN:

💦 3 Endurance Tailwind. Saín con un MelonLime e tomei dous máis (con cafeína) no avit. 2 e 3.

🏁 1 Recovery Tailwind chocolate


En ningún momento me sentín sen falta de alimento. Perfecto.



MATERIAL:

👟 Tomir 2.02. Fenomenal para este tipo de terreo.

🧦 Lurbel (definitivamente son os que mellor van). Xa teño encargado outro par en Marathon Running Shop.

🎽 Club AD JARNACHAS cunha térmica por debaixo (son moi frioleiro)

👖 Decathlon

⌚ Coros Vertix 2s (estou encantadísimo con él, podedes atopalo en Marathon Running Shop, na Coruña)

Cinturón: HG Abutres

Tubular e manguitos: De Tailwind (había fresco)




CLASIFICACIÓN:


  

   

 




  


 





lunes, 14 de octubre de 2024

Desafío Cantabria (05-09-2024)

Del mar a
la montaña


Después del Trail dos Indios tomé la decisión de meterme en esta aventura sabiendo ya que sería la última (de las gordas) este año. Una semana de volumen y otra semana de descarga, no había más, pero si mucha ilusión por compartir este desafío con "lxs Jarnachas". Fueron ellos los que me convencieron de participar.

Salí de A Coruña, sobre las 12 del mediodía del viernes, es decir, 12 horas antes de la carrera. El coche lleno hasta los topes, con la "camperización", ropa y material de aseo y de carrera.

El viaje no se hizo largo, ya que paré sobre las 15 horas en una estación de servicio, donde me dio tiempo a comer y echarme una siesta. Cuando me di cuenta ya estaba en San Vicente de la Barquera recogiendo el dorsal y tomando algo con los compañeros.

Dio tiempo aún a echarnos otra siesta antes de vestirnos y la salida.

Al lío

OBJETIVO:
Como objetivo llevaba hacerlo en menos de 14 horas. Y con estas miras salí de San Vicente. 

La carrera parecía que tenía 2 partes bien marcadas, la primera, hasta la base de vida (km 41), muy rápida y sin apenas desniveles importantes; y la segunda, de la base de vida a meta, con 3 grandes canales de subida y bajada.

Como aquí veníamos a disfrutar (o esa era la primera intención), me dejé ir en la salida, cogiendo un ritmo muy cómodo para afrontar la segunda parte con garantías. 

SALIDA:

En el corralito aún nos dio tiempo de hacer unas fotos todo el grupo junto e incluso algunas risas.

Salí tranquilo, intentando disfrutar de la carrera y con un ritmo tranquilo para hacer con garantías la segunda parte de carrera. 

En partes del recorrido iba a 4 min/km, lo que no me gustaba nada pensando en la segunda mitad, pero es que tampoco iba fuera de ritmo. Poco a poco comencé a adelantar corredores, muy despacio y conforme había alguna pequeña subida, aún eran más claros los adelantamientos. 

Cuando me doy cuenta, veo una camiseta "Jarnacha", es Iván Domínguez y un poco más adelante a Iván Redondo. Ando un poco desconcertado, pero como las sensaciones son buenas, no me preocupo. Así fuimos un buen rato hasta que cada uno cogió su ritmo crucero dependiendo de como iba el desnivel. El que se marchó definitivamente fue Iván Redondo en una bajada. Iván Dominguez y yo llegamos juntos a la base de vida (Lebeña- km 41), donde Iván finalizaba su recorrido para darle el relevo a Manu Ramos y yo me fui directo a buscar la mochila para intentar cambiarme y coger el alimento necesario para afrontar la segunda parte del Desafío. 

En la carpa, me encuentro a Iván Redondo que está finalizando de cambiarse (le asiste Esther) y salir de nuevo al recorrido. A mi me ayuda Domínguez (como se agradece). Tomo un recuperador Tailwind chocolate 🍫 y salgo al ruedo de nuevo 🏃.

Con zapatillas, calcetines y camiseta limpias, parece que se va mucho mejor. El barro de esta primera parte era exagerado y no dejaba correr tranquilo. La media de esta primera parte salió en menos de 6 min/km (bastante rápida), pero es que, aunque había mucho barro en los senderos, también hubo mucho asfalto y pista de zahorra que dejaba correr muy bien. 

Una anécdota fue que en esta base de vida, llegamos poco más 30 personas, de las cuales, 20 eran de la prueba reina y 10 del recorrido Trail.

La segunda parte iba a ser completamente distinta. Ya mentalizado de ello, comienzo con ganas a un ritmo cómodo para lo que me venía encima. Coincido con varios corredores que adelanto y otros que me adelantan, pero el resultado final es favorable para mi. 

Casi al salir del Lebeña, coincido con Alberto Sánchez Bustara (La Braña-Solorunners), un tipo que ya coincidí con él en la Canfranc-Canfranc, un gran atleta y si estaba junto a él, la cosa no iba mal. 

Poco a poco se me va escapando y pasando Puertos de Ullances pasa un minuto por delante mía. Su ritmo es mejor que el mío, así que intento no contagiarme. Las carreras son muy largas. 

Bajando de Ullances, cojo a un corredor y en un cruce de caminos, cogemos a la derecha hacia arriba (hay una baliza dentro del camino), subiendo no veo ninguna baliza y comienzo a desconfiar, en cuanto puedo, miro el suelo embarrado y no veo huellas de zapatillas, por lo que le digo que tenemos que ir mal, que por allí no es. Vuelvo de nuevo a bajar hasta la baliza, donde coincido con otro corredor (Andoni Bilbao) que venía hacia arriba, entre los dos conseguimos volver al circuito. Esa baliza está mal puesta (pierdo 6 minutos por gps).

Llegando al Hoyu Moru, me vuelve a coger Andoni Bilbao Zaballa (Club Alpino Samano), que sube como las cabras. Le pregunto por lo que me viene por delante y me dice que el segundo canal es más jodido que este primero, por lo que ya me voy haciendo una idea. Los voluntarios de este avituallamiento son compañeros del cuerpo de bomberos. Salgo delante de Andoni pero en pocos minutos me pasa. 

Poco a poco, veo como se va marchando a lo lejos, sobre todo en la bajada. 

Comienzo la subida del segundo canal hacia collado de Untuje, efectivamente ya se ve que va a ser más complicado que el primero, así que lo cojo con paciencia pero sin pausa. Andoni se ha ido y por atrás, por atrás no veo a nadie en una buena vista desde lo alto. La bajada se las trae, así que prefiero bajarla lenta (es decir, más lento de lo lento que bajo).

El cuerpo comienza a notarse cansado, pero se que si no hay lesión grave, llegaré a meta. Comienzo así la última de las canales, canal de Cámara. A partir de que corone, ya se que la cosa se hace más liviana, así que, ahí vamos. 

Todo el camino en tierra de nadie, así llego al  collado de Cámara. Ahora toca una sección de bajada que tomo tranquilo, más que nada porque no tengo muchas fuerzas. Sólo pienso en llegar al refugio. Me pongo como objetivo trotar bajando y en llano y si puedo, así lo haré con poco desnivel positivo, nada de andar. Y así es como llego al refugio de Áliva (avit.). Un pequeño descanso y desde aquí la cosa ya parece más fácil. Cuando salgo del refugio, veo a lo lejos 2 siluetas bajando, cojo una referencia, me llevan sobre 6 minutos. En muchos km voy recortando hasta que llego a ellos. Son una pareja de chavales en la que uno no va muy bien. Después de hacer una larga bajada con ellos, voy escapándome. 

Llego a Los Llanos con bastante diferencia sobre ellos, así que entiendo que ya se quedarán atrás a partir de ahora. 

De aquí a meta aún queda lo suyo, nada fácil con los km que llevamos. Pero el objetivo es el mismo. Voy trotando lo que puedo, sin descanso y sin pasarme. Y cuando me doy cuenta y levanto la cabeza, antes de llegar al final de la primera subida después de Los Llanos, veo un corredor a pocos metros mía, es Alberto Sánchez (de nuevo) que está pasando un mal momento. Esto me da a mi un buen subidón y a no bajar el ritmo que llevo. Poco a poco lo voy dejando atrás. Aún quedaba subir al Alto de San Martín y pasar por la Cruz de la Viorna, pero ya mi ritmo era de tractor con reductora y Alberto no sería capaz de alcanzarme. 

Ya se ve a lo lejos Potes, no desisto por si acaso, pero ya estoy seguro que por atrás no hay nadie que pueda alcanzarme y por delante mía, pues por delante no tengo ni idea de como va la cosa, pero ya casi me da igual, pues escucho ya la meta. 

Miro la hora, bastante menos de las 14 horas que tenía como objetivo, así que entro victorioso en mi desafío.

En meta están esperando los amigos y amigas Jarnachas que me acogen como a un hermano. Allí estamos, sentados y con cara de muerto, pero muy vivo. Jojojojojo. 

 
DATOS:

🏃 91 km (6200m+)

⌛ 13:31:05 horas

🏆 15º posición (8º vet. I)

💦 12 Tailwind Endurance + auga + 1 recovery Tailwind Tailwind

🍬 🍌+🍫+🥪

👟 Tomir 2.0 + Tomir 2.0

🏁 1 Recovery Tailwind chocolate