II Mini Trail Club Fluvial Lugo

O pasado sábado 8 de setembro (sábado da Barquiña), arranquei cara Lugo para participar nunha carreira de montaña de 22 Km. Levaba xa tempo dándolle voltas á participación nunha carreira destas características, polo que estiven adestrando durante o verán polos montes de Corme e Ponteceso (o que se di adestrando, non é a palabra idónea, máis ben ... non perder a forma e si se pode ... mellorala). Bueno, pois o último día para inscribirse, atopábame en condicións de poder facela con garantías de rematala sen morrer no intento. 

Chegou o día e aló arranquei en coche ás 6:30 da mañá, dende Corme (aínda andaba algunha alma perdida saíndo da fúrna, da noite dos encantos). Á chegada a Lugo, atópome co primeiro problema, a ponte romana cortada, polo que andivemos varios coches para arriba e para abaixo, intentando atopar unha ponte que nos levara ó outro lado do río (ese día era tamén o rally de Lugo). Bueno, cheguei xusto a tempo para recoller o dorsal e pedir algunha que outra información de cómo ía o tema. Alí atopei a varios coñecidos dos raids de aventura, polo que xa había algún tema de conversación. Non durou moito, xa que cando me din conta, xa era hora da saída. O obxectivo que levaba, era rematar o Trail antes das duas horas. 

Ás 9:30 dase a saída e ... arrancando los motores ... saíndo dende case atrás de todo, fun controlando cómo se respiraba alí no medio de tanto atleta. Avanzando posicións, fun collendo un grupo que consideraba unha velocidade aceptable para o que quería facer, pero ... a cabeza no para, e logo me "quentei", sabedor que podía dar máis do que estaba dando. Así que aló me fun detrás duns "elegantes" atletas, coa súa equipación impoluta, roupa de atleta, calzado adecuado e, unha cousa moi importante, patrocinados por algunha casa (por algo será jeejj). O caso é que, cando me cansei de ir "á roda", aló me fun por outro grupiño que ía diante deste. Chegamos a un avituallamento e aló vou coma un lóstrego a polos "cachivaches eses" un cortalumes abaixo que, cando estaba finalizando, estaba pensando en "todo lo que se baja, vaise ter que subir". Pois iso, xa non me cadraban a min a sinais que había que, cando chegamos abaixo, vemos que estabamos en mal camiño. Non sei como nos poñemos a falar todos e as marcas non cadraban, polo que cada un ficou por onde quixo. Eu fíxeno de volta, é dicir, subir de novo o cortalumes para chegar ó avituallamento e preguntar cara onde ían as sinais, posto que a cousa estaba bastante mal sinalizada (ó non haber unha persoa no cruce e haber dúas direccións a seguir). En fin, que non houbo outra cousa que volver a adiantar ós adiantados (xa que fomos competir, rematar o tema. Outros poderían retirarse, pero non estou eu disposto a levantarme ás 6:30 da mañá para non finalizar o tema). Houbo que saber distribuir moi ben as forzas, posto que non sabía o que me podía atopar nin o que fixera de máis nese error. Total que, a idea de non retirse estivo ben, posto que o final de carreira era un paraxe fermosísimo, á beira dun pequeno regato. Iso si, fíxose moi longo os 2 últimos quilómetros, posto que non tiña ninguén por diante coller medidas. Ó final cun tempo de 2:05:38, e no posto 21.

Pero isto non remata aquí. Como levei o GPS, andaba pola cabeza o que perdera nese cortalumes e cal sería a posición "real". Pois ahí vai. 

Como ben se pode ver, perdín 9:49 e fixen 1.6 km de máis. Así que si só lle restamos o tempo perdido, quedaría en 1:55:27, que sería a 7ª posición en categoría absoluta. Co cual, non se me debe de dar nada mal este tipo de probas ...

Seguindo a Volta a España 2012

Por primeira vez na miña vida, decidinme ir ver a volta ciclista en vivo, gracias a que pasaba por terras Galegas. Gracias a varios compañeiros de curro, fomos tirando uns por outros. A primeira parada foi ir ver ó final dunha etapa, a que remataba no alto do Ézaro. Collemos un coche e aló fomos rumbo a esas fermosas terras. Menos mal que saímos con tempo, posto que a cantidade de xente que había, fixo que a autoridade competente (policía e garda civil) cortasen o tránsito de peóns pola estrada nos últimos 500m, dende 2 horas antes de que chegase o pelotón. En fin, alí atopei a moitísima xente coñecida, tanto de curro, como de festeiros, como de persoas de Ponteceso e arredores. Simplemente foi, espectacular. Ó malo foi para marchar, posto que coa gran aglomeración de xente, colapsouse a pequena estrada, sobre todo na meta, polo que estivemos parados máis de 30 minutos, ata que se puido desfacer o "tapón ciudadano".

Pero esta non foi a única vez que me acheguei a ver ciclistas e toda a parafernaria que leva consigo unha gran volta ciclista. 3 eran 3, os aguerridos ciclistas que nos decidimos ir ver o final de etapa ós Ancares. Desta vez, faríamos un tramo en bici, para saber as sensacións que poden ter estos deportistas. Saímos da Coruña moi cedo, en dirección a Navia de Suarna. Alí, logo de tomarlle un colacao, arrancamos coas nosas bicis rumbo ós Ancares. Serían sobre uns 40 Km e 2 portos de 1ª categoría, como estaban catalogados na volta a España. Con un pouco de frío nos primeiros quilómetros, comezamos  a ver ciclistas e máis ciclistas (xa non digamos gardas civís, que estaban en todas partes). O corpo xa comezaba a quentar cando comezaban as primeiras costas do primeiro porto. As vistas impresionantes, a compañía tamén e o chan impecable. Na baixada, moi perigosa, vimos do perigo que teñen os ciclistas, máis se cabe, indo en pelotón. Tanto que atopamos a un ciclista amateur tirado na cuneta, con 2 costelas rotas. Comezaba o segundo porto de montaña, o que nos levaría á meta de Ancares. Cun asfalto máis pesado nos seus primeiros quilómetros, fomos a ritmo constante e en grupo, por eso de abultar máis cando pasan os coches ... Os 4 últimos quilómetros (dende Balouta) foron matadores, pero grazas á xente que che animaba dende a "tajea" fomos capaces de subir sen votar o pé a terra.

Esta etapa foi ... flipante. Un porto duro ó que lle había que sumar o que traían xa nas pernas dende a saída. Moitísima xente a ambos lados da estrada, o que facía do día, unha festa do ciclismo. Atopábamos xente de tódolos lugares de España, Madriles (sobre todo), de Toledo, Valladolid, Cadiz, Valencia, Cantabria, País Basco, Belgas ... Todo era festa e conversacións relacionadas ... con Galicia e a volta. Si, coa nosa Terra. Estaban todos impresionados coa paisaxe, a naturaleza, a gastronomía (non o dudamos). Pero si, tamén falábamos do ciclismo. 

Bueno, xa vedes, unha esperiencia para recordar e para repetir de novo. 

1ª carreira de orientación do 2012 -Freán, Arteixo-

Bueno, e comezou a liga galega de orientación 2012. A verdade é que xa tiña gañas de perderme polos montes de Galiza (ou Galicia). Desta vez foi moi no concello de Arteixo, con inicio e final na aldea de Freán, que acolleu a máis de 450 participantes, repartidos nas distintas categorías.

Xa nin me acordaba dos símbolos de orientación nin cómo se orientaba, pero eso era o de menos, posto que ó que ía era a pasalo ben.

Tivemos un día estupendo para gozar deste deporte. Non facía frío e o percorrido no que corría (H-21) foi moi, moi bonito. Varias pistas e sendeiros, monte pechado e monte recén limpo de arbustos e toxeiras, e algunha zona de regatos e prados cheos de auga, fixeron das delicias de tódolos participantes. Moitísima xente nova neste deporte (máis de 100 persoas, ían probar por primeira vez). Xente para arriba, xente para abaixo, o monte de Freán estaba tomado por cativos, mozos e non tan mozos, xente con críos ás costas, outros con mochila e bastóns. Increible.

Con respecto á miña carreira, por fin cheguei cómodo á primeira baliza (era o meu cabalo de batalla dende que comecei nesto das carreiras de orientación) e fun ben ata a baliza nº6, onde toleei para arriba e para abaixo ata que finalmente, me decidín alonxarme un pouco máis do lugar e comezar a orientar de novo cara o peñasco que tiña que atopar. Despois de facer unha batida coma se fose un can buscando o rastro dos xabaríns, alí estaba ela, quietiña no lugar que lle correspondía (e eu buscando a 30 metros ...). A nº7 (que era a nº3, é dicir, había que volver a pasar polo mesmo lugar), aínda sabendo onde estaba, costoume de novo atopala (está claro que me perdo en calquer lugar jajaj). A partir de aquí veu a gracia do día (acabo de sabelo agora que estou escribindo ajjaja, me parto). Resulta que cando fun descargar a pinza, sae que non pasei polas balizas 8,9 e 10. Esto é moi raro, posto que deixo sempre que a base da pinza me soe 2 veces (con unha chega). E agora que estou vendo o mapa, pois efectivamente, non pasei pola 8 e 9 (a 10 era a nº3 e 7). Pois resulta que debín pensar que en vez de estar ticando a 7 estaba ticando a 10 e aló fun pola 11.

En fin, son cousas que pasan ... e que ben o paso eu perdéndome polo monte (polo menos neste caso).

Saída invernal 2011 en Btt da asociación de bombeiros

Esto foi o 23 de decembro de 2011. A asociación de bombeiros da coruña, como tódolos anos, organizamos unha saída invernal en btt, e vaia se foi invernal. Atopámonos en Guitiríz cunha temperatura de 2 ºC ás 10 da mañá. A min parecíame que estaba dentro dun gran conxelador de comida (tal cual). Un total de 17 socios fomos tras a ruta establecida por Valcarce e Casanova. A verdade que foi, moi moi chula. Este concello ten moitos camiños e pistas en bo estado, así como montes ben coidados e con árbores autóctonas (creo que non vin un eucalipto en todo o percorrido). Sen dúbida, este concello invita a perderse polos seus camiños, tanto en btt como facendo senderismo.

Como tódalas saídas invernais da asociación, o ritmo foi moi baixo, para adaptarse á xente que non practica habitualmente btt e participa, sen embargo, nestas saídas invernais. Habería que destacar o gran ambiente social que existe e as risas que nos pegamos durante o percorrido.

Ó final da ruta, ducha no pavillón municipal e comilona nunha casa de comidas do lugar.

En Pastoriza -Marín-

Polos montes de Pastoriza, no concello de Marín, estiven hoxe pola mañá, nunha carreira de orientación. Disfrutei moito do día, aínda que fixo un frío de agárrate, pola mañá cediño. Aínda que o percorrido H21 non era complicado, facía moito tempo que non vía un mapa de orientación, e tanta información fixo que a miña cabeza tolease. Quizáis ese foi o problema, mais eu creo que moito tivo que influir tamén unha ampolla que me saiu entre os dedos do pé. Bueno, o caso foi que decidín orientar a rumbos, e ben se sabe que, cando un xoga coa pólvora, quéimase, e iso foi o que me pasou a min. Non é que o fixese mal, pero ... bueno, puido ser mellor.

Pouco podo dicir da carreira, cando do que máis me acordo é do bo día que houbo.

Ó final, 1 hora 40 minutos, cando creo que podería facelo entre 1:20 e 1:25 no mellor dos casos, así que non vou chorar.

É increible o que crece este deporte ano tras ano. Hoxe eramos 340 participantes polos montes deste concello. Increible. Nenos, adultos, veteramos, amas de casa, ... cada día máis mulleres practican este deporte, cada un cos seus obxectivos, uns para gañar, outros para quedar no mellor posto, e moita xente en pasar un día no monte atopando balizas.

Sen rumbo a seguir

Hola de novo blogueiros. 
Fai tempo que aquí non se publica nada, e é pola simple razón que estou de descanso invernal (coma os osos). Espero que en vindeiras semanas comezar a publicar algunha que outra aventura. Non me esquezades que aínda sigo aquí.
Saudos.

Ori en Cabo Home -Cangas-

Como moitos sabedes, marchei o venres para Cangas do Morrazo, pensando que ía facer bo tempo e así aproveitar o día coa family. Pois non, non fixo bo tempo, mesmo orballou un pouco. En fin, imos ó que imos.

Carreira de orientación en Cabo Home, un lugar chulísimo para correr e perderse buscando balizas. Gañas de correr, a verdade é que non tiña, pero tampouco quería perder a ocasión de ter o mapa de orientación do lugar, posto que me falaron moi ben do sitio. Bueno, o caso é que xa cheguei tarde á saída (10:40 horas), así que aló saín minutos máis tarde, sen quentar, sen pinza SI e cunha brúxula media borracha que lle costaba atopar o norte (tiña unha burbuja de 1/4 de aire no limbo). Unha vez solucionado o da pinza ... A primeira baliza, tropecei con ela, posto que non me dera tempo nin de saber ónde estaba o norte (deso que corre todo o mundo e ti, por non ser menos, corres sen saber aínda cara onde). A segunda, atopada fácil tamén, posto que só había que tirar cara o norte (aínda non sabía de qué ían as cores do mapa). Coa terceira, xa nin con mapa nin con brúxula, veña voltas sin xeito ... para aquí, para aló, parecía un tolo. Conclusión, imos volver á 2ª e andando buscar a 3ª. Coa 4ª, outro tanto do mesmo. Veña a correr coma un tolo, posto que creín que estaba fácil ...ata que recapacitei, e nunha chispa de cordura, acordeime de que o mapa era 1:7500. Tranquilitos. Menos mal que a 5 a atopei rápido (dentro das miñas posibilidades orientativas), pero só foi un espexismo, volvín a tolear, despois de ver varios participantes da miña categoría (de eso que sabes que os comes físicamente ... pero sen pensar que me dan mil voltas na orientación). E claro, o que parecía fácil, fíxeno difícil, e alí me metín no medio dos toxos, nun desbroce que fixeron días antes e que non estaba no mapa (obvio). Bueno, ós que adiantei subindo, xa desapareceran polo horizonte (recordo a varios habelas hainas e a Jose do Gallaecia Desventura). Unha vez ubicado de novo no mapa, atopei a 6 e despois, un longo camiño ata a 7, onde volvín recuperar un bonito tempo e a atopar de novo a participantes adiantados anteriormente (a algún varias veces ... que estaría flipando coa miña orientación).

A 7, xa ma levantou Jose, que volvía a velo de novo e, aínda que estaban fáciles da 8 á 12, fun recortando metros con respecto a este orientador, que ía levantando balizas, co asombro meu da facilidade de orientarse. Na baliza 12 estamos un grupo de 8 orientadores, que nos diriximos á baliza 13, onde eu collo pola pista para logo tirarme á dereita, outros aínda se quedan mirando o mapa e uns cuantos tiran de rumbo, uns con máis eficacia que outros, pero alí estaba de novo Jose (eu nas pulsacións máximas e él todo tranquilo, recórdame unha carreira en Lago Castiñeiras, onde un "vello" do Liceo, indo andando, chegaba sempre diante miña ás balizas ...). 

En fin, que á 14 chegamos outra vez xuntos un grupiño de participantes pero había un largo treito ata a 15, onde o percorrido estaba claro e aquí volvín a aproveitar o físico con respecto ós outros orientadores. Xa só, na 15, comezei a tirar de rumbo, atopando facilmente a 16 e 17 (aínda era ben raro coa brúxula que levaba). A 18 costoume un pouco máis de tempo, posto que parecía a "monxa da caridá" axudando a 4 orientadores que non sabían onde se atopaban (se souberan o mal que me oriento, seguro que non me preguntaban, jaja, pero nese caso sabía exactamente onde estabamos). Aló fun pola 18 e xa vexo de novo o grupo que adiantei nese "maratón" que había dende a 14 á 15. En fin, que para atopar a 19, tiven que sairme á praia e buscar dende alí puntos para orientarme. Fácil a 19 e a 20. Fin do traxecto.

Total: 1:27:05 que nos datos SI foron: 1:34:47, é dicir, saín 7 minutos máis tarde da saída. O obxectivo era baixar da hora e media, antes de ver o mapa, e visto os datos que a organización daba nos boletíns para os primeiros en chegar.

Despois de finalizado o percorrido, creo que puiden facer moitísimo mellor, sobre unha hora vinte, pero bueno, estou moi contento de poder correr por este fermoso lugar pertencente ó fogar de breogán (de Galicia, para que nos entendamos). Creo que non será a última vez que pase por esas terras.

O PontevedRAID co equipo Pro-3 Natura

Este sábado pasado celebrouse na cidade de Pontevedra a última carreira do ano de raids de aventura da Liga Galega. Participei co equipo Bombeiros Coruña Pro-3 Natura na categoría Élite e cos raiders Alex Fojo e Julen. Era a primeira vez que corriamos xuntos os tres. Con Alex xa o fixera este ano en 3 ocasión creo, e con Julen, que eu recorde ningunha. O caso é que o obxectivo era quedar por diante do equipo Montañeiros Ferrol Élite, para así asegurar o 3º posto na xeral Élite. Finalmente quedamos 6º ... por diante do Ferrol Élite. Obxectivo pois, cumprido.

O resume do raid pode facerse así:

1ª sección: ori urbana con pregunta e resposta. Saiu ben, fallamos unha, e puideron ser máis, posto que as respostas eran bastante "ambiguas", por non dicir engañosas. O caso é que fallamos unha.

2ª sección: Btt con 30 km e 760m de desnivel +. Aquí xa comezamos a empexegarnos (término que utilizamos na miña zona cando non sabes o que estás facendo, ou non sabes qué facer). Nos primeiros quilómetros máis ben íamos coa corriente ... así nos foi. na 3ª baliza houbo que pararse, deixar o grupo e centrarnos no asunto. Cando nos demos conta, íamos extremadamente ben para o comezo que tivemos. Unha vez collida a baliza 5, nunha baixada trialera, dou co meu corpo no chan (era a 2ª de hoxe). A partir daquí, coa rodilla esquerda sangrando, a cacha dereita rascada e ... o peor, a muñeca esquerda inchada (esguince), en vez de descentrarnos, parece que nos dou alas, ata que o error máis grave do día (e tonto) nun cruce clarísimo de estradas asfaltadas e pasada a baliza 7, collemos por onde non é e casi aparecemos na baliza 4 (cando nos demos conta). 25 minutos perdidos entre pitos e frautas. Como é normal, non nos damos por vencidos. Tiñamos previsto chegar sobre as 13:45 e chegamos ás 14 e pico (xa íamos acumulando tempo de retraso).

3ª sección: Btt+trekking+btt+kaiak+btt: O de parar a comer un pouco nos boxes, parece que non vai con nós. Aló saímos con bo ritmo en bici, dirección ó trekking. Visto o tempo que tiñamos de retraso, comezamos coa "eliminación" de balizas. Saiunos bastante ben, pero comezamos cos problemas, primeiro Alex torce o tobillo, máis tarde comeza Julen con molestias e finalmente caio eu con calambres fortes. Disminuimos o ritmo por necesidade. O obxectivo era facer as fastama e deixamos a 5 e a 8, que valían menos. Pero seguíamos perdendo tempo con respecto ó estipulado por nós. Así que saímos na bici e collemos a 16, deixando a 14 e 15 para ir directamente ó kaiak (deixamos tamén a 18). Non queríamos arriscar no kaiak, para non chegar fora da hora de corte, e ... anda que non arriscamos (ou arriscaron). O obxectivo, coller unha e vir de volta (a realidade: colleron dúas e case non chegamos). Chegamos 3 minutos antes da hora de corte (as 17 horas). Mii madriña.

4ª sección: run&bike: 2 corren e un en bici, podendo intercambiar. Outro error, Julen non se acorda de poñer as zapatillas e arranca na bici ... coas calas ...Todo ben ata chegar ó ori-sprint e tiro con arco. Comezamos polo último e eu non fago máis que 1 punto (a quén se lle conte ...). No ori-sprint facémolo bastante ben, perdendo máis tempo na 36 (tonterías de la vida). Polo menos descansamos algo por esa zona. Unha vez finalizado o ori-sprint, decidimos deixar todas as do outro lado do río (4 balizas) e coller a 409 no camiño de volta. Moi chulo o paseo pola beira do río. Tiñamos que chegar ó cambio de sección antes das 18:20, para que nos dese tempo a coller todas as balizas da última sección. Está claro que xa levávamos demasiado tempo perdido e chegamos sobre as 18:35.

5ª sección: ori-sprintttttt. Coas pulsacións por enriba do límite que creíamos ter, aló fomos coller todas as balizas ... menos 2 (por cansancio da mente). Chegamos 5 minutos antes das 19 horas (hora de peche de meta). Satisfeitos polo esforzo feito aínda sen saber o resultado dado.

Finalmente 6º e cansados coma facía moito tempo.

INICIANDO ESTE BLOG

Xa levaba tempo que na miña cabeza andaba a dar voltas esto de facer un blog para contar un pouco cousas que eu quero que a xente lea, ou alomenos, telas eu escritas para recordar nun futuro. Despois de ver como amigos e compañeiros se fixeron un oco nesto dos blogs, pois vou probar eu esta "aficción".

Quixera deixar constancia que debería comezar polo II PonteAventura Raid, Concello de Ponteceso, celebrado o 3 de setembro de 2011, pero como hai aquel dito galego ... pasou o día, pasou a romería ...creo que non deixaría reflexado toda a satisfacción que me deixou esa organización.

Quizáis debería comezar tamén no porqué do nome do blog ... e diría que foron varios os nomes que lle quixen poñer, pero que non me deixaban satisfeito. Quería que fose un nome que deixase constancia de Galicia, do bardo Eduardo Pondal -como maior representante do concello de Ponteceso, vila que me veu nacer-, e que deixase contancia do deporte na naturaleza e, por suposto, que non fose moi grande. Ó final, xa vedes o resultado.

""AS LENDAS E AVENTURAS NO FOGAR DE BREOGÁN".