Trail A Cova da Bruxa -Muros- (12-03-2023)

 Bruxas, habelas hailas

No alto de Muros, que ven as vin eu.

Todos os que chegamos a Muros pola mañá e viñemos por Val do Dubra, olliño, que iso si que foi unha carreira entre a néboa, sobre todo no alto das Paxareiras (AC-400). 

Nada máis chegar (cheguei con tempo), non ai maior agarimo que ver aos amigos e amigas do trail. Alí estaban moitos e moitas e as primeiras impresións do día eran para falar da néboa 😂 .

CÓNTOCHE...

Na miña cabeza levaba, ademáis de disfrutar das vistas, autoavaliarme nunha distancia que hai moito tempo que non corro, unha distancia "pequena" e que vendo o perfil, ía ser moi rápida. 

Eu ai tempo que ando a gasoil (algún me denominou nas rr.ss. como "o do motor Barreiros".Os galegos sabemos de que falamos 🚜) e non a gasolina, pero hoxe viña a guerrearme conmigo mesmo. 

Na cabeza traía aguantar o primeiro enviste das gacelas, nunha primeira parte que parecía moi rápida e despois tirar de cabeza nas dúas subidas fortes do día. 

O posto no que creía que podía estar era entre o 7 e 8 (vendo a xente inscrita que coñecía e sumando a xente que non o teño fichado e che da "o cambiazo").

SAÍDA

Alí aparaceron na liña de saída máis dos que eu pensaba 😂. 

Hoxe hai un novo, un chaval de La Bañeza que ten como apodo "El Potro", e non era outro que Pablo Villa. 

Bromas a parte, todos os que alí estabamos, gustaríanos estar no podium ao seu lado, así que hoxe só quedaban dous caixón dos 3. 

Co pistoletazo de saída, teño a mellor posición, polo que saio diante de todo, aguantando a mesma ata onde finalizan os flashes e teléfonos móbiles grabando 😂, aí suelto un pouco o acelerador, pero como ben dixen, vou con todo e así me poño a correr detrás dun grupo reducido que non sei a canto saíron, pero a min deume a 3:42/km o km1 e a 4:25/km o km2.

Sobre o km3 adianto a Pablo Vecino e Roberto Tuñas (un pouco antes, fixera o mesmo con Edu Fabeiro, creo que ao sair da vila). 

Por diante, Pablo Villa, Manuel Páis, Iván Sangiao e Manuel Piñeiro.

Na pista que baixaba mirando cara as bateas, consigo enlazar con Iván Sangiao e pasalo antes de chegar á granxa (km 5.3) que había antes de comezar a subida a Cruz de Pelos.

Aquí, a distancia co grupo dianteiro era pequena para o ritmo que levaba a carreira. 

No alto de Cruz de Pelos, consigo xuntarme con Manuel Piñeiro, onde intercambiamos unhas palabras baixando. De Pablo Villa e Manuel Pais, nin rastro xa. 

Sobre o km8.5, onde comeza un cortalumes cun descenso moi pronunciado, consigo sacarlle unha pequena distancia a Manuel Piñeiro para deixalo definitivamente ao finalizar este cortalumes. 

Só penso en tirar, tirar e tirar ata onde o corpo aguante, sabedor das "pasadas" e categoría dos corredores que me preceden. 

Con esa ansia de tirar, nun momento que levanto a cabeza do chan, por un sendeiro (ou río) polo que baixaba moita auga, vexo ao lonxe a Manuel Pais que, pouco a pouco vou recortando distancia. Fago a goma de vez en cando, polo que a distancia varía entre uns 50-100 metros. Consigo finalmente enlazar con él nun cortalumes que picaba cara arriba e onde na súa cota había unha construcción (km11.2) para coller de novo monte abaixo. Durante toda esta baixada polo cortalumes e despois pola pista, ata chegar a un camiño de carros que collíamos á esquerda (km 12.5), seguimos xuntos, intercambiando posicións para tirar cara adiante. 

Pero non é ata o inicio da última e gran subida, onde consigo poñerme diante e impoñer un ritmo (andando) un pouco superior ao de Pais. Pouco antes de chegar ao último repeito, miro cara atrás e xa non o vexo (pola néboa), polo que sigo tirando con todas as miñas forzas para sacar un pouco máis de tempo nesa subida. 

Durante bastante tempo levo un ritmo rápido e cómodo, polo que me sinto con forzas. Houbo un tramo que tiña que ir moi atento para ver a balizaxe, xa que coa néboa era moi complicado. Menos mal que levaba o track no relóxio que me axudou a elexir máis rápido nalgún cruce. 

Ao chegar ao avituallamento 2, a distancia co perseguidor xa era considerable (escoitaba os aprausos ao lonxe) pero había que seguir apretando e, o caso é que aínda tiña enerxía para facelo. 

A partir de aquí, o percorrido cambiaba completamente, meténdonos por un sendeiro ratoeiro que despois chegaba a un rego. O ritmo non era malo e sabía que era superior ao do meu perseguidor.

Pola miña mente xa circulaba a idea de que podía facer segundo por detrás de Pablo Villa. O que non contaba era que, uns metros antes de rematar ese rego, e despois dunha caída xusto onde estaba a corda, me aparecese coma un lóstrego o amigo Roberto Tuñas, creo recordar que cando me falou (non o vin chegar) lle botei un "mecangoendios" ao cal me respondeu él cun "que pasa?" (pensou que me pasara algo fisico... o que me pasou foi pola cabeza😅😅). En fin, cousas das carreiras. 

Xusto onde estaba o fotógrafo (aquí a foto), me pasa e xa non son capaz de seguirlle o ritmo, aínda que me tranquilizou ao dicirme que os de atrás veñen "moi moi atrás". Aínda así, íao perseguindo a un ritmo de 5:12/km.

Saimos do sendeiro e entramos nunha pista de zahorra. A distancia con Tuñas xa é considerable, pero aínda queda unha pequena subida que se desvía á dereita por outro anaco de pista de zahorra e as forzas de ambos levámolas moi igualadas. Cando vou detrás del, chámame a atención un corredor ao que me estou aproximando e non ten pinta que sexa da andaina nin do trail curto, era Manuel Pais. Sorpréndome de velo alí, pois xa o deixara antes do último avituallamento e non ía con moi bo ritmo e non me adiantou en ningún sitio. Ao chegar a xunto del, dime que se perdeu e que vai fora de carreira (cousa lóxica). Déixoo antes de chegar a esa curva de dereitas para continuar por esa zahorra e entrar despois nun fermoso sendeiro que nos levaba ás primeiras casas da vila. 

Xa se oía o spiker ao lonxe, pero non daba chegado a liña de meta. Estou facendo estes últimos quilómetros a 4:51/km e remato a 3:51/km, sabedor dese 3º posto e contentísimo de como disfrutei e disputei esta carreira.

Un podium moi loitado e unha foto nese podium cun auténtico campión internacional como é Pablo Villa e por suposto Roberto Tuñas, non se consigue todos os días.

DATOS

🕒 2:06:10 h

🏆 3º absoluto

💓 154 ppm

💧 2 Tailwind té matcha cafeína

👟 Vectiv Infinite 

💦🍌 1 Recovery Tailwind chocolate 😋 (ao finalizar)

Quito

Trail da Filloa 45K (12-02-2023)

 

Como sacar un fermoso percorrido

dentro dun mar de eucaliptos

Notábase que ía ser unha maña fresca, de xiada. Conforme te ías achegando a Zas, o termómetro do coche seguía baixando ata chegar aos 0ºC na saída de meta. 

Aínda me deu tempo de tomar un café quentiño e ir ao baño. Por diante, non sabía moi ben que me depararía este primeiro dorsal da tempada. 

Na liña de saída, moito rostro coñecido e facendo cálculos mentais, deberiamos estar sobre o posto 5º-9º. Na miña cabeza, e "lendo" a carreira o día anterior, botáballe que podía andar sobre as 5 horas, 5:10 horas.

SAÍDA

Foi moi moi rápida, o esperado se está Iván Sangiao, corredor que lle gusta saír coma un foguete. 

Detrás del, un pequeno grupo que xa non distingo ao lonxe e despois, corredores que sairon con moitas espectativas, pero que na primeira subida pequena xa se lle acabou a chispa. 

Eu comecei co meu ritmo simplón, onde comeza a fluir o sangue (que lle custa facelo) e sabedor do ritmo e da estratexia que levaba (aguantar os primeiros 28 km e chegar a eles con patas para manter un ritmo cunha marcha máis). Se iso saía ben, a carreira sería un éxito para min.  E digo isto 👉porque do que se trata é de superarte a ti mesmo. Aí radica o éxito e o fracaso.

Bueno, pouco antes de chegar ao primeiro avituallamento, consigo enlazar con Roberto Tuñas, incluso logo sacarlle uns metros, pero teño que parar a atar ben os cordóns (coa emoción da carreira, non me acordei de facelo antes da saída). Aquí volve a adiantarme e sacarme uns 100 metros. Subimos o Monte Brondo, ao lonxe vense algúns corredores. Vou de 7º e por detrás, parece que hai un gran espacio sen corredores. Imos mellor do esperado, pero aínda estamos comezando, non podemos nin emocionarnos, nin estresarnos por como está a carreira. 

Recordo que, polo km 20 ía pensando o fermoso percorrido que fixo a organización dentro deste mar de eucaliptos que hai na zona. Un percorrido moi traballado, que nos metía por moitas carballeiras, cuns sendeiros ratoeiros e ben limpos para non despistarse, zonas moi rápidas, outras moi técnicas, impresionoume o que fixeron. E foi aquí tamén, onde tiven que apartarme a facer "de vientre", que xa me daba a min a alma que ía pasar despois de non facer un bo almorzo. Aquí volveu pasar Tuñas, que xa non entendía nada co panorama que viu 😅.

A todo isto, e sacando nos avituallamentos e fotógrafos, non vin a ninguén máis que a  Roberto Tuñas, co que ía intercambiando posición según o percorrido e as sensacións de cada un 😅. 

Recordo que no avituallamento do km 28, chegamos xuntos, collemos un soft de auga e saimos de novo. 

Sería a partir de aquí, onde a carreira podía dar un xiro, tanto pola cantidade de quilómetros e estrés que xa levaba o corpo, como tamén porque quedaba subir o Pico Meda polas dúas vertentes.

Por un momento, pensei que o ritmo que levaban os de diante (que non souben máis deles dende o km 3) non poderían aguantalo todos e, por outro, pensei que a min xa me estaban chegando os case que 30 km que levaba nas patas. 

O caso foi que non desistín (pero sempre controlando) e non tardamos en ver a un corredor ao lonxe (km 30) que, pouco a pouco iríamos acercándonos (Tuñas mais eu). Aínda que se negaba a caer nas nosas redes (tardou tempo) foi xusto despois da Ruta da Auga cando fomos capaces de xuntarnos os 3.

Chegamos case xuntos ao avituallamento do km 36 e foi aquí onde decidín non parar, ao ver que eles metían a man aos seus softs. Conseguín apretar un pouquiño para distanciarme e cando mirei para atrás, despois dunha curta subida, vin que fixera oco. Era o momento (máis psicolóxico que outra cousa) de tirar. Quedaba por diante, toda a subida (volta) a Pico Meda e a baixada á meta no polideportivo de Zas. Non desistín, non miraba cara atrás e era consciente de que podía "facer pupa". No alto do Pico Meda, cando voltei a cabeza, vin que lle levaba unha distancia considerable, pero que podía non ser suficiente para chegar nesa posición á meta, polo que, con cabeza e corazón, conseguín levar un ritmo un punto por enriba do que desexaría, pero que podía aguantalo (non sei canto tempo).

Recordo, antes de chegar á aldea de Teixidón, pedirlle paso ás e aos "andaríns" que amablemente se apartaban da trazada para que puidese pasar. 

Logo viña unha planicie, con moitos andaríns e no que non veia ningún corredor/a, nin por diante, nin por detrás. Por diante, xa había mooooito tempo que non sabía nada deles, pero preocupábame o que viña por detrás. Pensei que en calquer momento me ían a pasar coma raios. Fíxoseme eterno o percorrido ata meta. O sendeiro estaba cheo de auga e barro e non había forma de escoitar ao spiker. Onde estaba esa ansiada meta 🏁??. Por fín, ao lonxe, parece que hai algo de festa, agora si, chegamos a meta en 4º posición cun tempo de 4:48:25 h.

Atopeime moitísimo mellor do esperado, cun ritmo que non pensei que tivera e cunha sensación de que as cousas van por bo camiño. 

DATOS

🕒 4:48:25 h

🏆 1º veterán (4º absoluto)

💓 145 ppm

💧 4 Tailwind (2 neutro + 2 té matcha cafeína) + 0.5 litros auga

👟 Vectiv Infinite TheNortFace

💦🍌 1 Recovery Tailwind chocolate 😋 (ao finalizar) + filloa de Zas

Quito

Trail Concello de Arteixo. Trail dos Jarnachas (30.11.2022)

Carreira rápida por fora e

dura por dentro

Levanteime con poucas gañas de correr, quizáis porque tiven que pedirlle a un compañeiro de traballo se me viña facer unhas horas para correr esta carreira que, case era un compromiso coa organización. 

Estaba inscrito no trail curto que, pouco tiña de curto cos seus 18 km e 1000m+.

As gañas de volver a correr (despois da OCC de Chamonix levo prácticamente parado) comezaron a vir en canto comecei a ver á xente enfundada con roupa deportiva e cun dorsal.

SAÍDA

Na saída, púxenme no medio do groso, xa que a intención (sen adestrar) era máis ben facer bulto e ir cómodo, disfrutando do percorrido. 

A saída polo que vin dende atrás, foi moi rápida, cun grupo dunhas 12 persoas que saíron a fume de carozo. Pola miña posición,  adiantáronme por todos os lados, pero xa antes de chegar ao km 2, moitos deses participantes xa non lles chegaba o alento. Foi na entrada ao monte, cando comecei a adiantar xente sen querelo. Ía moi cómodo, pero quizáis esa xente saíu moi por enriba das súas posibilidades. 

Foi sobre o km 3 cando collo a un gran corredor, Oscar Díaz Cerviño que, ou ben viu que saíra moi rápido, ou ben non se atopaba ben. 

Un pouco máis tarde (km catro e pico), antes de cruzar a autopista, tamén me cruzo con Luciano Carretero que se pasara de largo nun cruce e viña de volta. Non tardou en volverme a pasar. 

Pasada a autopista, recordo ir collendo corredores moi de cando en vez e non é ata o km 9 cando me dín que debo ir sobre a 12º posición, algo que me extraña bastante visto o tranquiliño que vou e sen saber nada da cabeza nin de todo o persoal que podía ir diante (pensei que iría sobre o posto 20º).

Pouco a pouco vou vendo algún corredor que se vai quedando e coincido un bo anaco con Pablo Ferreiro (Toxos&Birras) e Cesar Rodríguez (Running Arteixo), xusto na baixada da liña eléctrica preto do polvorín. E así, sen querer, tamén volve aparecer Luciano que andaba a buscar a zapatilla entre o barro (non era o seu día). 

Foi, dende o km 10, tal e como tiña previsto, cando a carreira comezaba. É dicir, quedaban 8 km para exprimirse e onde estaba o desnivel da carreira. Aquí fun deixando a Cesar e máis tarde a Pablo, para chegar ao alto de Santa Leocadia cuns segundos de vantaxe sobre eles. Agora viña a temida baixada e a sorpresa miña foi atoparme entre medias a José Santiago (Os Corzos de Ortegal) que ía desfondado. Non foi ata a segunda subida, a da Carracoba, cando o fun deixando (km 12.8).

Xusto antes de chegar á cota, sabía que podía aguantar esa posición ata meta. Era todo baixada e non moi técnica, cun bo tramo de asfalto. 

Na ponte da autopista mirei cara atrás e vin que non viña ninguén, polo que sería difícil que neses pouco máis de 2 km á meta me puidese adiantar alguén. Iso sí, e así o recoñezo, pensei que aínda podía caer algún máis, polo que puxen a velocidade de cruceiro que me deixaban os meus xemelgos (xa avisaran non había moito) pero nin rastro dos corredores de diante. E así cheguei á meta, fresco e moi contento co resultado sabendo do pouco ou nulo traballo que levaba. 

5º posto na xeral

1º veterán

DATOS

⏲ 1:50:12 h

🏆 1º veterán (5º absoluto)

💓 150 ppm

💧 2 tailwind té machá (cafeína)

👟 vectiv infinite TheNortFace

Quito