I Trail Costa da Morte (16-07-2022)

Adestramento de calidade

Ata o último minuto estiven pensando en inscribirme. Non estaba planificada esta carreira no calendario pero tamén me "fastidiaba" non participar nunha carreira tan preto da casa. Así que a 2 minutos de pechar as inscricións, aló fun. 

O obxectivo estaría en baixar das 2 horas que intuía a organización para o campión ou campiona, o cal, me parecía bastante esaxerado. 

Tomaríao como un adestramento de calidade, xa que o percorrido ía ser moi moi rápido. 

O día da proba, amanecía con moita neboa, a cal, tiña pinta que estaría por moito tempo con nós. 

Na saída, despois de levarnos en bus dende Malpica a Nariga, comecei a motivarme, a crer nas miñas posibilidades, sobre todo porque coñecía o percorrido.

Despois dun quecemento correcto, dábase a saída. Non dudei en poñerme diante de todo e tirar coma se non houbese un mañá. 

Na cabeza tiña coller a suficiente distancia dende Punta Nariga (saída) ata o porto de Barizo. E dende alí tirar o máximo que poidese (controlando), por si viña algunha "gacela" despistada. O percorrido en sí non tiña grandes desniveis, pero sí era algo técnico nesa primeira parte, que se poñía máis dificultoso ao non estar desbrozado. 

Subindo xa desde Porto de Barizo e antes de coller cara a praia do mesmo lugar, botei a vista atrás para ver a distancia que tiña con respecto aos perseguidores, e sorprendinme que non vín a ningún. A distancia que collín baixando era maior da esperada e eu atopábame moi fresco. Así que puxen ritmo cruceiro, rápido pero cómodo. 

Non foi ata o paso do río en Seiruga cando volvín mirar cara atrás e ver a distancia que podía ter. Ao lonxe, vin unha silueta que podía identificar con Rubén Ortega, un madrileño que veranea en Malpica. A distancia non me preocupaba, xa que me parecía maior da esperada. 

E así foron pasando os quilómetros e o tempo. 

No avituallamento de Beo, aínda me paro a beber un pouco de auga para continuar co bo ritmo. 

Cando me dou conta, intúo que estou a altura das Illas Sisargas que, pola neboa, non veía. E en nada identifico xa a subida cara San Adrián. O sol comeza a saír e a neboa comeza a desaparecer nesta parte. Dende aquí, era onde tiña previsto poñer unha marcha máis se estivese acompañado, pero non era o caso. Incluso decidín beber un pouco da fonte de San Adrián. Na baixada cara Malpica, os aductores nótoos máis do que quixera, polo que decido seguir con ese ritmo que levo.

Miro de novo cara atrás e non vexo rastro dos seguidores, polo que, si non hai nada estrano debería chegar victorioso á meta de Malpica. 

Pasamos a praia de Seaia e dende o seu aparcadoiro volvo mirar cara atrás. Nin rastro. Comezo a ter esa sensación que, supoño, terán os campións das carreiras, unha alegría interna que comeza a saír en forma de risiña pícara no rostro. 

O paseo de Malpica e coa xente paseando e nas terrazas, parece que me levan en volandas e noto que o ritmo se acelera. Por alí andan Victor KmVertical, a alegría xa se me nota na cara e por fin, na recta de meta podo saborear o triunfo deste I Trail Costa da Morte celebrado en Malpica. 

Quito

Campión do I Trail Costa da Morte

Raid de Camariñas (18-10-14)

"Fun con poucas ganas, case que podería dicir,

por comprisimo"

Ía ser un máis dos raids e aventuras que levo feito este ano. Un máis no día do meu cumpreanos (que é coma un día calquera pero no que as amigas e amigos felicítante, por ser un ano máis vello). Case que diría xa, na baixada no estado de forma físico e mental. Fun con poucas ganas, case que podería dicir, por comprisimo, posto que me comprometera hai tempo a participar cos meus compañeiros Ana Varela e Diego Lanchiñas. Coa cabeza pensando noutras cousas, chegamos a Camariñas coa intención de pasalo ben e coñecer este anaco da Costa da Morte.

"O de pasalo ben, pasou a ser competición pura e dura

pasados os 40 primeiros minutos do raid". 

SECCIÓN 1: ORI-URBANA.  Sería por compromiso?? , sería porque era na Costa da Morte ??, sería porque tiña gañas de marchar antes de comezar??. A orientación urbana, saiu máis mal que ben, sendo fácil como creíamos que era, tivemos varios erros de nenos.

SECCIÓN 2: TREKKING: O caso foi que pasada á praia de Lago, e antes de chegar a unha baliza que había nun muro, a cabeza dou unha volta e decidín impoñer un ritmo máis forte, posto que parecía que andabamos moi cómodos. Collemos pois a goma e puxémonos a tirar (era a primeira vez que o facíamos e a verdade, non foi gran cousa), pero serviu para impoñer un ritmo máis vivo. Nesta segunda sección de trekking, o campo aberto cara Cabo Vilán, déixanos ver aos equipos que perseguimos, o cal me chama a atención que indo moi cómodos, vaiamos aí. E vendo tamén cómo ese grupete de equipos, se pasa o cruce idóneo para coller a baliza. Debe ser que a zona a coñezo un pouco máis que eles, gracias á ruta "Camiño dos Faros", polo que non teño duda de que collo o camiño correcto. O ritmo debe ser bastante vivo, posto que Ana comeza a pedir "papas". Ahí comeza o traballo de equipo. E coma sempre, a quén lle toca axudar aos compañeiros??? ... Non, a min non. A min non me miredes, que eu levo o mapa para orientar. Diego Lanchiñas, unha vez máis será o encargado de facer de "sherpa" dos humanos  (e ben contento que o fai).

Finalizada esta sección de trekking, entramos na SECCIÓN 3: BTT. Saída dende Camariñas e cambio de sección en Camelle. Un percorrido lineal no que poñemos un ritmo moi bo e no que pasado o cementerio dos Ingleses, teño un pequeno baixón de enerxía, que fai que o que pida papas agora sexa eu. A cousa pasa en pouco tempo e imos pasando polos puntos de control de forma precisa. Incluso trazamos rumbo nunha das balizas monte a través caendo xusto nela. Imos compaxinándonos ben como equipo ata a chegada a Camelle. Alí vemos poucas bicicletas, esto dinos que imos na parte dianteira.

Saímos a esta SECCIÓN 4: TREKKING polos montes de Camelle. Mirando o mapa, vexo que o imos facer moi ben se as forzas nos deixan. E así foi. Algún pequeno erro pola confianza, pero nada grande. 

Chegada de novo ao punto de cambio de sección, toca comer algo. Foi menos do esperado, xa que nos damos conta que imos 5^ e acabamos de ver ao 4^ sair en btt. Arrancando, que tampouco temos que comer coma nunha festa. 

SECCIÓN 5: BTT. Con tramos moi duros pero tamén con tramos moi moi rápidos. Non foi nada mal. 

SECCIÓN 6: KAIAK - BTT. Sabemos que imos 5^, e sabemos tamén que só se realizará un tramo do kaiak e que continuaremos cun percorrido Btt ata a meta, polo que o mellor é conservar ese posto se podemos. Aínda que remamos coma dous borrachos (a piragua non se mantiña dereita nin querendo) tíñamos a suficiente ventaxa como para poder conservar dito posto. E así foi. A min costoume sair da piragua, con calambres nas pernas, pero unha vez enriba da bicicleta desapareceron. Chegamos a Camariñas, chegamos á meta. Sabemos que, como mínimo, temos o 5^ posto, posto que pasamos por todas as balizas. Agora toca ducha (por fin en auga quente, é o que ten chegar entre os primeiros) e despois unhas birras, que disque son moi hidratantes. Esperamos, como debe ser, á entrega de trofeos e despois deleitámonos cuns ricos pinchos de confraternidade, postos polo Concello de Camariñas e Conservas Boya. Ricos, ricos. 

Conclusións finais: fixemos un raid moi bo, cunha boa orientación e un bo ritmo. O raid foi moi moi rápido. Tíñamos un equipo igualado. 5* posto en categoría Élite.