domingo, 25 de junio de 2023

Chandrexa Trail (18-06-2023)

Unha "muesca" menos,

por fin fomos a Chandrexa


Hai moitos, moitos anos que tiña esta carreira marcada e nunca lle "tocaba", ata este ano. Non o dudei, por fin podemos ir. 

A cousa non pintaba moi ben, xa que o mércores antes, esguincei un nocello pero tiña que ir si ou si, ver esas montañas e carreira que tan ben falaban dela. 

Tiña a intención de durmir no coche xa que dende Coruña a Chandrexa hai ou seus kms. Ao final, tiven acompañamento na viaxe e tamén na "habitación", o gran Rubén Espadas.

Ao chegar a Chandrexa, xa de noite, tiñamos unha aula esperándonos para durmir, con baño incluído no recinto. Coma nun hotel vamos.

Veña, imos ao tema.

Ás 6 da mañá toca a alarma para levantarse. Almorzamos nuns pupitres, tranquilamente e preparámonos para a carreira tranquilamente. 

O día parece que ven con calor, pero pode que non tanto como pensabamos, xa que está un pouco nubrado. 

SAIDA

Levando o nocello como levo, vendado e con medo a pisar mal, pois saio no medio do pelotón, a disfrutar da paisaxe e de levar un ritmo que me permita acabar a carreira sen escarallarme. 

A saída pica para arriba dende o primeiro metro e o ritmo que poñen os de diante xa é de escopeta de balas. Vou detrás do grupo "élite" feminino (imaxe) ata aló polo km2, que decido ir adiantando, tendo un pelín de ritmo máis.

Pouco a pouco vou subindo postos, moi pouco a pouco.

Dende a saída vexo que non levo as sensacións que me gustarían, as pulsacións máis altas do normal co mesmo ritmo, o corpo que prefire andar en lugares que podía ir trotando, unha sensación de calor (isto era normal) que non estou acostumado, bueno, que menos mal que o obxectivo que levaba non era moi esixente. 

Non tardo en dobrar o nocello, aló polo km5 e aquí comecei a pensar que, aínda me quedan 30 km e que o obxectivo é non acabar mancado principalmente.

Noto que nas subidas, andando, vou acercándome aos corredores de diante, incluso logro adiantar a algúns, pero nas baixadas, volven a pasarme, xa que vou case andando por mor de ferir o nocello. 

Teño a sensación, pola paisaxe e o percorrido, que estou correndo por Asturias. Isto non é monte, onde acostumo correr, senón que isto é montaña. E así vou toda a carreira, pensando no fermoso e variado percorrido que nos ofrece a organización. 

Chega un momento, xa non recordo que km, que podo distinguir ao lonxe a José Santiago dos Corzos de Ortegal, a Miguel Portela do Bestarruza e a Antón Doval do Toxos&Birras. Aos dous últimos logro collelos ata en dúas ocasións ao final de dúas subidas, pero escápanse baixando lóxicamente. 

As baixadas fágoas sempre pensando en onde pousar o pé ferido, co que en poucos km comezo a ter algún músculo que se vai agarrotando ao non facer a pisada limpa. 

Por momentos hai zonas que deixan correr que tamén se disfrutan e outras zonas, sobre todo baixando, que non saben onde pisas, chea de topeiras. Aquí era onde tiña máis precaución, e aínda así, algún que outro berro metín por forzar o nocello demasiado. 

Recordo tamén outras baixadas con auga, que tamén baixei con moito coidado. Aínda así, estrañoume coller algún corredor por estas zonas, xa que o meu ritmo era pésimo. 

No último tercio de carreira, logro xuntarme cun par de corredores. Un deles, do Cornelios, Diego Dominguez Crespo, ao que adiantara había tempo, pasoume coma un foguete nunha das baixadas e conseguín xuntarme de novo con él neste último tramo. A Diego recórdoo como único corredor que me pasou dende que aló polo km2 collese ese ritmiño que me levaría a meta. 

No penúltimo avituallamento, en baixada, vexo de Jano do Jarnachas, que estaba seguindo á súa muller Alba. Alí levaba un ritmo que me gustaba para finalizar e logo de repostar auga, saio detrás desta parella de corredores. Cando a cousa picaba para arriba, fun pouco a pouco acercándome a eles ata facer un trío. E despois dalgunhas dúbidas e facendo un pouco a goma, decido forzar un pouco o ritmo. Consigo trotar para arriba e pouco a pouco vou deixándoos atrás. Chego a unha zona de subida onde fai un calor excesivo e onde noto un pouco de mareos, polo que baixo un pouco o pistón e miro cara atrás. Non lle saco moito, pero xa é unha distancia destacable. 

Toca baixar, creo que cara meta. Xa deixei o último avituallamento atrás e non parei nel. Pensei, en calquer momento me volven a pasar baixando, pero o percorrido xa non era tan técnico e o meu ritmo era bo para chegar. 

Xa vexo o arco da saída. Só queda subir ata a meta, pero non teño forzas nin para mirar cara atrás, polo que lle pregunto á xente que está animando se ven alguén por aí atrás. Tranquilízanme dicindo que non se ve a ninguén, polo que subo a última costa andando, que tampouco pasa nada. Ao chegar a meta, noto que me mareo un pouco, non sei se do calor ou do esforzo, pero xa estamos sans e salvos en meta. 

O terceiro tempo, coma sempre, top. 

Por certo, laveime en auga fría e non me sentou mal jajaj. 

Finalmente na posición 20 e 4º veterán, por detrás de Maneiro que non o vin en toda a carreira. 


DATOS:

🏃🏼 34 km 📈 2350 m+ 📉 2300 m-

⏱️ 4:23:10 horas

🏆 20 absoluto (4º vet)

💚 143 ppm (❤️ 182 máx)


💦 3 Tailwind (2 de cafeína) + 1 litro 💦+ gel + 1 pastilla sales + Recovery sabor chocolate 🍫

👟 Vectiv Infinite Thenorthface

🛍️ Marathon Running Shop 



















miércoles, 10 de mayo de 2023

Ultra Trail Orixes Mondariz (06.05.2023)

 Orixes

a terra da auga


Llego muy justo de tiempo a #Mondariz después de levantarme a las 4:50h.

Me pongo en medio del grupo en la salida para no calentarme. En las primeras cuestas, comienzo a pasar corredores/as. Decido llevar puesto el chubasquero aunque la lluvia no parecía mucha. 

Poco a poco voy cogiendo el ritmo que creo, puedo llevar. 

FLIPO con la belleza del recorrido 🤩

Antes de llegar al avit 3 (km 19), me agarro al grupo en el que está Kike Coutadas entre otros. Pienso, mal no voy 😅. Aunque también pienso si no estaré con un ritmo más alto del recomendado. 

En la subida a Vidueiros, voy sacando distancia a Jorge Alborés (Atl. Baiona) y q Hugo Andre Pires (Olímpico Vianense). 6° puesto. Sigo FLIPANDO con la belleza del paisaje 🤩 y esos colores de la 🏞️.

Bastante antes de llegar a Lago Piñeiro, ya no veía a los que perseguía. Ya llevaba el ritmo crucero que creía adecuado para llegar a meta.

Mi sorpresa fue encontrarme a David Álvarez (Castelos Trail Club) parado y con problemas, justo antes de llegar a Lago Piñeiro. Yo ya tuviera que parar 3 veces por problemas de espinas y tirones en abductores y gemelo. 

Sólo pensaba en llegar a Caxil (bolsa de vida) para tomarme un Tailwind Recovery café ☕ y coger los bastones. Al llegar me tomo mi tiempo para comer, beber y descansar un poco. 

Salgo con ganas, ayudado de los palos 😅. 

El monte está bravo y la subida se hace por veces algo complicada pero la hago con buen ritmo. Y sigo FLIPANDO 🤩. Antes de llegar a la cota, encuentro a Pachita tumbado con las piernas en alto. Parece que se marea y está a ver si recupera con personal de la organización. Las condiciones meteorológicas hacen estragos. A primera hora lloviznaba, luego salió el sol e hizo que el bochorno y la humedad hicieran estragos en las condiciones físicas de los corredores. 

En este momento, pienso que soy 4º clasificado en la general, pero aún queda mucha carrera por delante.

Viene la bajada 🙆‍♂️. Trato de ir con mucho cuidado y aun así, la tierra está tan mojada que me caigo un par de veces. 

Llego al último avit. (km 53). Ya no queda nada para lo que llevo. El ritmo no es malo e intento llevarlo constante. 

Ojo, falta 1,6km a meta y viene como un 🚀 David Álvarez. Justo unos metros antes del puente de metal me pasa. Había recuperado y de que manera. 

Y por fin la ansiada meta 🏁.  Un 5º puesto que sabe a gloria, por lo poco que entrené y como venía de forma. El objetivo era el top10 y por un largo tiempo en carrera, estaba el top8. Luego vino el top4 que se escapó por un par de kilómetros. 

Contento y con ganas de comenzar un nuevo proceso para una nueva carrera. Cual será? lo veremos...


DATOS:

🏃🏼 60 km 📈 3300 m+ 📉 3300 m-

⏱️ 7:29 horas

🏆 1º veterano (5º absoluto)

💚 141 ppm (❤️ 179 máx)


💦 5 Tailwind (2 de cafeína) + 1,5 litros 💦+ Recovery sabor coffe ☕

👟 Vectiv Infinite Thenorthface

🛍️ Marathon Running Shop 


Quito







miércoles, 15 de marzo de 2023

Trail A Cova da Bruxa -Muros- (12-03-2023)

 Bruxas, habelas hailas

No alto de Muros, que ven as vin eu.


Todos os que chegamos a Muros pola mañá e viñemos por Val do Dubra, olliño, que iso si que foi unha carreira entre a néboa, sobre todo no alto das Paxareiras (AC-400). 

Nada máis chegar (cheguei con tempo), non ai maior agarimo que ver aos amigos e amigas do trail. Alí estaban moitos e moitas e as primeiras impresións do día eran para falar da néboa 😂 .


CÓNTOCHE...

Na miña cabeza levaba, ademáis de disfrutar das vistas, autoavaliarme nunha distancia que hai moito tempo que non corro, unha distancia "pequena" e que vendo o perfil, ía ser moi rápida. 

Eu ai tempo que ando a gasoil (algún me denominou nas rr.ss. como "o do motor Barreiros".Os galegos sabemos de que falamos 🚜) e non a gasolina, pero hoxe viña a guerrearme conmigo mesmo. 

Na cabeza traía aguantar o primeiro enviste das gacelas, nunha primeira parte que parecía moi rápida e despois tirar de cabeza nas dúas subidas fortes do día. 

O posto no que creía que podía estar era entre o 7 e 8 (vendo a xente inscrita que coñecía e sumando a xente que non o teño fichado e che da "o cambiazo").


SAÍDA

Alí aparaceron na liña de saída máis dos que eu pensaba 😂. 

Hoxe hai un novo, un chaval de La Bañeza que ten como apodo "El Potro", e non era outro que Pablo Villa

Bromas a parte, todos os que alí estabamos, gustaríanos estar no podium ao seu lado, así que hoxe só quedaban dous caixón dos 3. 

Co pistoletazo de saída, teño a mellor posición, polo que saio diante de todo, aguantando a mesma ata onde finalizan os flashes e teléfonos móbiles grabando 😂, aí suelto un pouco o acelerador, pero como ben dixen, vou con todo e así me poño a correr detrás dun grupo reducido que non sei a canto saíron, pero a min deume a 3:42/km o km1 e a 4:25/km o km2.

Sobre o km3 adianto a Pablo Vecino e Roberto Tuñas (un pouco antes, fixera o mesmo con Edu Fabeiro, creo que ao sair da vila). 

Por diante, Pablo Villa, Manuel Páis, Iván Sangiao e Manuel Piñeiro.

Na pista que baixaba mirando cara as bateas, consigo enlazar con Iván Sangiao e pasalo antes de chegar á granxa (km 5.3) que había antes de comezar a subida a Cruz de Pelos.

Aquí, a distancia co grupo dianteiro era pequena para o ritmo que levaba a carreira. 

No alto de Cruz de Pelos, consigo xuntarme con Manuel Piñeiro, onde intercambiamos unhas palabras baixando. De Pablo Villa e Manuel Pais, nin rastro xa. 

Sobre o km8.5, onde comeza un cortalumes cun descenso moi pronunciado, consigo sacarlle unha pequena distancia a Manuel Piñeiro para deixalo definitivamente ao finalizar este cortalumes. 

Só penso en tirar, tirar e tirar ata onde o corpo aguante, sabedor das "pasadas" e categoría dos corredores que me preceden. 

Con esa ansia de tirar, nun momento que levanto a cabeza do chan, por un sendeiro (ou río) polo que baixaba moita auga, vexo ao lonxe a Manuel Pais que, pouco a pouco vou recortando distancia. Fago a goma de vez en cando, polo que a distancia varía entre uns 50-100 metros. Consigo finalmente enlazar con él nun cortalumes que picaba cara arriba e onde na súa cota había unha construcción (km11.2) para coller de novo monte abaixo. Durante toda esta baixada polo cortalumes e despois pola pista, ata chegar a un camiño de carros que collíamos á esquerda (km 12.5), seguimos xuntos, intercambiando posicións para tirar cara adiante. 

Pero non é ata o inicio da última e gran subida, onde consigo poñerme diante e impoñer un ritmo (andando) un pouco superior ao de Pais. Pouco antes de chegar ao último repeito, miro cara atrás e xa non o vexo (pola néboa), polo que sigo tirando con todas as miñas forzas para sacar un pouco máis de tempo nesa subida. 

Durante bastante tempo levo un ritmo rápido e cómodo, polo que me sinto con forzas. Houbo un tramo que tiña que ir moi atento para ver a balizaxe, xa que coa néboa era moi complicado. Menos mal que levaba o track no relóxio que me axudou a elexir máis rápido nalgún cruce. 

Ao chegar ao avituallamento 2, a distancia co perseguidor xa era considerable (escoitaba os aprausos ao lonxe) pero había que seguir apretando e, o caso é que aínda tiña enerxía para facelo. 

A partir de aquí, o percorrido cambiaba completamente, meténdonos por un sendeiro ratoeiro que despois chegaba a un rego. O ritmo non era malo e sabía que era superior ao do meu perseguidor.

Pola miña mente xa circulaba a idea de que podía facer segundo por detrás de Pablo Villa. O que non contaba era que, uns metros antes de rematar ese rego, e despois dunha caída xusto onde estaba a corda, me aparecese coma un lóstrego o amigo Roberto Tuñas, creo recordar que cando me falou (non o vin chegar) lle botei un "mecangoendios" ao cal me respondeu él cun "que pasa?" (pensou que me pasara algo fisico... o que me pasou foi pola cabeza😅😅). En fin, cousas das carreiras. 


Xusto onde estaba o fotógrafo (aquí a foto), me pasa e xa non son capaz de seguirlle o ritmo, aínda que me tranquilizou ao dicirme que os de atrás veñen "moi moi atrás". Aínda así, íao perseguindo a un ritmo de 5:12/km.



Saimos do sendeiro e entramos nunha pista de zahorra. A distancia con Tuñas xa é considerable, pero aínda queda unha pequena subida que se desvía á dereita por outro anaco de pista de zahorra e as forzas de ambos levámolas moi igualadas. Cando vou detrás del, chámame a atención un corredor ao que me estou aproximando e non ten pinta que sexa da andaina nin do trail curto, era Manuel Pais. Sorpréndome de velo alí, pois xa o deixara antes do último avituallamento e non ía con moi bo ritmo e non me adiantou en ningún sitio. Ao chegar a xunto del, dime que se perdeu e que vai fora de carreira (cousa lóxica). Déixoo antes de chegar a esa curva de dereitas para continuar por esa zahorra e entrar despois nun fermoso sendeiro que nos levaba ás primeiras casas da vila. 


Xa se oía o spiker ao lonxe, pero non daba chegado a liña de meta. Estou facendo estes últimos quilómetros a 4:51/km e remato a 3:51/km, sabedor dese 3º posto e contentísimo de como disfrutei e disputei esta carreira.

Un podium moi loitado e unha foto nese podium cun auténtico campión internacional como é Pablo Villa e por suposto Roberto Tuñas, non se consigue todos os días.




DATOS

🕒 2:06:10 h

🏆 3º absoluto

💓 154 ppm

💧 2 Tailwind té matcha cafeína

👟 Vectiv Infinite 


💦🍌 1 Recovery Tailwind chocolate 😋 (ao finalizar)