viernes, 28 de junio de 2024

Ultra 100 Andorra (15-07-2024)

Andorra,
paraíso para el trailrunning y
deportes en la naturaleza


EL VIAJE.
Salida en coche desde A Coruña el miércoles con mi anfitrión Juanón (a cuerpo de rey me llevó).
Parada para dormir cerca de Burgos, con cena incluida.

Jueves. Salimos temprano después de un buen desayuno. El buen tiempo nos acompañó tanto ayer como hoy, aunque en Ordino (lugar de salida) y en carrera, las apps dan lluvia. 

Llegada por la tarde a La Massana, lugar de hospedaje para luego subir a Ordino.

Mientras Juanón está reunido (forma parte de la organización) yo me dedico a mirar el teléfono y mirar cosas de carrera. El pueblo es una maravilla y la logística que hay desplegada, augura una carrera super. 

Para cenar, Juanón me lleva con él. Quedó con una personal especial en Andorra la Vella que nos lleva a un restaurante que recordaré toda la vida 😋. La ciudad es una chulada, os la recomiendo.

Viernes. Me quedo más libre, ya que Juanón sigue con su trabajo. Recojo dorsal, miro la Expo del corredor y ya me voy a comer. Organizo mis bolsas de vida y toda la ropa y alimentación que voy a llevar en carrera. Todo hecho. Aún tengo unas horas para poder dormir algo antes de la cena.

A las 21 horas llega Juanón para llevarme a cenar con unos amigos. Otros dos fenómenos. Este chaval se codea con el "alto standing" de Andorra. Me lo paso pipa en la cena, viendo el primer partido de la Eurocopa y de la buena compañía y cena. Cuando me doy cuenta ya son las 00 h 🙆. Aún me da tiempo a dormir algo antes de la salida.

A las 3:30h ya estamos en Ordino. Me quedo en el coche descansando. La salida será a las 5:00 h.

A las 4:30 estoy en el cajón de salida. Esto ya está petado de gente. Intento llegar a donde está Juanón para entregarle la llave del coche pero me es imposible.

Entre el mogollón de gente y de público, escucho mi nombre... oh, sorpresa, un amigo me reconoce entre tanta gente,  Albert Carballal. Vaya sorpresón. Después de unos minutos de conversación, toca centrarse en la salida. Comienza la cuenta atrás (y yo con las llaves del coche de Juanón🙆). 

Justo al pasar el arco de salida, veo a Depa y no dudo en darle las llaves y decirle que se las de a Juanón, parece que entendió lo que le dije a las prisas (muchas gracias).

Antes de la salida, deciros que el jueves nos llegó un email diciendo que no se subiría Comapedrosa por la gran cantidad de nieve y por una gran grieta que lo hace peligroso. 


SALIDA

Se sale muy rápido y, aunque salgo retrasado, sé que hay varios km con suficiente espacio para situarse en el lugar deseado.

Me encuentro bien, confiado en lo que quiero hacer.

La estrategia que tengo en mente, en líneas generales es: Salir tranquilo hasta la primera base de vida (km 37.9 aprox). De aquí a la segunda base de vida (km 63) aguantar y desde aquí a meta, dar todo lo que queda (y no morir en el intento, ya que se que voy con poco volumen de km para este tipo de carreras).

Hasta la primera base de vida, pasamos 3 avituallamientos. En todos ellos, decidí parar con tranquilidad para coger agua y comer sólido (plátano sobre todo, algún puré de frutas, chocolate y tortitas). Desde la salida, tenía claro que debía tomar por hora, por lo menos, un Tailwind en 500ml, un gel y lo que me apeteciese en los avituallamientos. 

Durante este primer tramo, podemos decir que me muevo entre la posición 58 y 75 de la general. No está mal. 

Llego a Parc Central (1ª base de vida, km 37.9) en 5:34 horas y en el puesto 59.

Demasiado bien hasta el momento. Puedo cambiarme con tranquilidad. Como y bebo bien. Me tomo un Tailwind Recovery chocolate. 

Al cambiar los calcetines, noto un pequeño dolor en el talón derecho. Al mirar mejor, veo que se está haciendo una gran ampolla. Una pequeña arena me está haciendo la ampolla. Tengo vaselina en la bolsa de vida, por lo que decido metérsela (suelo meter una crema, que aquí no tenía). No quiero perder mucho tiempo aquí y decido salir. 

Al salir de aquí, la primera parte parece una trampa. Un sendero con un alto desnivel positivo. Logro coger un ritmo bueno y sin agobios. Luego se hace más corrible, pero tampoco quiero pasarme. Llevo poco volumen entrenado para tantos km de carrera. Entre el km45 y 50 comienzo a notar que las Tomir 1 comienzan a hacerse duras. Estoy deseando llegar a la 2ª base de vida para cambiar las zapas sobre todo. Por un momento, y luego de tomar un gel con cafeína, parece que voy con más ritmo sin notarlo. Siendo malo bajando, logro pasar a 3 corredores que no veía desde hacía horas. 


Refugi de I´Illa (avituallamiento km53.3). Sigo haciendo lo mismo que en el resto de avituallamientos. Agua, puré, plátano, frutos secos, tortita. Todo en orden.

Toca subir a Collada del Pessons (2828 m). Salgo con ganas. Tiene zonas duras y otras no tan duras. Lo mismo sucede con la bajada. Luego viene una subida que me llevará a la base de vida. Tengo muchas ganas de llegar.

Y por fin, llegamos a la 2ª base de vida (Hotel Pic Maia) km 63.9. Me llamó la atención un fuerte ruido en la montaña. Pensé que era alguna moto subiendo por las laderas de las montañas, hasta que al final veo un circuito de coches. El ruido es espantoso e incluso molesta. 

Aquí sí que me lo tomo con tranquilidad. Me cambio por completo y sobre todo, cuido los pies. Mucha crema y un buen masaje, bebo cocacola, agua, otro Tailwind Recovery (que bien me sienta), plátano, bocadillos de nutella, unos vasos de caldo caliente (esto también sienta muy bien) y algo de mezcladillo de frutos secos. Aunque me pongo una camiseta fresca, decido sacarla y poner una térmica de manga corta. En nada baja el sol y aquí parece que va haber frío. 

Me voy al baño (que sepáis que desde el jueves sé que soy negativo en la bacteria helicobacter pylori) y salgo rumbo al km 85. Hasta ahí, parece que la zona será más amable. Veremos. 

Aún non os he hablado del paisaje, quizás lo que más me impactó. Unos parajes increíbles, espectaculares y puros. Sigo con imágenes en la retina de esos lugares. Un espectáculo para la vista y para todos los sentidos. Este es un punto fuerte para que os aconseje esta carrera. Cascadas interminables, ríos llenos de vida, bosques encantados, ganado en la montaña, refugios preciosos. Lo tiene todo.

Sigamos.
El recorrido me encanta y disfruto de él. Todo va según lo previsto y lo de terminar en menos de 20 horas, por ahora, se puede cumplir. 

Desde que cambié de zapatillas (ahora llevo las Tomir 2.0) y me embadurné en crema, llevo los pies muchísimo mejor. 

Avituallamiento 76.1. Llego aquí después de adelantar a varios corredores bajando. Me encuentro fuerte (será la cafeína de la cocacola?)

En el km85.6 toca evacuar de urgencia (3ª vez).
Los corredores que acabo de adelantar, me adelantan de nuevo, aunque a los pocos metros vuelvo a adelantarlos para el asombro de ellos. 

Recuerdo bajar por un precioso bosque, por el que adelanto a varios corredores que se adelantaron en la 2ª base de vida, y cuando levanto la cabeza me impresiono tanto que le meto un "ostiaaaa, que chulada", tenía delante mía el famoso puente tibetano. Una maravilla para los ojos. La sensación que recorre mi cuerpo mientras lo paso es fascinante, aunque el cansancio comienza a aparecer en mi cuerpo y rostro. Llegamos al avituallamiento (km86) que está justo al pasar el puente. Aquí necesito descansar un poco. Los voluntarios y voluntarias son muy amables en todo el recorrido y aquí parece que aún más. Me ayudan con la bebida, con la comida, con todo lo que necesites. Aquí recuerdo beber cocacola, comer plátano, todo lo que pueda. Unos bocadillos de nutella, mezcladillo, caldo, tortitas, puré de frutas... Comienza a haber mucha gente aquí, por lo que decido salir para no apalancarme. Salgo delante de un francés que llevamos horas adelantándonos mutuamente. Le digo que salgo, para que vea que voy delante. Estaba convencido que llegaría con él o incluso por delante de él a meta. 

Queda una única gran subida (Coll d´Arenes, 2538 m) que cojo con ganas. Hasta que tengo un cosquilleo en el estómago. Hora de evacuar (km 89 de carrera), 4 vez. Aquí veo que la cosa puede ir a peor. Me adelanta el francés que creo, voy a coger más adelante.

En todo momento lo veo a lo lejos (al francés), pero aunque parece que en alguna zona le estoy dando alcance, en otras lo veo alejarse. 


El sol se está yendo y lo único que pienso es en llegar a la cima antes de que se haga de noche. Comienzo a tener algo de frío, pero sigo adelante con la intención de llegar a la cima de día. Sigo con el francés a lo lejos. Por detrás, ni rastro de nadie en lo que me da la vista.

Por fin llego a la cima, donde tengo que encender el frontal. Conseguido. Al otro lado de la montaña no se siente tanto el frío. Tengo que evacuar de nuevo (km94.5) 5 vez.

Bajo tranquilo para no lesionarme. Ya casi está pero siento que el estómago se revuelve demasiado. 

El cansancio comienza a aparecer (y el sueño). Ánimo, queda poco para el último avituallamiento.

Voy solo, sin referencias por delante ni por detrás. Ya es cuestión de llegar.

Por fin veo el último avituallamiento (Refugi Sorteny, que tenía que estar en el 96.7 y me da 98.3km). Tengo mala cara. Necesito una Cocacola y un plátano. Me dicen que quedan 11km a meta y hacia abajo. Yo casi prefería hacia arriba. Poco antes de salir, llegan 2 corredores que había adelantado hace horas y que vienen con buena cara. Los saludo y me voy...

Justo a la salida, noto mucho frío, me pongo un buff en el cuello y salgo hacia abajo. Debería meterme en el bosque, que es más abrigado, pero no tardo en parar (medio km después) para evacuar de nuevo. Esto tiene mala pinta (6º vez). El cuerpo no quiere beber ni quiere comer. 

Desde aquí a meta, aún tuve que parar 3 veces más. Cada vez que quería beber, el cuerpo lo rechazaba, por lo que llegó un momento que decidí no meterle nada y llegar a meta "con lo puesto". Aún me dió tiempo a adelantar algún corredor de la carrera de 80km y llegar con una chica a meta, la cual dejé entrar sola, esperando en la cabecera de meta. Una vez disfrutado su tiempo en la meta, entré yo, victorioso. Allí me estaba esperando mi gran amigo Juanón y la spiker, la cual agradezco mucho. 

El Juanón me tenía una buena guardada, pero debido a la tardanza, se fastidió un poquito. En meta también encontré de nuevo a Albert Carballal, pero era tal el cansancio y luego el frío en meta, que poco caso le hice (mis disculpas). 

No tardé en meterme en la zona de avituallamiento final, pero no me entraba nada, por lo que decidimos marcharnos para el hotel y ducharnos con tranquilidad. Estaba tiritando de frío. Luego tocaría dormir si el cuerpo me deja. 

Y si, dormí unas horas. Aproveché el domingo. Incluso me fui desde La Massana a Ordino andando y vuelta. Comí de nuevo en la pizzería del día anterior y me metí en cama de nuevo, hasta que llegó Juanón con unas entradas para el Spa. Allá nos fuimos. Y como luego había que cenar, allá me llevó de nuevo a cenar con más autoridades de Andorra. Total, que al final nos liamos un poco y nos fuimos a tomar unos digestivos... y para cama, que mañana toca madrugar y 10 horas en coche.

Y colorín colorao, esta aventura se ha acabado. 


CONCLUSIONES:

Muy contento por la carrera que hice, pena de esa última parte con las "evacuaciones" (9).

Creo que hasta el km 64 (incluso diría hasta el 80?) la alimentación y bebida ha sido buena. En líneas generales era: un Tailwind endurance/hora + 1 gel/hora, acompañado de agua (la necesaria) y en los avituallamientos tomar plátano, puré de frutas o tortitas, chocolate y un par de trozos de fuet. En algún avituallamiento, cogí caldo caliente y alguna cosita más.

En cuanto a la ropa, todo ok, excepto las Tomir 1 que a partir del km45 se me hicieron duras. En la 2ª base de vida (km64) cambié las zapas por las Tomir 2 y muy bien (hice sobre 46km hasta meta).

Tengo que trabajar un poco más la alimentación a final de carrera, aunque le hecho la culpa al frío. A tener en cuenta para el futuro. 

Importante llevar los pies bien embadurnados de crema (no vaselina). Calcetines Lurbel perfectos. 

En mi cabeza tengo probar otras zapatillas, pero tienen que tener la estabilidad de las Tomir. No sé si las Salomon Genesis o las Brooks Catamount. Iré a mi tienda de confianza (Marathon Running & Shop) , donde me aconsejarán lo mejor para mi. 



DATOS:

🏃 110.3 km
⌚ 19:39 h
🏆 61º (6º en el rango 45-49 años)
💦 1 Tailwind Endurance/hora + 1 gel/hora + agua (la necesaria)

🍬 plátano, puré de frutas, tortitas, chocolate, fuet, bocadillos de nutella, mezcladillo frutos secos, sandía y naranja (poco). 
👟 NNormal Tomir 1 desde la salida a km64 (2º base de vida) y desde aquí a meta, las Tomir 2






  

  

   

 

  

     








  





 






   

     

    

   




viernes, 10 de mayo de 2024

Ultra Orixes Mondariz (04-05-2024)

 Mondariz, a terra

da auga

Chegou o día de achegarse de novo a Mondariz. A terra de centos de tonos verdes que este ano ía ser pasada por auga (e ben por auga).

Dende que saín da Coruña aló polas sete da tarde do venres, non parou de chover ata ben pasado Pontevedra. A tregua tampouco durou moito, posto que cheguei a Mondariz, de novo, con auga a barrer. 

Bueno, recollida da bolsa de corredor que, por certo, viña cargada cunha camiseta, "buff" e gorra, entre outras cousas. 

Cheguei xusto á charla técnica cando estaban falando do ultra, así que pode dicirse que cheguei puntual. Ao finalizar esta parte, xa me fun a descansar. Dicir que non parou de chover durante toda a noite e que se intuía que a carreira ía ser "pasada por auga" e iso podía ser un parque de atraccións. 

Pois nada, ás 5.00 horas toca o despertador para almorzar algo 👌. Aínda tiven tempo de tirarme de novo ata as 7.00 h. que foi cando comecei a vestirme e prepararme. Coma sempre, algún detalle de última hora que non estaba previsto, pero pouca cousa.

Minutos antes da saída, xa se ven grupos de corredores quencendo, entre eles, José Santiago de Corzos, Jose do Brutanzos, Xosé María da Tribu, ... A min dame tempo de poñerme na liña de saída e punto. 


SAÍDA

Métome no medio do pelotón, pola parte dianteira. Pola miña cabeza pasa o de saír algo "as presas" antes de meternos no sendeiro e que os de diante non se escapen moito. Cando falo "dos de diante", non falo con 6-7 primeiros que para min xogan noutra liga, senón do 7º-8º para abaixo. 

A saída faise rápida, como era de esperar e non tarda en pasarme antes do primeiro km Fernando Arca que, coma a maioría das veces, chega tarde.

Por diante levo unhas referencias de Xosé María "O letrado" que vai cun bo grupo de corredores, Pablo Conde, Pablo Vecino, Xenxo, ...

Por fin chegamos ao km3, cando collemos un primeiro sendeiro que nos pon en fila de a un. Co primeiro desnivel grande, comezo a non sentirme ben, como que non son capaz de coller o ritmo e a respiración ideal. "Será unha cousa pasaxeira"- pensei. Pero non foi así. Intentei "ir indo" facendo CaCo e pensar só en que a carreira é moi longa e pode pasar de todo. Recordo que me pasan algúns corredores pero, aínda así, non son tantos como para non pensar que levo un ritmo bo. 

Polo km10, antes de chegar a Capela de San Xoán do Xisto, está Maneiro grabando e dame algo de ánimos. Sigo sen atoparme. A partir de aquí, recordo chuvia, preciosos sendeiros pegados a regatos cheos de auga, unha chulada de fervenzas onde o ano pasado case non había auga e moito sendeiro que non sabía se eran ríos feitos sendeiros ou sendeiros feitos ríos. 

Mención especial teñen as baixadas polas carballeiras, que eran tobogáns de barro e auga, así como os regatos que levaban máis corrente que algunha fervenza. 

Recordo nun punto de cruzar un deses "regatos" que o corredor que levaba diante (podería ser José Manuel Fernández Vázquez?) case hai que ir buscalo ao mar, menos mal que había un voluntario ao outro lado que lle meteu a man (esaxero algo).

Debeu ser o canguelo, que nada máis pasar para o outro lado, adianteille por unha desas baixadas cheas de barro. Non tardo tamén en pasarlle a Xenxo que non as tiñas todas consigo. 

Bueno, o caso é que era todo auga e cando saías do bosque, nas zonas altas, pegaba o vento, había neboa e chuvia coma se non houbese un mañá. Mi madriña 🙆

Nunha destas, atópome a Pablo Vecino, ao que paso e lle dou ánimos. Parece que non tiña o seu día, pero quedaba moita carreira e tiña que subir ese ánimo. 

E agora xa só recordo chegar a un avituallamento no que me atopo ao letrado que me dí que "por hoxe xa lle chegou", que para. Eu non é que vaia moi ben, pero non son eu de parar se non hai unha lesión grave e non era o caso. O que había era moita auga, pero polo de agora aguantaba dela, e do frío. Sabía que non era o meu día, pero sería un bo adestramento de volume. 

Despois de un bo avituallamento coa axuda de Maneiro (este home está en todo) e de Susiño, saio cara arriba, pensando no que me esperaba a partir de agora. Un poucos metros máis arriba, paro mexar e pásame xa con outra cara Pablo Vecino que, pouco a pouco, me vai deixando atrás. Neste punto da carreira, comezo a notar o xemelgo da perna dereita algo cargado, pero continuo. Máis arriba, atopamos outro avituallamento, onde está Edy Fabeiro, o cal me dí que se corta un tramo por estar moi perigoso. Efectivamente, viña pensando niso subindo cara alí e coas condicións climatolóxicas que me estaba atopando. Xusto neste punto, chega Ramón Barreiro do Vértice, que me pasa coma se nada. Eu xa ía tocado, bastante tocado, pero é que él case viña en bañador e coma se nada. Cara abaixo xa o perdo de vista entre a néboa. 


E é xusto no km30 cando o xemelgo comeza a queixarse con moita máis intensidade. Non tardará tampouco en aparecer de novo Xenxo, que me adianta e ao que vou controlando uns metros por detrás. Pola cabeza comeza a pasarme a idea de que tal como estou e a climatoloxía, ao mellor hoxe hai que deixar a faena sen rematar. Tamén se me pasa pola cabeza como imos pasar o lago coa chea de auga que vemos polo percorrido. De vez en cando, hai que tirar do gps para ver por onde vai a carreira, xa que as balizas aparecen e desaparecen entre a néboa, vento e choiva. Ao lonxe vemo un par de "quads", que paran ao lado de Xenxo e onde paro eu tamén. "Carreira neutralizada por non poder pasar o lago nesas condicións". Paréceme ben. Nós continuamos correndo para que non nos colla o frío. Isto foi no km37, aínda quedaban 3km para chegar ao avituallamento do lago Piñeiro. Xenxo tira un pouco máis rápido, eu vou ao que me dá o xemelgo. 

Unha vez chegados ao avituallamento de Lago Piñeiro, vemos a un corredor morto de frío, ao cal axudamos para que non nos quedase alí. Manta térmica e manta de lá e recollido onde non pegaba o vento. Mentres todo isto sucedía, houbo que amarrarse aos toldos, posto que marchaban co vento. Un deles rompeu, polo que entre os que estábamos alí, recollemos o que rompera e amarramos o outro que era o que nos daba algo de abrigo. Foron chegando outros corredores, Luís Candal e Elosúa entre outros. Practicamente todos fomos collendo roupa de abrigo que levábamos nas mochilas. 

Por fín chegan os todoterreo. Os máis frioleros primeiro. E aló marchamos en coche para a meta, despois de cambiar de vehículo na estrada que nos conducía a Mondariz. 

Unha aventura en toda regra. 

Os 15-20 primeiros corredores saímos en todoterreo dende o lago Piñiero, ao resto, foron capaces de desvialos cara o percorrido do maratón. 

E así foi como unha vez duchados, nos xuntamos todos no pavillón deportivo, saboreamos os callos e demáis comida que alí había e charlamos das nosas cousas durante un bo tempo. A importancia dos 3º tempos nestas carreiras valóroos moitísimo. 

Quedeime incluso á cerimonia de premios. Non había presa en chegar a casa. 

E colorín colorao, ata o ano que ben.


DATOS:

🏃 40,7 km 📈2400m+ 📉 1835m- (neutralizados).

⌚ 5.20.00 h. (neutralizados con 3.36.24 h.)

🏆 --


💦 3 tailwind endurance sabor neutro + 3*500ml H2O

🍬 3 geles infisport + 3 sandwich nocilla + aceitunas + 3 🍌

👟 Tomir 1.0 de Marathon Running Shop, a miña tenda especializada en A Coruña




CONCLUSIÓNS:

Quizáis sexa unha das carreiras máis atractivas do panorama galego que, este ano, era campionato galego de ultras. 

Non chegaba a esta carreira con carga suficiente, aínda así tomeino como un adestramento longo. Ao comezar, decidín forzar un pouco nos primeiros km para logo ir ao meu ritmo. Ao chegar ao primeiro punto de cronometraxe xa vin que as condicións miñas e climatolóxicas me ían levar máis aló das 8 horas, polo que a carreira comezou a ser de supervivencia (para todos). 

A día de hoxe aínda non sei se estou recuperado da helicobacter pylori, pero si sei que desta non tiven que parar (soamente orinar unha vez). 

Cousas a mellorar: meter máis "vaselina" na entreperna, atopar un mellor chuvasqueiro e acondicionar mellor a alimentación na mochila e cinturón (saber onde levo as cousas). 


Quito






   
 




lunes, 4 de marzo de 2024

Ultra Quiroga Trail Challenge (62 km) 24-02-2024)

 Quiroga nunca defrauda


E este ano intuíase con frío e neve en cotas altas. Comezamos...

Levaba a intención de durmir no coche, pero a última hora quedou cama libre e acopleime ao grupo Couto-Mella. Total, 4 persoas comigo e Salva Moreira


Venres
. O día na Coruña está chuvioso, pero máis auga cae conforme vou tirando cara Quiroga, concretamente ata Lugo, pasóuseme pola cabeza "a onde vou eu con este tempo". Menos mal que dende alí ata Quiroga a cousa foi a menos.

Chego a Quiroga cunha temperatura mellor da esperada. Collo dorsal, charlo ata coas paredes e finalmente atopo a Pablo Mella e Diego Couto. Instalámonos nas habitacións e a cear. Recollemos cedo para poder preparar a roupa e material e meternos na cama. As 6.00 horas daban a saída das ultras e eu tiña pensado despertar ás 3.50 horas. Salva chega para cear con nós, polo que xa estamos todos. 

Sobre as 23 horas xa estaba durmindo e non recordo espertar ata que tocou o reloxo. Unha boa noite, pois non son eu de durmir a noite previa a unha carreira destas. 

Almorzo, vístome e descanso un pouco antes de ir ao baño, parte importante antes da saída dunha carreira.

Con todo xa feito, imos para a saída. O día non está moi apacible. Hai fresco, chove e analizo interiormente a carreira. 

ESTRATEXIA DE CARREIRA (inicial):

Saír tranquilo ata Outeiro, poñer un ritmo vivo ata voltar a Outeiro e finalizar eses últimos 20km con mentalidade gañadora. 

ESTRATEXIA NUTRICIONAL (inicial):

A base de Tailwind endurance, con 60gr de CH por soft. Ata Outeiro serían 3 con medio plátano. Parada en Outeiro para comer sólido e cargar outros 3 soft. Avituallamento Outeiro volta, parada para comida sólida e 1 soft e plátano dende aí á meta. 


SAÍDA:

Intento abstraerme dos corredores que por alí andan para non "picarme", polo que me poño na parte de atrás na liña de saída. Cando saímos para a estrada, xa veño que os primeiros me levan case medio quilómetro de distancia. Non me preocupa, posto que veño facer a miña carreira. 

Como era de esperar, todo vai poñéndose no seu sitio na primera subida, xusto ao saír da estrada principal e coller a pista asfaltada. 

Vou moi abrigado, co chubasqueiro posto por enriba da camisola térmica e mochila, guantes térmicos e maias longas. 

O monte vese con moita auga e en algunha zona, moi esbaradizo. A choiva vai e ven. 

Vou pasando corredores pouco a pouco. Chegamos ao túnel de Montefurado e alí atópome con Maneiro (que ía ao ultra 90K) e Elousa, cos que vou un bo anaco ata que vexo que van de "cháchara" con outro corredor e que vou incómodo co seu ritmo, polo que decido adiantalos e levar un ritmo cómodo para min. 

E así foi pasando a carreira. Pasei Paradaseca sen parar no avituallamento, o mesmo que fixen en Rugando. Dende aquí, a carreira xa vai rota e non sei moi ben como vai a cousa, nin por diante nin por detrás.

Recordo de ir cun corredor durante bastante tempo e que o deixei ir cando tiven que parar de urxencia para necesidades fisiolóxicas (21km-2.37h). Ao lonxe, xa se podían ver as montañas nevadas e pouco a pouco xa se avistaba Outeiro

Subindo cara a aldea, comezan a darme ánimos a xente que alí estaba esperando aos seus e xa me comentan que as distancias ultras se acortan polas condicións adversas nos picos altos.

Chego ao avituallamento onde a organización me confirma que iso é así (acerto 100%), e que a carreira continúa directamente cara Quiroga, cuns 20km para o final.

En verdade, fun demasiado cómodo ata alí, como tiña plantexado e o acortamento me descentra por completo. Entro no avituallamento e vexo moito alboroto de corredores e crúzome con Xosé María, "o letrado", que sae de inmediato. Pensei, "se quedan 20km, pouco necesito", polo que collíns uns anacos de plátano, unhas aceitunas, un puñado de patacas fritas, un soft de Tailwind endurance e arrancando. 

Na saída de Outeiro, non vexo balizas, polo que lle pregunto a un paisano que hai alí e me dí, cara abaixo, e aló fun, con demasiada presa para deixar a todo ese grupo de corredores que había no avituallamento de Outeiro. E tanto me fun que por un momento pensei, "onde van os que saíron diante miña, que non me puideron coller tanto". Ata que desconfiei de min mesmo e parei mirar o track. Si, estaba fora, bastante fora do percorrido. Tocaba voltar a subir e enlazar de novo coa carreira. E sí, aló arriba víanse os corredores. Vaia cagada. Consigo coller de novo a balizaxe, pero bastante por detrás de todo aquel que deixara no avituallamento. 

Tocaba subir ao Alto da Torca, e a neve xa estaba no sendeiro, e canto máis subiamos, máis caía e máis neve había. Aínda que non me gusta a neve, teño que recoñecer que se me deu ben esta subida, adiantando a varios corredores, a un deles, Xenxo, recoñecino días despois nas fotos. Íamos tan abrigados que non recoñecía a ninguén. E cheguei ao "cresteo" da Torca, alí xa pegaba o vento e a ventisca facía dese tramo algo épico. Sen cambiarme de roupa dende a saída, comezaba a estar incómodo e tiña algo de frío, mais sabía que ía ser só ese anaco, no momento que voltásemos ao outro lado da montaña a cousa cambiaría de novo. 

E por fin, comezamos a baixar. Unha baixada que disfrutei, pero que había que ir con cuidado pola neve. Aquí adiantei algún corredor máis. 

Unha vez baixado o cortalumes e meternos á esquerda cara o monte, a baixada por él véxoa complicada, pero quero abrir distancia co corredor que acabo de adiantar, polo que arrisco un pouco e claro, aló fun de fuciños. Despois de levantarme algo contusionado, decido non pasarme e chegar tranquilo á pista. Unha vez nela, vexo un corredor ao fondo e que pouco a pouco o vou collendo. Teño un momento de subidón e non tardo en collelo e pasalo. É Adán Carbo. Sorpréndome un pouco por un lado e penso que, tan mal non debo ir. Non tarda en collerme él de novo na baixada. Consigo irlle ao ritmo durante todo o percorrido do río do Castelo das Eiras e incluso lle adianto no último avituallamento, pero levo unha dor no nocello que non me deixa baixar en condicións e xa no Souto (km39), cando se ve de lonxe Quiroga, doulle paso e espero que a distancia cos de atrás sexa suficiente para conservar a praza. 

Pero non me da chegado Quiroga, paso polos viñedos e miro cara atrás, señal que non vou ben e xa espero algún corredor. Toco de frente cunha das carreiras máis pequenas, que me animan e incluso vexo que moitísima xente me recoñece e me anima polo meu nome, o que me dá un plus para dar todo o que me queda dentro e cando me dou conta, xa estou na estrada principal, no que me atopo aos da andaina. De aquí ao final, non pode collerme ninguén, pensei. E así foi. Xa se escoita o spiker ao lonxe. 

E cheguei por fin á meta, muscularmente moi ben, pero co nocello moi tocado e cunha sensación rara, difícil de explicar, entre orgullo e decepción. 


DATOS:

🏃 43 km   📈 2400m+   📉 2400m-

⌚ 5:19:11h

🏆 2º Veterán A (7º xeral)


💦3 Tailwind endurance+plátano+

      2 geles+aceitunas+patacas fritas

👟 Tomir NNormal 

🛍 Marathon Running Shop


CONCLUSIÓNS:

Imos avanzando progresivamente. Encóntrome mellor que en Terras de Burón. 

A estratexia nutricional foi desastrosa, ao non cumprir co que tiña previsto e ao descentrarme no avituallamento de Outeiro. Aínda así, non sei como aguantei con tan pouca inxesta de hidratos.

A recuperación despois da carreira foi moi boa, sen dores no corpo. 

A nocello hai que fortalecelo un pouco máis e mirar se ten algunha solución. 


Quito








 
   

 

sábado, 3 de febrero de 2024

Maratón das seimeiras (27.01.24). Trail Terras de Burón

A Fonsagrada ten 
moito que ensinar


Gran fin de semana que pasei na Fonsagrada, especialmente co ambiente e colegueo do día anterior. 

Estou firmemente pensando que estas carreiras hai que disfrutalas dende o día anterior. 

Con saída dende A Coruña ás 17 horas do venres, aló fomos compartindo vehículo Marcos Varela (o chofer), Martín Pardo, Roberto Vázquez máis eu. A viaxe faise moi amena falando de carreiras, aventuras e traballo (todos nós somos bombeiros), o que ven sendo "arranxando o mundo".

Xa na Fonsagrada, tiñamos habitación de 4 na pensión Cantábrico, polo que metemos os "cachibaches" todos na habitación e fomos recoller o dorsal. Hai boa tarde e non tardamos en darlle ganancia á hostelería local. Non tardamos tampouco en xuntarnos cos jarnachos, cos cales íamos cear. E que tan ben o pasamos, ademáis de cear moi ben no restaurante Cantábrico (o mesmo nome que a pensión pero non teñen nada que ver en canto a empresa). Esto xa parecía unha festa co ben que o pasamos, pero había que ir durmir.

Sobre ás 22.30 horas xa estábamos na habitación, con todo preparado para antes da saída (almorzo colocado, roupa e material para a carreira ben colocado para non perder moito tempo).

Durmir, o que ven sendo durmir, non durmimos moito, xa que nunha pensión, chea de "runners" e con algúns con gañas de festa, pois... tivo que sair Marcos a pedirlles que baixasen a voz para intentar polo menos, descansar. Tardei eu algo máis en ir ao baño e pecharlle a porta da habitación aos "amigos" e xa de paso, comentarlle que non eran horas de fuliada. Sobre as 00.20 horas pararon de facer ruido os fenómenos.

Ás 6.00 toca diana e todo arranca para comezar o día. Almorzo forte, material e roupa no seu lugar e con tempo suficiente para poder ir ao baño antes da saída e (crucemos os dedos) non ter que parar en carreira. Tivemos sorte 😅.

7.40 horas xa estamos na cámara de chamadas, onde entramos os primeiros. Hai unha boa temperatura para correr e non vai chover. 

Pouco a pouco vai entrando xente, e saudámonos coma de costume, cun sorriso e con moita alegría de volver a ver a xente do trail. 



SAÍDA:
Colócome no medio do grupo para non estorbar. O que ven sendo, o lugar que creo que me corresponde...

Por diante, todo tipo de fauna, galgos, rebecos, algún castrón...

O maratón en liñas xerais era, a primeira parte tiraba cara abaixo e a segunda metade cara arriba, en liñas xerais, recalco.

Ata o primeiro avituallamento (Aldomán - km11), recordo ir moi rápido, entre pistas, camiños e sendeiros á beira do río e moi corrible. Neste tramo, coincido con Adrián López varias veces, cara arriba adiantaba eu, cara abaixo adiantábame Adrián. Tamén recordo de pasar a Fito

Entre Aldomán e Airixín (km15), o terreo vólvese espeso, cun sendeiro espectacular que nos vai levando pola beira dun río e onde vemos espectaculares estampas, onde destaca a seimeira de Vilagocende. Aquí xa temos lama a barrer, a humidade da zona e a choiva de días pasados xa se nota no sendeiro. 

Entre Airixín e San Martín de Suarna (km25). Seguimos con ritmo moi alto e aínda non chegamos á metade do percorrido. Pasamos por un fermoso lugar, a Pena do inferno, cunha ponte colgante que hai que pasar amodo, xa que se menea bastante. Logo, outra vez a zoupar pola outra beira do río Suarna. Nesta zona, adianto a Miguel Portal, que ata aquela non o vira en carreira. Fun un bo anaco falando con él, cando o terreo o deixaba, falando de estratexias de carreira ata que pouco a pouco, fun deixándoo atrás.

Non tardei en baixar o ritmo, xa que a carreira comeza a ascender moi suave. E aí, polo km19, temos o cronometraxe intermedio. Ollo, coas coñas, levamos 900m+ e sen enterarnos. A partir de aquí, sí que a cousa se pon máis seria e o desnivel vaise facendo maior. Comeza o tempo de camiñar rápido. E é aí polo km20, cando vexo ao lonxe a dous corredores, xusto antes de coller á esquerda monte arriba. Son capaz de acercarme o suficiente para ver que son Iván Montes e Sergio Pensado. Aquí pasou algo, e supoño que petaron no grupo dianteiro. Efectivamente, Sergio comenta que non se atopa ben físicamente. Logo de pasalo, consigo conectar con Iván pouco antes da metade do cortalumes (ao lonxe e xa case no alto, vexo 3 corredores máis).
Despois de preguntarlle a Iván quenes son eses corredores que vemos no alto do cortalumes, sigo co meu ritmo e Iván vaise quedando un pouco. Non tarda en contactar de novo comigo na baixada e continuamos xuntos un bo anaco. E de súpeto, nunha forte baixada empinada saíndo da estrada á esquerda, comeza a temblar o chan, miro cara atrás e ben coma un lóstrego Sergio Pensado. O primeiro que fago é buscar unha escapatoria para que non me leve por diante. Mi madriña a maneira de baixar deste fenómeno 🙆‍♂️.

Cando a cousa se tranquiliza, volvemos a estar xuntos, polo menos ata o avituallamento de San Martín de Suarna. Aquí collo auga e métolle un anaco de plátano. Saio diante...

Avituallamento de San Martín de Suarna (km25). Chegamos aquí os 3 prácticamente xuntos (Iván, Pensado mais eu). Eu collo auga rápido e saio, polo que lles collo unha pequena distancia. Durante un bo tempo, vou só, pero nunha desas subidas abertas, distingo dúas de tres siluetas, eran Maneiro e "o letrado" Xosé María. Non me precipito en ir a collelos, xa que as forzas non son moitas e aínda queda case a metade da carreira. Sobre o km27 xa contacto con eles, non sen esforzarme e facer moitas veces "a goma". Despois de tantearnos varias veces, paso por diante o túnel que cruza a estrada, pero non tardan de novo en collerme. As forzas son similares. E así imos ata o seguinte avituallamento.

Avit de Queixoiro (km33,5-ida). Xusto antes de chegar a este avituallamento, e na entrada da aldea, dunha curva aberta de dereitas, déuseme por mirar cara atrás (signo indiscutible de que as forzas comezan a flaquear) e vexo non moi lonxe a Miguel Portal que ven fresco e con moi bo ritmo. Non tarda en pasarme xusto despois do avituallamento e xa non penso nin en facer un amago de seguilo. Ahh, e vou por detrás do letrado e de Maneiro que me sacan uns 100 metros.

Polo km35 Maneiro párase un momento e logro contactar con él. Durante un bo anaco imos xuntos. 

Avit. de Queixoiro (km38-volta). Dende aquí a meta, só recordo que nunha desas subidas polo monte, vemos a Sangiao e pouco a pouco imos acercándonos a él. Eu consigo adiantalo e seguir co me ritmo. Por diante, non levo moi lonxe a Xosé María "o letrado" e por detrás, por detrás xa non miro, pero vanse quedando Sangiao e Maneiro. Bueno, sí que miro. En Paradanova, xusto antes de pasar o túnel da estrada, miro cara atrás, pero non vexo a ninguén. Por diante, xusto ao meternos na pista de zahorra, ao saír do túnel, nunha gran recta, miro cara adiante... e xa non vexo a Xosé María. Quitoume neste anaco moito tempo. Vense as primeiras casas da Fonsagrada, así que hai q apretar o cu e rematar canto antes. E así é como chego ás rúas que me levan cara meta. O cansancio xa vai a menos, sabendo que a meta está cerca e que mereceu a pena o sufrimento final. Contento de chegar e ademáis, cun tempo moi inferior ao que pensaba (que era entre 5:15 e 5:30 h.).


🏃🏼 44 km
📈 2325m+
📉 2325 m-
⏱️ 4:50:00 horas
💚 140 ppm (❤️ 176 máx)

💦 4 endurance fuel de Tailwind sabor neutro
🏁 Recovery sabor chocolate 🍫 Tailwind

👟 Tomir de NNormal
       (da tenda de confianza Marathon Running Shop)








clasificación xeral