
miércoles, 27 de julio de 2022
I Trail Costa da Morte (16-07-2022)

lunes, 20 de junio de 2022
Travesera 2022 (11-06-2022)
La planificación para llegar aquí, la respeté bastante bien dentro de lo que he podido. Los deberes estaban hechos y la planificación de carrera estaba hecha y estudiada.
Pasamos Horcada de Caín. En toda esta zona hay varios neveros pero se va poniendo más "corrible" conforme vamos acercándonos a Vega de Urriellu. Aquí volvemos a coincidir los 3 mosqueteros (Iván Brea, Xan y yo). Unos con mejor cara que otros. Por aquí tenemos amigos esperándonos en el avituallamiento (Diego Bermúdez y Aarón, Felipe y Oscar, ...). Aunque como algo y bebo bastante, salgo con Iván hacia Collada Bonita. Xan va por delante, con buen ritmo y mejor cara. Conoce el recorrido al dedillo.
El sol aparece en Urriellu, la nieve nos va acompañar hasta la cima. Comienzo a sentir que no tengo fuerza. El cansancio ya lo tengo dentro de mí. Tengo que parar alguna vez para descansar y tomármelo con calma. Sólo deseo llegar a Vega de Sotres para cambiarme y recuperar bien, pero aún queda muuucho hasta allí.
Y por fín, llego a Vega de Sotres, donde veo a Iván Brea y Xan. Me sorprendo de que aún estén allí, pues pensaba que ya me sacaban un mundo. Cojo el avituallamiento con tranquilidad. Cambio de ropa total, un "recovery" antes de nada y comer algo de fruta. Iván y Xan ya salieron pero mi objetivo es llegar a meta. Decido también, cambiar el calzado, las Thenortface sustituyen a las Salomon que, aunque están acabadas y sin taco, necesito cambiar de ruedas.
En esa eterna subida, consigo enlazar con Xan y menos mal. Aquí viene otra de las anécdotas de carrera. Antes de llegar a la cota, me encuentro con un par de cuerdas que, al mirar para arriba no veo que me lleven a ningún sitio. Menos mal que Xan me dice como tengo que hacer y donde debo poner los pies para llegar arriba. La sangre parece que no me llega a la cabeza para pensarlo 😅. Yo sólo veía una caída de sabe dios cuantos metros a mis espaldas. En la cima, me espera para que contemple las hermosas vistas que dejamos atrás.
Salgo antes que él bajando hasta que encuentro el primer nevero. Como me dijo en la meta "que forma de baixar é esa" 😅. Cierto. Yo intentando no caerme por el nevero y él saltando como un rebeco. Fue un visto y no visto. Desde ese momento sólo veo que me va cogiendo cada vez más y más distancia sobre la nieve y pedreras. Tanto es así que cuando llego al Casetón de Andara, lo puedo distinguir a un par de km de donde estoy.
Recuerdo que no dábamos llegado a la temida Calzada del Caoru y cada vez que preguntábamos a un voluntario, nos decía distinta distancia hasta llegar a ella 😂.
![]() |
| Dorsal con tiempos estimados |
jueves, 26 de mayo de 2022
Maratón do Trail Orixes-Mondaríz (21-05-2022)
Os medos dilúense
coa primeira zancada
Ás 4:45 horas da mañá toca o despertador. Si, xa sei o que estades pensando... pero esto é unha tolemia (como calquer outra, que lle imos facer 😊).
Ata Mondaríz son 2 horas e non puiden ir durmir aló, así que fixen un pequeno esforzo de 5 segundos, os 5 segundos que me dura apagar o despertador.
Un almorzo rápido e estrada dirección a Mondaríz. O calor xa comeza a avisar pola ponte de Rande, onde ás 6:50h xa marcaba 21ºC o termómetro do coche.
Chegamos con tempo a Mondaríz, recollida de dorsal e saudar ás e aos "taraos" estes que lles apaixona este deporte.
SAÍDA:
Non sei o motivo, pero hoxe saio diante de todo, ao frente. E iso que non as teño todas comigo. Despois do circuito ultra de Quiroga, saín ao monte un día con Diego Couto, un día de ximnasio e o venres un pequeno trote ata o Dique de abrigo da Coruña e uns exercicios de mobilidade.
Eu voulle dando. Os primeiros km son planos á beira do río. Comezan a facerlle pequenos grupos. Por diante vexo a Martín Chuvoners, Pachita e Michel Araujo (todos do ultra). Distingo tamén a Aroa Sío e Kike Coutadas (maratón), e moito máis adiante vai Iván Sangiao que rompeu a carreira nada máis saír. Hai máis corredores, pero recordo destes que comento.
Cando a cousa comeza a porse cara arriba, vou adiantando algúns corredores. Imos quedando un pequeno grupo de corredores que compartiremos varios km (Kike, Araujo, Pachita, Antonio Toucedo do Xesteiras e Aroa que se descolga pouco a pouco). Por diante aínda seguen algúns.
O percorrido é por zonas moi rápido e por outras, fortes subidas. Os sendeiros polos que pasa molan. Sobre o km 9 collemos a Iván Sangiao que parece que ten algún problema. Vaise quedando uns metros atrás. Comeza unha forte subida antes do avituallamento do km19. Pouco a pouco comeza haber uns metros de difereza entre nós e o que finalmente sae mal parado é Pachita que parece que se queda.
No avituallamento de Cotodeira (km19) o máis rápido e Kike, que colle distancia e despois Antonio do Xesteiras. Eu vou tranquilo. As distancias entre nós os tres xa son, diría, de 100m entre uns e outros. En cabeza vai alguén que non sabemos quen é (o máis pillo de todos). Nunha destas, torzo un nocello e súbeseme o xemelgo da outra perna. Pasa Araujo e comenta que Pachita parece que se retira. Bueno, eu sigo ao meu, intentando recuperarme de ambas pernas e intentando hidratarme. Aínda quedan 2/3 de carreira.
Avituallamento Caxil (km26). Durante a baixada a este avit. pásame de novo Iván Cagiao. Ven forte. Un pouco antes de chegar ao avituallamento volvo torcer un nocello e súbeseme de novo o outro xemelgo. Parece que as dúas pernas se puxeron dacordo 🙆. Ao chegar a Caxil atópome con Iván e Antonio. Durante todo o percorrido que levamos, fomos intercambiándonos posicións e aí seguimos, os tres nun pano. Fago un avituallamento rápido e saio con eles. A estas alturas, non hai rastro do que vai primeiro (que aínda non sei quen é), nin de Kike. A terceira posición parece que será cousa de nolos 3.
Comeza unha forte subida. Pouco a pouco vou collendo algo de vantaxe. A subida é moi dura. Ao chegar arriba (sobre o km28-29) comeza unha baixada na que comezo a pensar que me volverá a coller Iván. Antonio xa parece que vai a menos.
Neste último tramo de carreira, parece que me sinto con forzas, polo que apuro o ritmo. Comezo a pensar en que este ritmo é bo e vou pensando en coller aos de adiante, ata que me dín que o corredor máis cercano está a 7 minutos, polo que xa é imposible acercarse a él cos poucos km que quedan para meta. Aínda así, sigo con ese ritmo, agora xa, pensando en que non me collan os que veñen por detrás.
Chego ben ao avituallamento de Furafollas (km 35), onde comeza haber "tráfico" de atletas das outras distancias. O percorrido é moi chulo por esta zona e disfruto por este sendeiro.
E chegamos á derradeira subida, un sendeiro por debaixo da liña eléctrica. Dende aquí abaixo pódese ver decenas de corredores subindo. Non distingo a ningún da distancia maratón, polo que intúo que van físicamente ben. Por detrás tampouco vexo a ninguén, polo que do que se trata é aguantar ata meta.
E así é como chego a meta, con bo ritmo e cunha sorrisa de orella a orella. Por fin me "chivan" quen foi o campión, David Rodríguez Gil do Xesteiras, que nin o vin en toda a carreira 😂.
E non quero pasar por alto o post-carreira, coma sempre a parte máis chula de todo evento (se non te mancas claro 😂).
![]() |
| Pódium absoluto maratón |











































