miércoles, 27 de julio de 2022

I Trail Costa da Morte (16-07-2022)

Adestramento de calidade


Ata o último minuto estiven pensando en inscribirme. Non estaba planificada esta carreira no calendario pero tamén me "fastidiaba" non participar nunha carreira tan preto da casa. Así que a 2 minutos de pechar as inscricións, aló fun. 

O obxectivo estaría en baixar das 2 horas que intuía a organización para o campión ou campiona, o cal, me parecía bastante esaxerado. 

Tomaríao como un adestramento de calidade, xa que o percorrido ía ser moi moi rápido. 

O día da proba, amanecía con moita neboa, a cal, tiña pinta que estaría por moito tempo con nós. 

Na saída, despois de levarnos en bus dende Malpica a Nariga, comecei a motivarme, a crer nas miñas posibilidades, sobre todo porque coñecía o percorrido.

Despois dun quecemento correcto, dábase a saída. Non dudei en poñerme diante de todo e tirar coma se non houbese un mañá. 

Na cabeza tiña coller a suficiente distancia dende Punta Nariga (saída) ata o porto de Barizo. E dende alí tirar o máximo que poidese (controlando), por si viña algunha "gacela" despistada. O percorrido en sí non tiña grandes desniveis, pero sí era algo técnico nesa primeira parte, que se poñía máis dificultoso ao non estar desbrozado. 
Subindo xa desde Porto de Barizo e antes de coller cara a praia do mesmo lugar, botei a vista atrás para ver a distancia que tiña con respecto aos perseguidores, e sorprendinme que non vín a ningún. A distancia que collín baixando era maior da esperada e eu atopábame moi fresco. Así que puxen ritmo cruceiro, rápido pero cómodo. 
Non foi ata o paso do río en Seiruga cando volvín mirar cara atrás e ver a distancia que podía ter. Ao lonxe, vin unha silueta que podía identificar con Rubén Ortega, un madrileño que veranea en Malpica. A distancia non me preocupaba, xa que me parecía maior da esperada. 
E así foron pasando os quilómetros e o tempo. 

No avituallamento de Beo, aínda me paro a beber un pouco de auga para continuar co bo ritmo. 

Cando me dou conta, intúo que estou a altura das Illas Sisargas que, pola neboa, non veía. E en nada identifico xa a subida cara San Adrián. O sol comeza a saír e a neboa comeza a desaparecer nesta parte. Dende aquí, era onde tiña previsto poñer unha marcha máis se estivese acompañado, pero non era o caso. Incluso decidín beber un pouco da fonte de San Adrián. Na baixada cara Malpica, os aductores nótoos máis do que quixera, polo que decido seguir con ese ritmo que levo.
Miro de novo cara atrás e non vexo rastro dos seguidores, polo que, si non hai nada estrano debería chegar victorioso á meta de Malpica. 

Pasamos a praia de Seaia e dende o seu aparcadoiro volvo mirar cara atrás. Nin rastro. Comezo a ter esa sensación que, supoño, terán os campións das carreiras, unha alegría interna que comeza a saír en forma de risiña pícara no rostro. 





O paseo de Malpica e coa xente paseando e nas terrazas, parece que me levan en volandas e noto que o ritmo se acelera. Por alí andan Victor KmVertical, a alegría xa se me nota na cara e por fin, na recta de meta podo saborear o triunfo deste I Trail Costa da Morte celebrado en Malpica. 







Campión do I Trail Costa da Morte


















lunes, 20 de junio de 2022

Travesera 2022 (11-06-2022)

la TRAVESERA, 
la madre de todas las carreras

No voy a decir que no llegué acojonado a Arenas de Cabrales, después de oír la charla técnica.

Tampoco sabía lo que me podía encontrar en esas montañas. Podía imaginar sus desniveles, el tipo de suelo, etc. Todo acojonaba, pero creo que me conozco bien a estas alturas y el objetivo era acabar dignamente esta "travesía" de 74 km y más de 13000 metros acumulados. 


La planificación para llegar aquí, la respeté bastante bien dentro de lo que he podido. Los deberes estaban hechos y la planificación de carrera estaba hecha y estudiada. 

Fue un acierto irnos para Arenas de Cabrales el jueves. La compañía no podía ser mejor, Iván Brea, amigo y compañero de trabajo. Nos dio tiempo a repasar material, avituallamientos y de hablar de la gestión de la carrera. 

Y aquí debo dejar la anécdota graciosa de la aventura. Estando descansando en la habitación y luego de ver a Manu Merillas por la ventana, escuchamos minutos después que alguien quiere abrir nuestra puerta de la habitación. Al ver que no dejaban de insistir, Iván se levantó a mirar, "a ver si no es Merillas 😅", Y sí, así era, Manu Merillas que se confundieron diciéndole el número de habitación. El vacile por parte de Iván no fue pequeño jajajaja. 
Lo solventamos más tarde con una foto 📸.

ESTRATEGIA DE CARRERA:
Destacar que llevaríamos un soft a mayores, al ver los pocos lugares para abastecerse de agua. 

Llevaría los tiempos intermedios en el dorsal, recogiendo eses tiempos del año pasado de los amigos Cancelo, Pensado y Xan.

La inexperiencia de correr en la nieve me preocupaba, por lo que todo eran incógnitas. 
También era una incógnita lo que me encontraría ahí arriba (nieve, pedreras, ...).

Lo que sí tenía claro es que tenía que acabarla. 

Haría dos avituallamientos "tranquilos", en Caín y en Vega de Sotres, donde me cambiaría y tomaría un "recovery".

Desde Vega de Sotres, intentaría no bajar el ritmo e incluso mejorarlo. Es decir, debería llegar con fuerzas a Vega de Sotres

Donde podamos coger agua, recargaremos siempre. 


Bueno, al lío. A las 20:30 horas nos fuimos a cenar algo antes de prepararnos para coger el bus que nos llevaría a la salida en El Repelao-Covadonga.

En la pre-salida, aún nos dio tiempo a tomar un café, que se agradecería a esas horas de la madrugada. 

SALIDA:
A la 1:00 horas se daba la salida por cajones que, curiosamente, estábamos en la cajón 1. 

Como siempre y más en este caso, saldría tranquilo, pero los consejos de varios amigos, hace que me esfuerce un poco hasta la llegada a la Santina de Covadonga, momento en que nos ponemos en fila de a uno. 

Todo parece que va según lo previsto. El bochorno es notorio y la niebla incluso nos moja con ese "orballo" que forma. 


La señalización de la carrera es buena, con banderines rojos y algunas luces intermitentes. 

Llegamos al avitualllamiento de Lago de Enol. Me sorprende la cantidad de gente que hay a estas horas animando y la cantidad de voluntarios que nos acompañará durante toda la carrera. 

Minutos más tarde, el estómago me dice que hay que pasar a evacuar. Que mejor sitio que al lado de las "vaques" y en un buen descampado. 

Recuperando posiciones y ritmo, me encuentro a Lupe Rubio, que va fuerte. Después de unas palabras, continuo con lo previsto. 

En la fuente de Vegarredonda, nos juntamos un buen grupo de gallegos (Xan del Terras do Burón, Iván Brea del AMI, Samuel Saborido y Armando Calvo del Tribu Trail, David Rodríguez y Antonio Toucedo del Xesteiras). 

A partir de aquí y prácticamente hasta meta, recuerdo coincidir en prácticamente todos los avituallamientos y en carrera, con Iván Brea y Xan. Unas veces llegaba uno primero y otras otro al avituallamiento, esa fue la tónica de carrera.

La noche se hacía "pesada" con el bochorno, la llovizna y la niebla. En un momento pensé que podía perderme si iba sólo, por lo que aceleré un poco para no perder el grupo delantero. 

Cerca del Jou Santu (primera cota importante), aparece el primer nevero por el que resbalo y temo "por mi vida". Cada vez cogía más velocidad y no había forma de parar por el nevero abajo. Por fin paro a unos 5 metros de una gran piedra 😅. Mientras veía que los "Astures" me pasaban cuan rebecos 🐐 en la montaña. No fue fácil volver arriba a coger el recorrido y lo peor es que desde aquí, cogí "miedo" cada vez que había que pasar por nieve (que no fueron pocas). En fin, que una vez pasado el Jou Santu y con peligro de caída, llegamos a Mesones, con la piedra totalmente mojada y con poca visibilidad. Había que cuidar los cuádriceps, ya que no llevábamos ni 1/3 de carrera. Por aquí abajo ya me viene a la cabeza que hay que "sobrevivir" a la noche y cuando se haga de día ya veremos. Y así fue cuando llegamos a Caín, final de la bajada. Aquí tocaba coger agua suficiente y alimentarse un poco. Recuerdo que Iván salía por delante. Nos esperaba el temido Canalón de Dobresengos. Y efectivamente, temido. Nunca pensaría en la dificultad que podía tener. Hubo que recoger los bastones y escalar unos metros. Y aquí sí quiero destacar un "pequeño" detalle. Cuando comienzan lo que parecen escaleras de piedra, me agarro a un arbusto y se me resbala la pisada, por lo que me quedo colgando del arbusto. Al salir de esta situación, se me dió por mirar la caída, y menos mal, pues había una caída de unos 40-50 metros de caída libre. Aquí comprendí de nuevo que tenía que ir más tranquilo y sobrevivir a la noche. 

A partir de aquí, no sé si porque tomé la carrera más tranquila o si el recorrido se hacía "más amable", lo cierto es que, aunque cada vez se hacía más empinada la montaña, iba recuperando distancia con respecto al grupo delantero.

Se está haciendo de día y eso me gusta. No voy hablar de la belleza de la montaña 😍, porque sino se haría esto mucho más largo de lo que es 😅.

Seguimos con los problemas en la nieve, por lo que soy muy muy precavido. Los corredores siguen pasándome, pero no caigo en la tentación de seguirlos, más que nada, porque veo que no me he hidratado lo suficiente y a la vez tampoco alimentado. Un error en las bolsas que tenía que meter en la mochila hace que me "descoloque" un poco en este aspecto. El aprovechar el agua "por si acaso no me llega", hizo que comenzase a beber menos de lo establecido y las consecuencias comenzaban a verse en lo físico. 


Pasamos Horcada de Caín. En toda esta zona hay varios neveros pero se va poniendo más "corrible" conforme vamos acercándonos a Vega de Urriellu. Aquí volvemos a coincidir los 3 mosqueteros (Iván Brea, Xan y yo). Unos con mejor cara que otros. Por aquí tenemos amigos esperándonos en el avituallamiento (Diego Bermúdez y Aarón, Felipe y Oscar, ...). Aunque como algo y bebo bastante, salgo con Iván hacia Collada Bonita. Xan va por delante, con buen ritmo y mejor cara. Conoce el recorrido al dedillo. 

El sol aparece en Urriellu, la nieve nos va acompañar hasta la cima. Comienzo a sentir que no tengo fuerza. El cansancio ya lo tengo dentro de mí. Tengo que parar alguna vez para descansar y tomármelo con calma. Sólo deseo llegar a Vega de Sotres para cambiarme y recuperar bien, pero aún queda muuucho hasta allí. 

Si la subida a Collada Bonita (2382m) se me hacía larga, la bajada hacia Vega de Sotres se me hacía interminable. "Sin energía, todo son problemas". El ritmo era bajo, pero era el que había para intentar llegar a Vega de Sotres y desde allí seguir con las posibilidades intactas de llegar a meta. 

Y por fín, llego a Vega de Sotres, donde veo a Iván Brea y Xan. Me sorprendo de que aún estén allí, pues pensaba que ya me sacaban un mundo. Cojo el avituallamiento con tranquilidad. Cambio de ropa total, un "recovery" antes de nada y comer algo de fruta. Iván y Xan ya salieron pero mi objetivo es llegar a meta. Decido también, cambiar el calzado, las Thenortface sustituyen a las Salomon que, aunque están acabadas y sin taco, necesito cambiar de ruedas. 

Salgo por fin del avituallamiento y me encuentro a varios gallegos/as en los primeros metros, que me animan y me hacen más llevadero el recorrido. Comienza de nuevo otra subida hacia Valdominguero. Aquí, con todo de niebla, parece que llevo buen ritmo y cojo algún corredor. Tengo un percance de los buenos. Doy con la rótula derecha contra una piedra. El dolor es tan grande que pienso que me la rompí y después de unos minutos, sigo andando e intentando correr. Parece que podemos seguir. 

No tardo en ver a lo lejos otro corredor que, cuando estoy a unos 15 metros de él, veo que es mi compañero Iván Brea. Ufff, que alegría. Un poco más a lo lejos, distingo también a Xan. Ostrás, pues acabo de resurgir de las cenizas. Parece que acabo por recuperarme físicamente. Iván me deja pasar, al ver que llevo mejor ritmo. Él que parece algo cansado. 

En esa eterna subida, consigo enlazar con Xan y menos mal. Aquí viene otra de las anécdotas de carrera. Antes de llegar a la cota, me encuentro con un par de cuerdas que, al mirar para arriba no veo que me lleven a ningún sitio. Menos mal que Xan me dice como tengo que hacer y donde debo poner los pies para llegar arriba. La sangre parece que no me llega a la cabeza para pensarlo 😅. Yo sólo veía una caída de sabe dios cuantos metros a mis espaldas. En la cima, me espera para que contemple las hermosas vistas que dejamos atrás. 

Salgo antes que él bajando hasta que encuentro el primer nevero. Como me dijo en la meta "que forma de baixar é esa" 😅. Cierto. Yo intentando no caerme por el nevero y él saltando como un rebeco. Fue un visto y no visto. Desde ese momento sólo veo que me va cogiendo cada vez más y más distancia sobre la nieve y pedreras. Tanto es así que cuando llego al Casetón de Andara, lo puedo distinguir a un par de km de donde estoy. 

A quien no veo por atrás es a mi amigo Iván que estaría pasando un mal momento. 

Desde Andara al Jitu Escarandi, es todo pista que agradecen mis tobillos y cuerpo en general.
 
Un avituallamiento rápido en el Jitu Escarandi y a por la Sierra de Portudela. Aquí sabía que, o había lesión o acababa la carrera aún que fuese andando. 

Decido tomar otro recovery que llevaba de "emergencia" y salgo con buen ritmo. Subiendo (de nuevo subiendo), comienzo a coger algún corredor. Recuerdo a un trío que lo pasé "en el aire" y ya bajando, enlazo con otro corredor que a la postre, sería con el que acabaría en línea de meta. Entre los dos, cogimos buen ritmo. 

Recuerdo que no dábamos llegado a la temida Calzada del Caoru y cada vez que preguntábamos a un voluntario, nos decía distinta distancia hasta llegar a ella 😂.

Y por fin llegamos al Caoru. Le teníamos miedo pero la bajamos con buen ritmo y sin problemas. No estaba seca, pero tampoco la vemos muy húmeda. 

Y llegamos a Arenas. Ese kilómetro y poco por asfalto nos dice, por un lado que ya sabemos que vamos a llegar (y en menos de 15 horas) y a la vez, se hace eterno hasta llegar a  meta. 



Y sí, llegamos. La alegría interior se hace patente y por fin podemos decir que ¡ Ta fecha !








DATOS:

⏲ 14:45:36 h
🏆 61º (28º vet. A)

💓 128 ppm
💧 8 tailwind (menos de los planificados) + 2 
🍬 5 geles maurten (menos de los planificados)
🍉🍌🍊 en todos los avituallamientos
👟 Salomon sense ride 4 hasta Sotres y TheNortFace vectiv hasta meta



clasificación general





Dorsal con tiempos estimados























jueves, 26 de mayo de 2022

Maratón do Trail Orixes-Mondaríz (21-05-2022)

Os medos dilúense

coa primeira zancada


Ás 4:45 horas da mañá toca o despertador. Si, xa sei o que estades pensando... pero esto é unha tolemia (como calquer outra, que lle imos facer 😊).

Ata Mondaríz son 2 horas e non puiden ir durmir aló, así que fixen un pequeno esforzo de 5 segundos, os 5 segundos que me dura apagar o despertador. 

Un almorzo rápido e estrada dirección a Mondaríz. O calor xa comeza a avisar pola ponte de Rande, onde ás 6:50h xa marcaba 21ºC o termómetro do coche. 

Chegamos con tempo a Mondaríz, recollida de dorsal e saudar ás e aos "taraos" estes que lles apaixona este deporte. 


SAÍDA:

Non sei o motivo, pero hoxe saio diante de todo, ao frente. E iso que non as teño todas comigo. Despois do circuito ultra de Quiroga, saín ao monte un día con Diego Couto, un día de ximnasio e o venres un pequeno trote ata o Dique de abrigo da Coruña e uns exercicios de mobilidade. 

Eu voulle dando. Os primeiros km son planos á beira do río. Comezan a facerlle pequenos grupos. Por diante vexo a Martín Chuvoners, Pachita e Michel Araujo (todos do ultra). Distingo tamén a Aroa Sío e Kike Coutadas (maratón), e moito máis adiante vai Iván Sangiao que rompeu a carreira nada máis saír. Hai máis corredores, pero recordo destes que comento. 

Cando a cousa comeza a porse cara arriba, vou adiantando algúns corredores. Imos quedando un pequeno grupo de corredores que compartiremos varios km (Kike, Araujo, Pachita, Antonio Toucedo do Xesteiras e Aroa que se descolga pouco a pouco). Por diante aínda seguen algúns.

O percorrido é por zonas moi rápido e por outras, fortes subidas. Os sendeiros polos que pasa molan. Sobre o km 9 collemos a Iván Sangiao que parece que ten algún problema. Vaise quedando uns metros atrás. Comeza unha forte subida antes do avituallamento do km19. Pouco a pouco comeza haber uns metros de difereza entre nós e o que finalmente sae mal parado é Pachita que parece que se queda. 

No avituallamento de Cotodeira (km19) o máis rápido e Kike, que colle distancia e despois Antonio do Xesteiras. Eu vou tranquilo. As distancias entre nós os tres xa son, diría, de 100m entre uns e outros. En cabeza vai alguén que non sabemos quen é (o máis pillo de todos). Nunha destas, torzo un nocello e súbeseme o xemelgo da outra perna. Pasa Araujo e comenta que Pachita parece que se retira. Bueno, eu sigo ao meu, intentando recuperarme de ambas pernas e intentando hidratarme. Aínda quedan 2/3 de carreira.

Avituallamento Caxil (km26). Durante a baixada a este avit. pásame de novo Iván Cagiao. Ven forte. Un pouco antes de chegar ao avituallamento volvo torcer un nocello e súbeseme de novo o outro xemelgo. Parece que as dúas pernas se puxeron dacordo 🙆. Ao chegar a Caxil atópome con Iván e Antonio. Durante todo o percorrido que levamos, fomos intercambiándonos posicións e aí seguimos, os tres nun pano. Fago un avituallamento rápido e saio con eles. A estas alturas, non hai rastro do que vai primeiro (que aínda non sei quen é), nin de Kike. A terceira posición parece que será cousa de nolos 3.

Comeza unha forte subida. Pouco a pouco vou collendo algo de vantaxe. A subida é moi dura. Ao chegar arriba (sobre o km28-29) comeza unha baixada na que comezo a pensar que me volverá a coller Iván. Antonio xa parece que vai a menos. 

Neste último tramo de carreira, parece que me sinto con forzas, polo que apuro o ritmo. Comezo a pensar en que este ritmo é bo e vou pensando en coller aos de adiante, ata que me dín que o corredor máis cercano está a 7 minutos, polo que xa é imposible acercarse a él cos poucos km que quedan para meta. Aínda así, sigo con ese ritmo, agora xa, pensando en que non me collan os que veñen por detrás. 

Chego ben ao avituallamento de Furafollas (km 35), onde comeza haber "tráfico" de atletas das outras distancias. O percorrido é moi chulo por esta zona e disfruto por este sendeiro.

E chegamos á derradeira subida, un sendeiro por debaixo da liña eléctrica. Dende aquí abaixo pódese ver decenas de corredores subindo. Non distingo a ningún da distancia maratón, polo que intúo que van físicamente ben. Por detrás tampouco vexo a ninguén, polo que do que se trata é aguantar ata meta.

Teño que dicir que os últimos km fixéronseme longos, todo pola beira do río e entrada en Mondaríz. Aínda asi, apretei os dentes para intentar conseguir ese prezado 3º posto absoluto.

E así é como chego a meta, con bo ritmo e cunha sorrisa de orella a orella. Por fin me "chivan" quen foi o campión, David Rodríguez Gil do Xesteiras, que nin o vin en toda a carreira 😂.

E non quero pasar por alto o post-carreira, coma sempre a parte máis chula de todo evento (se non te mancas claro 😂). 


Pódium absoluto maratón
DATOS:

⏲ 4:46:00 h.
🏆 3º xeral (1º vet. A)

💓 147 ppm
💧 3 tailwind neutro/colorado + 1 litro agua
🍬 1 gel 226ers
🍉🍌🍊 avituallamientos

👟 vectiv infinite TheNortFace




Clasificación Xeral Maratón



Album fotográfico (pincha aquí)















Quito