Circuito Ultra "QuirogaTrailChallenge"

Un paso adiante

Chegou o momento das Ultras

Ía cos típicos nervios de facer por primeira vez unha ultra (aínda que non era así, xa que hai que contar aquela Transvulcania que tantos quebradeiros me deu e o MegaUltra do Camiño dos Faros que tedes clavado nas pestañas de aquí arriba).

Aínda así, o Courel impón e o non saber parte do percorrido tamén. 

O ideal neste caso era coller un aloxamento preto da saída para os dous días, e así foi, xunto con Jose Bautista e David Alonso, atopamos o noso centro de operacións a 10 min de Quiroga. Un lugar tranquilo e moi acolledor que, usámolo para descansar ben, almorzar e cear o primeiro día. 

A #FestaDoTrailGalego estaba asegurada con máis de 1200 corredores/as entre os dous días. O ambiente era espectacular e aí estábamos todos/as, cunha cara de felicidade de volver a vernos nunha destas foliadas. Este ano deume tempo ata de ir ao "briefing". Todo marchaba según o estipulado. Parecíamos un relóxio suizo.

DÍA DA CARREIRA:

Levantámonos ás 5:30 h da mañá. A noite, aínda que non se durmiu o desexado, non foi mala. Ducha e almorzo. A equipaxe de carreira quedou lista do día anterior, polo que pouco se perde en equiparnos. 

David correrá o maratón e Jose fará de escoba do ultra do Castelo.

Chegamos a Quiroga en nada e xa vemos que o ambiente é caralludo. Da gusto ver e charlar con esta xente dos trails. A min o que me preocupaba era ir ao baño antes da saída e menos mal que foi 4 min antes da mesma 😅. 

SAÍDA:

Saio moi moi conservador, sabendo que as altas temperaturas poden facer estragos e polo moito respecto que lle teño a distancias de 69km e 4200+, máis que ao desnivel positivo, téñolle medo ao negativo. 

Por suposto, hai unha planificación previa, tanto de consumo de bebida, comida, como de tempos de paso polos distintos avituallamentos. E o primeiro punto de control, tíñao en Outeiro (km19), con 2:22 horas. 

Saín con 1.5 litros de líquido, e xa vexo nos primeiros km que hai que ser moi estricto coa hidratación. 

No avit. 1 (Río Castelo, km 8.5), encho 500ml de auga e un anaco de plátano e laranxa. Vou cómodo, sen gasto extra. Por aquí recordo pedirlle paso, despois de ir "a roda" ao amigo Fito,  e por aquí tamén andaba Agustin Crespo entre outros. Un pequeno problema cunha pedra na zapatilla, fai que pare para sacala. Pouco a pouco, pero moi tranquilo, vou enlazando con coñecidos cos que intercambiamos charla, Daniel Botana e Adán entre outros.

Con Botana coincidimos varios km ata que chegamos a Outeiro, onde saiu antes que min e xa non volvín a velo (ata moito despois).

Chegamos ao Avit 2 (Outeiro, km 19), en 2:22 horas. Incrible. O estipulado para este punto. 

Aquí, ademáis de deixarme Dani Botana, vexo a Martín "Chuvoner" parado. Seica non era o seu día. Seguro que non sería o único dos que van por diante en acabar antes de tempo. Tamén vexo a Silvia Casal, da que nos coñecíamos das RR.SS pero non en persoa. Silvia non dudou en facerme de "avitualladora" aquí en Outeiro (graciñas e encantado. Verémonos noutras). E non quero olvidarme de Aroa Sío, que tamén estaba animando e animándome no punto (a galega de ouro neste deporte).

E xa vou saíndo que levo moito tempo e xa me pasaron ata os que adiantei ata agora 🙆.

A subida é dura, moi empinada, mais as sensacións que teño é que ese é o meu punto forte. Pasiño a pasiño, vou achegándome de novo a corredores que xa adiantara antes de Outeiro. E debía ir moi hidratado, xa que tiven que para a "orinar" (que soa mellor) xusto despois do avituallamento intermedio (antes do inicio da estrada asfaltada).

Non tardo en distinguir ao lonxe as casacas de Tribu Trail e en recoñecer aos amigos Elosúa e Maneiro. Ao primeiro vino un pouco fatigado, estaba pasando un mal momento, mentres que a Maneiro, vino fresco coma unha leituga. 

E pouco a pouco, imos chegando ao avit 3 de Pía Páxaro. 

Ao lonxe e mirando para arriba, vese a cota de Pía Páxaro, onde un pouco antes collo á parella Maneiro-Elosúa. Un pouco máis adiante nosa, hai un corredor parado que tamén identifico polas "pintas", Coutadas, é o gran amigo Quique. Algo pasa... efectivamente, remataba aquí a súa carreira ao abrirse unha brecha nun xeonllo contra unha pedra. Unha mágoa, xa que as súas sensacións eran moi boas para esta carreira.

Pasamos de novo o avit 3 e toca xa dirixirse de novo a Outeiro. Neste tramo, teño algún que outro problema. A calor apremia e volven escapárseme o "Dúo Dinámico" (Maneiro-Elosúa). Por fin logro collelos de novo, pero o estómago vai revolto (creo que foi unha mala xestión no avit. 3) e teño que parar a "evacuar". Por aquí pasa diante miña (e cos pantalóns baixados) o Toxo Iván Reboredo (vaia estampa 😅). Durante o traxecto, collo outro medio litro de auga e toca parar de novo a un lado 🙆.

Chegamos ao avit. 4 (A Seara) xunto con Iván Reboredo? (sei que ía con alguén, pero non recordo agora si era con él). Encho toda a auga que podo e vexo que estou sen Tailwind, que xa o papara antes (e xa non o recordaba). O calor era infernal e decido tomar froita e frutos secos a cambio. O estómago volve avisar e volvo parar. Aquí xa vou só de novo. Teño gañas de chegar a Outeiro.

Ao lonxe volvo ver ao Dúo Dinámico. 

Por fín no avit 5 (Outeiro, km 46). Aquí está Maneiro-Elosúa. Non tarda en chegar Iván e algún corredor máis. Eu collo as miñas bolsas de avituallamento ata meta da base de vida. Tomo un recovery que me volve a dar forzas, pico froita e frutos secos, encho de auga e decido non cambiarme. Saio antes que o dúo dinámico e o resto de corredores que alí están. A ducha que me lanza Aroa Sío (que non quere sair correr por mín 😁) parece que me espabila e saio á parte final da carreira coa sensación que todo vai según o planificado. O ritmo é bo, constante. Comezo a mirar ao lonxe, teño que comezar a ver corredores. E así é, coma se dun martelo se tratase, bom bom bom, vou pouco a pouco atrapando atletas. Ao lonxe vexo a Dani Botana, que non tardo en pasar e máis adiante outro que teño como referencia e non tardo en pasar. Algún máis lle tocaría antes de chegar ao seguinte avituallamento.

No avit 6 (Rugando, km 53), paro a encher e auga e a comer algo, ademais de charlar un pouco coas e cos voluntarios. Sei que vou en terra de ninguén, pero en mente teño que aínda algún máis lle vai tocar. Por detrás, non creo que ninguén veña máis forte ca min, como para poderme pasar. 

Chegado ao túnel, atopo outro corredor do ultra que, ao verme, sube o seu ritmo. Non sabe que está sentenciado. E así é como no punto de control, paso xusto pegado a él e decido deixalo atrás. Por diante, parece que teño a Fernando Cancelo, a varios minutos, pero non descarto ao menos, de velo de lonxe nalgún punto. 

E así é como na subida ao avituallamento 7 (Paradaseca, km63), vexo a Cancelo no avituallamento. Aínda intercambiamos unhas palabras antes de que él saíse o avituallamento e eu volvese a facer o ritual de cargar de auga, e comer algo de froita. Se vou preto de Cancelo, non vou mal. 

Quedan poucos km para meta  pero quizáis os máis difíciles, pois as pernas e o corpo xa van trallados e a subida que queda e, sobre todo a baixada, pode facer estragos. 

A subida, fágoa a ritmo, incluso diría alegre, pero sabía que non podía penalizar na baixada e que había que chegar con pernas para sair mañá, así que, a baixada, que xa de por sí é rota, hoxe estaba en moitos tramos impracticable pola terra solta. Xa se ve Quiroga, mais aínda queda moito tramo. Por diante non se vé a ninguén, e por detrás, pode que alguén se acerque, xa que estou moi conservador, sobre todo para non mancarme.

E así é como xa chego ao asfalto, a estrada xeral e lanzo unha mirada atrás por si hai sorpresas, pero non vexo a ninguén. Teño a subida á meta e ao lonxe alguén me recoñece, os berros de ánimo fan que note a meta máis preta.  Primeiro Chechu e María e máis tarde a pandilla dos veciños de Malpica e xa logo, toda a xente que estaba en meta.

Chegada a meta cun sorriso de orella a orella. Conseguido.

Non foi fácil, pero xestionei a carreira tal e como quería. 

Non me arrepinto tampouco de sair tan conservador e tan atrás nos primeiros km. Á vista está que clavei o tempo no avituallamento 2 de Outeiro.

Xa só faltaba conversar da carreira e recuperar. Aparqueime ao lado do avituallamento e alí estiven durante case unha hora. Que si auga, que si froita, que se comida variada. 

Ducha, cea e recoller o trofeo por categoría.

E por suposto, despois ir durmir para recuperar o corpo para a carreira de mañá.

Clasificación Ultra do Castelo (circuito ultra)

TRAIL DO LOR (domingo):

Pois aí nos presentamos o domingo co corpo moi recuperado do día anterior. Quizáis máis enteiro do que pensaba, polo que saír, sairíamos. 

SAÍDA:

Falta moita xente que correu onte o ultra, polo que dos 10 primeiros tampouco quedamos moito. Vexo a Cancelo, Gil, Adrián e, e, e ... tampouco vexo a máis. 

Saio de novo conservador e sin saber moito onde me meto. Todo o mundo fala dunha "ratonera", mais os km e desnivel non o marcan así. 

Pouco a pouco e coa primera rampla, vexo que me pasan por todos os lados. Eu intento ir ao meu ritmo a primera parte. 

Pois sí, chegamos a un punto do percorrido que temos que ir en fila india sí ou sí, e onde lle pregunto a Maneiro, que ven xusto detrás se toda a carreira vai ser así, o cal me fai un resumo en 15 segundo. Cos eses datos, replantexo todo e cara adiante. 

A día de hoxe recordo que pasei a Cabaleiro e a un bo grupo de xente con él, despois dunhas praderías volvín coller a outro gran grupo e nun dos avituallamentos, collo a Xosé María do Tribu. Con él e outro mozo vou gran parte do percorrido que, aínda que perigoso, moi moi bonito. Por un momento pensei que estaba nunha Blackyard extrema ou nun Raid de expedición. 

Pasamos por lugares fermosos e a calor, aínda que pega, non é nada comparable co de onte, xa que hoxe imos por debaixo das árbores e onte era a ceo descuberto. 

Faltando pouco menos de 8km, decido impor o meu ritmo subindo e deixo á parella que me fixo o "traballo sucio" ata alí.

Síntome forte e pouco a pouco vou pensando que pouca xente pode adiantarme con ese ritmo que levo. 

Durante os últimos km, coincido con moitxs corredorxs doutras distancias que, amablemente me diexan pasar. Moitos recoñécenme e danme ánimos que me fan boar polos sendeiros.

Chegamos a Quiroga, isto está a piques de rematar. Pasada a meta, as amigas e amigos dinme que entrei de 3º do ultra, polo que alguén tivo que perderse ou baixarse do carro. 

Dos que faltan por chegar, fáltame Adrián López do Boimorto, que fixera unha gran carreira o día anterior. Sacábame 20 minutos, polo que a conta atrás estaba posta. 16-17-18-19-20 e Adrián non chegou á meta. Tiña un 3º posto asegurado no Circuito Ultra do QuirogaTrailChallenge 🙆.

Minutos máis tarde, dinme que Adrián retirárase en carreira por unhas fortes molestias.

O obxectivo ao que vin a este Circuito Ultra estaba máis que conseguido, con ese 3º posto absoluto. 

Por dentro sinto esa sensación de non poder coa alma é a vez estar satisfeito de como plantexei á carreira e de como finalmente saiu.

Clasificación Trail do Lor (circuito Ultra)

E así quedaría a clasicación final do

CIRCUITO ULTRA DO QUIROGATRAILCHALLENGE

Clasificación final Circuito Ultra

Faltan máis fotos que irei incorporando

Quito

Quito

Ultra Trilhos dos Abutres (28-01-2022) Portugal

 Sinceramente,

saiume un carreirón

Levaba anos con ganas de ir participar nalgunha carreira no país veciño Portugal e por fin puido ser. E non nunha carreira calquera, senón nesta carreira que todo o mundo falaba ben dela, pola organización e polos paisaxes polos que pasa. E este ano, era campionato de Portugal de ultra.

Como Miranda do Corvo non queda a tiro de pedra de aquí (A Coruña), pois alugamos unhas habitacións para o día antes. Falo en plural, porque a expedición estaba composta por Roberto Vázquez, David Alonso e Jose Díaz "Bautista".

Saímos despois de comer dende A Coruña un par deles, con destino Betanzos para ir todos nun mesmo vehículo e compartir gastos. A viaxe, pois xa vos podedes imaxinar do que falamos. Siii, de carreiras e calendarios (que se lle vai facer, o vicio é o que ten). Non recordo cantas horas foron de viaxe, pero foron "un lote". Ao chegar, xa nos diriximos a hospedaxe. Un par de habitacións, e na que tiñamos nós, unha cama de matrimonio tuuu. Tranquilos, cada un dormeu para un lado.

Apresurámonos para ir a recoller o dorsal e ver un pouco a saída do día seguinte. Todo estaba perfectamente ambientado, aínda que non había moita xente a esas horas. Volta para a hospedaxe, onde cada un, nas súas respectivas habitacións, puxémonos a cear e preparar a mochila e roupa para o día seguinte. Ah, e deixar preparado o almorzo, xa que nos íamos levantar para a faena sobre as 6 da mañá.

Eu durmín mellor do esperado para durmir fora da casa e cun tipo ao meu lado, todo ai que dicilo. Almorzo, vertirse, baño e cando nos damos conta xa temos que marchar para a saída. Alí chegamos sobre das 7:45h e oh sorpresa de nós, xa estaba prácticamente todo o mundo da liña de saída, polo que collemos o vagón de cola. Sairíamos cunhas 500 ou 550 persoas por diante. 

Aínda que había fresco (caeu unha xiada que nin dios), o ceo estaba azul, polo que en breve esperábamos que quendase algo o sol. 

SAÍDA

Ás 8 en punto dase a saída, e desexámonos sorte os 4. Cada un xa se buscou a vida como puido. Na primeira curva, (xa non sei nada dos outros 3) vexo a marabunda de xente que levamos por diante ata onde alcanzan os ollos, mais o percorrido vai polas rúas da vila e podemos adiantar fácilmente.

Ven a primiera costa arriba aínda polas rúas da vila e por alí xa coincido con algúns Coutadas, que viñeron en manada a Abutres. Un par de saúdos e tira cara adiante. O ritmo que levo é constante, non é que eu presione, senón que nas costas a xente reduce e eu seguía ao mesmo ritmo. 

Recordo o paso por unha aula da natureza con cabras de todo tipo e 3 linces ibéricos todos tranquilos mirando cara nós dende un tellado. Vaia chulada de animais. 

Como era de esperar, saíndo xa da vila de Miranda do Corvo, coincido con outros cuantos Coutadas (ían en grupo, debía ser que tiñan medo a que lles "zoscasen" os portugueses). Cun "arrechegádevos a un lado que vos paso por enriba" entenderon perfectamente que quería pasar, e así foi. 

Bueno, pois aló polo km11, vexo ao lonxe ao meu compañeiro Roberto e un pouco por detrás del ao "rizitos de ouro" do trail galego. A figura do "rizitos" é inconfundible entre tanto atleta. Ao chegar a Iván Montes (si, este é o rizitos de ouro) saeume da alma preguntarlle "qué, de turismo??", porque non é normal atopar con él nunha carreira, xa que soe ir nos postos de cabeza, mais nesta ocasión, só lle faltaba unha cámara Canon para parecerse máis a un turista nipón perdido por Portugal.

Bueno, a conversación foi breve que isto aínda comezaba. Pouco a pouco foi quedando atrás e eu pouco a pouco funme achegando a Roberto. Con él fixen dende o km12 ata o primeiro avituallamento (km16.8). Neste tramo, fomos quen de coller a outros dous do trail galego, que non son outros que a Jose Bautista e a Kike Coutadas (si, outro máis, parecían unha plaga). Dounos tempo de falar entre algunha que outra respiración, pero creo que Kike tamén se quedou no primeiro avituallamento, mentre eu seguín con Bautista. 

Tocaba unha longa subida ao que sería o pico máis alto da carreira e despois dun tira e afloxa entre ambos, fun collendo distancia e xa non volvín a velo. 

Dicir que, despois de sair de Mirando do Corvo e adentrarse na serra ou no monte, a beleza da carreira invitaba a desfrutar dela. E nesa subida na que vos deixei, pouco a pouco ía adiantando corredores e corredoras, recordo unha en especial Ercília Machado, unha importante atleta portuguesa e un pouco máis tarde, antes de chegar á cima, vexo ao lonxe outra figura e cores inconfundibles, que son os de Gemma Arenas, á que lle dou caza nada máis coroar o pico. Ía acompañada por Agustín Luján.

Non sei se era pola emoción de pasar a Gemma, indicativo que xa estaba chegando aos postos dianteiros (dígase top30, que era o obxectivo), ou que me pasara coa cafeína e esta estaba facendo o seu efecto. O caso é que disfrutei esa fermosa baixada cruzando decenas de pontes de madeira e saltando de pedra en pedra por ese fermosísimo sendeiro.

E chego á Senhora da Piedade, avituallamento 2 (km 28,2), onde fago unha breve parada para comer algo de froita e encher de auga. Nada máis sair, ven unha das zonas máis famosas desta carreira, que son as escaleiras que, este ano, non estaban ataigadas de xente pola pandemia, pero sí son moi emocionantes e bonitas. Ao sair de aquí, tiven un pequeno erro ao seguir ao corredor que ía diante miña. Menos mal que unha das voluntarias se percatou que estábamos fora do percorrido e nos mandou retroceder ata atopar de novo o mesmo. Aínda que o compañeiro se queixou, o percorrido estaba perfectamente marcado.

Unha forte pendiente tocaba agora e o percorrido comezaba a parecérseme ao Courel galego. Houbo que trepar varias veces e había axuda de cables nas rocas para poder continuar. O percorrido facíase lento e duro, pero moi moi bonito. O río marcaba a nosa dirección e entre a natureza aparecían unha e outra fervenza. Por fin chega unha baixada por pista de zahorra, que me deixa ver ao lonxe un par de atletas. Eu seguía coma un martelo, a ritmo constante. Polo de agora non sentín ningún signo de flaqueza e iso gustábame.

Voltábamos a subir outro monte que parecía sacado dun libro de hadas e de súpeto, aparezo nunha fermosa aldea abandonada (Cadaval Cimeiro-Aldeias do Xisto). Non tardo en chegar ao avituallamento 3 de Posto Vigia (km35.1) e así finalizar o que para min era a segunda subida importante da carreira. Aínda que había outra máis, era importante chegar aquí con forzas e así era.

Algo de froita e auga e tirar cara abaixo. Un descenso por pista rota no que intentei non pasarme porque aínda quedaba un bo tramo de carreira e de repente, entro noutro bosque precioso no que gozo baixando por él, que chulada. Todo pintaba ben. Ata o de agora, o único que fixen foi ir a ritmo constante e adiantando corredores e corredoras e, creo que vou dentro do top30. 

Non tardo en chegar a outro dos puntos destacados ca carreira, a aldea de Gondramaz, unha fermosa aldea reabilitada na que estaba o último avituallamento e dende aquí era todo para abaixo ata meta. Fago o mesmo que nos outros avituallamentos, un anaco de plátano, outro de laranxa e outro de membrillo, que por aquí lle chaman marmelada. Este foi máis rápido que os anteriores.

Xa sólo restan 9km a meta. Pero as pernas comezan a estar cansas, como é normal. O planificado seguía perdurando, así que imos seguir co "acordado".  

Saíndo de Gondramaz, adianto a Luiz Mota, un veterano corredor portugués que teño que nombrar. Pouco a pouco, vou sacándolle distancia ata o punto de perdelo de vista por detrás miña. Vou restando km e xa prácticamente no tramo final, en zona chan, nas famosas lameiras, que este ano non foron para tanto porque non choveu dende hai tempo, fago o espagar e cando quero rectificar, acalambro dos dous aductores. Durante un bo anaco penso que non pode ser que a 4km de meta me suceda iso. A dor é case inaguantable pero intento andar e que se me relaxen os aductores. Pouco a pouco noto como van calmando, momento no que chega de novo Luiz Mota. Intento engancharme a él pero é soamente durante medio minuto, posto que teño medo que isto volva suceder, polo que o deixo ir e concéntrome en pisar sempre en paralelo para que os aductores traballen o menos posible. Por fin chegamos ao asfalto, restan 2km a meta. Decido poñer de novo un ritmo alegre e non facer sufrir ao aductores que pouco a pouco volven a realizar a súa función. Luiz está cerca, pero quizáis é tontería ir a por ese posto, xa que él pode gardar algo de forzas e darme macheta en canto chegue de novo a él.

Nunha gran recta antes de virar á meta, miro cara atrás e non vexo rastro do meu perseguidor. Isto está feito. Comezo a pensar que fixen unha moi boa carreira, xa que por detrás veñen grandes corredores e corredoras. Acórdome dos meus compañeiros Roberto, Jose Bautista e David Alonso, de Iván Montes e de Kike. Fixen unha gran carreira. Xa estou dando a volta ao recinto feiral para entrar triunfal na meta de Trilhos de Abutres, cunha sorrisa de orella a orella. 

Volvo pensar, vaia carreirón que acabo de facer. Alí escoito o meu nome entre o público e non era outra que a parella de Iván Montes. Dame a noraboa e a noticia de que entraron moi poucos a meta. Despois de charlar un anaco, vou ao avituallamento final. Necesito comer algo.

Neste camiño de ida, vexo unha gran pantalla na que aparece o meu nome FRANCISCO VARELA (en Portugal poñen o segundo apelido), o tempo e a clasificación:

FRANCISCO VARELA

5:37:48 h

13º xeral - 2º M45

A miña alegría multiplícase por 5. Dentro do top15 co nivel que había, espectacular.

Os fisios non teñen case traballo e decido pasar por alí antes de que se me cole alguén. Fisio, comer e beber para recuperar e pouco a pouco van chegando os compañeiros de viaxe. Sigo nas nubes...

Cando estamos todos imos ducharnos e a comer algo que ben o merecemos. E por suposto, imos esperar á entrega de premios. 

Dicir que estaba programada para as 17h, pero retrasouse de carallo. As 18:30h marchamos a fume de carozo de volta para Galicia. 

A odisea non rematou aquí, xa que cando arrancábamos de Betanzos cara A Coruña, reventamos unha roda contra unha beirarrúa, polo que houbo que esperar pola grúa e o taxi, pero esta xa é outra historia.

O dito, moi moi contento co resultado e coas sensacións.

DATOS

⏲ 5:37:48 h.

🏆 13º general (2º M45)

💓 141 ppm

💧 5 tailwind + 1 litro agua

🍬 2 gel 226ers

🍉🍌🍊 avituallamientos

👟 sense ride 4 salomon

#Alaaa

Quito

III Trail dos Foucellas -Baio (12-12-21)

A terra de Baio

fomos facer de foucellas

O nome do trail xa chamaba moito a atención, algo importante por suposto, pero máis importante era que era preto da casa de meus pais. Aínda que estiven ata o último minuto dubidativo, aló fun o domingo á mañá.

A verdade é que conforme ía cara Baio estaba máis contento, non pola carreira, senón por poder ver á xente da zona. E leveime unha gran alegría. Non só vín corremontes da miña quinta ou cercana a ela, senón que vin moitísima xente da movida nocturna de Ponteceso, aló nos tempos novos jajaj. 

Veña, comezamos que vos aburrides.

Recollida de dorsal e un par de cafés antes de meternos na saída. O trail longo tiña pinta de moi rápido e así foi. Nada máis dar á saída, sairon unha ducia de corredores coma lóstregos e, aínda que nos primeiros metros "piquei", non tardei en darme conta que ese non podía ser o meu ritmo (antes dos primeiros 200m). Seguiron pasando corredores á beira do río, pero eu tiña claro o ritmo ao que quería ou podía ir. Non tardamos en cruzar a estrada e en poñerse costa arriba o camiño e aí, aí xa cambiou a cousa. 

Ao chegar á primeira cota da xornada, o Alto do Castelo, xa atrapara a un pequeno grupo de corredores e coroaba na 7º posición. Non estaba mal, máis aínda quedaba moito por correr. 

As baixadas eran moi rápidas e non había tempo nin de mirar ao lonxe.  

Outro punto dos que recordo é pasado Muriño, cando comezaba a subida por debaixo das torretas de alta tensión. Aquí sí me deu tempo de mirar ao lonxe e ver que, os dous primeiros xa levaban moita ventaxa e que ía ser prácticamente imposible acercarse a eles. Eran xente nova (leña verde) e quizáis triatletas que, cun pouco de potencia nas pernas, poderían salvar perfectamente os desniveis e voar nas pistas. 

Pouco a pouco vou agarrando algún posto máis e levo dende o alto do castelo a un corredor pegado a min. Se eu ando, él anda, se eu corro, él corre, se eu vou rápido, él ven canda mín. 

Recordo moita pista e camiño rápido dende O Briño ata unha planicie ante de chegar a Corte das Cabras, na que collemos ao que sería o 3º clasificado naquel momento. Ía morto e non puido nin agarrarse a nós. Aínda que intentei nalgún momento deixar ao meu compañeiro de fativas, sobre todo nas baixadas, sempre aparecía de novo, pois non era capaz de sacarlle máis de 50-60 metros. 

Foi na última cota (o paso de novo polo Castelo), onde impuxen un pouco máis de ritmo e pensei que sería o bo, pero un pouco antes de cruzar a autovía, subíuseme o xemelgo e tiven que parar un anaco, momento no que me volveu coller a "miña sombra". Pasamos xuntos por debaixo da autovía e na pista de zahorra, metéuseme unha pedra no calzado, polo que lle dixen ao compañeiro que seguise, mentres eu intentaba "acomodala" na planta do pé. Foron uns 100 metros os que me colleu de distancia e, aínda que intentei reducilos, non fun quen de facelo. O percorrido xa era plano de todo, xunto ao río, e non había forma de reducir eses 100 metros. E foi así como chegamos á meta, vendoo chegar diante miña. 

Sorpresa levei tamén cando vin que o 2º clasificado non nos sacara (non me sacara) pouco máis dun minuto, iso foi que foi a menos durante a parte final do percorrido. 

En fin. O que podía ser un 3º posto na xeral, converteuse nun 4º posto e un 1º posto veterán, que é para o que sirvo jaaja. 

DATOS:

⏲ 2:26:34 h.

🏆 4º xeral (1º vet.)

💓 149 ppm

💧 2 tailwind neutro

👟 Vectiv Infinite TheNortFace

 

Quito