MDS Desafío Somiedo (28-07-18)

SI, fixen a do partillo.

A viaxe foi máis tranquila que a da anterior aventura (refírome á Transvulcania). Hora, lugar e viaxe estaban claros. Fun "acollido" polos veciños Jarnachas (ou parte deles), tendo de anfitrión a Javi Rubio e Nati Ferro, que non sei moi bien se me trataron coma un neno ou coma un avó. Bueno, o caso é que aló arrancamos cara Asturies patria querida, despois de recoller a Moncho Muíños, o tope de gama da expedición. Creo que non paramos de falar ata chegar a Pola de Somiedo, lugar onde recolleríamos os dorsais e atoparíamos a media Galicia, incluídos o resto da expedición (Bruno Cardamas, Borxa e Jano).

Despois dunhas Estrellas e unhas aguas, tocaba cear e para cama. Por fin unha previa na que todo saía como estaba estipulado.

A CARREIRA.

Ducha, almorzo e á hora prevista, desprazámonos en coche ata o lugar da saída.

Entre saudar aos coñecidos e tal, perdo a noción do tempo, pero menos mal que estaba Bruno atento e colle sitio na parte dianteira da saída (para 3-4 corredores).

Ás 9:00 h. dase a saída.

Xa comeza picando para arriba, e o que a miña vista da, andamos polos 25 primeiros. O camiño embarrado e en fila india, non da para ver máis. Non tardamos en entrar nunca zona asfaltada na que me atopo a Jana & Company e na que o grupo vai xa máis que roto. Dende este km 3 xa só verei a 3 corredores ata o Cornín (primeira gran subida). Teño que recoñecer que levaba bastóns e que falta me facían. Por diante levaba a Juán José García García do club Ojanco e por detrás a Alejandro del Busto Sánchez do club atletismo Pravia. Esto foi ata chegar ao avituallamento 1 (km7). Por atrás sei que hubo cambios, ao subir ao Cornón podía intuir aló abaixo un pequeño grupo de corredores. Por diante, lamíalle o cú ao de Ojanco, aínda que nunca estiven a menos de 20 metros del (era imposible) e, ao chegar arriba, non pueden máis que velo voar pola ladeira abaixo.

Subindo ao Cornón, coincidín con varios grupos de senderistas, ou iso cría, ata que lles vin dorsal, eran corredores da ultra (esta xente supoño que o ía pasar moi mal ou definitivamente non ían rematar a carreira).

A miña primeira parte da carreira estaba feita, e creo que con nota. Agora quedaba a segunda. O ritmo que levaba era bo, así que, polo de agora todo marchaba como tiña pensado.

Non tardo en ver ao lonxe o avituallamento 3 (El Puerto), cunha gran cantidade de público que te leva en volandas. Recoñezo detrás dunhas botellas de Estrella Galicia a voz dos Jarnachas (Nati, Borxa, Jano, Blas, Raquel, ...). Parecía o feirón de Arteixo. Chegaba a este punto co tempo marcado de antemán (3:15 horas). O calor xa se facía pesado e, despois de hidratarme ben e comer algo de froita, saio do avituallamento con boas  sensacións. O sendeiro volta a porse cara arriba. Unha serpente multicor descríbeo perfectamente. Vou poñendo obxectivos inmediatos de caza e captura. Xa vexo xente tirada nas poucas sombras que hai (todos son da ultra). Nin rastro dos corredores da maratón. Minto. Detrás miña, aló abaixo, vexo dous corredores que, polo seu ritmo, deben ser da maratón. 

En nada comeza unha longa baixada na que podo ver a algún corredor por diante, pero moi lonxe del. Por detrás, non se move nada.

Faltando 2-3 km para o seguinte avituallamento (Valle del Lago), éntrame na zapatilla dereita unha pequena pedra que, en principio non molesta moito e probo de vez en cando, de mandala para un lateral da plantilla, sen éxito. Por un momento noto que se me está facendo unha "boza", pero non logro pararme nesa baixada e, cando o fago, noto un escozor esaxerado. Xa estou preto do avituallamento, polo que decido sacala alí. Mentres me enchen os botellíns de agua, saco a pedra. Vexo que me furou o calcetín e a plantilla e o escozor comeza a sentirse máis intensamente.

Como algo de froita e para adiante. Xa só quedan 6-7 km para chegar a meta, cunha pequeña subida e unha longa baixada. As forzas xa flaquean, pero tampouco queda moito.

Arranco do avituallamento e nese llaneo vexo que levo bo ritmo, pero en nada comezamos a subir. Noto que necesito "forza" e, merda, non teño máis xeles (fun cos que pensaba xustos para a carreira). Bueno, toca tirar para adiante con auga e carbohidratos nun botellín. En nada pásanme dous corredores que creo que adiantei no avituallamento, ían demasiado rápido como para vir dende moi atrás. Ao pouco, chega xunto a min Sandra Sevillano (campiona da maratón) que, despois de estar un pouco "a roda", pasoume coma  se acabara de comenzar, fresca como a primeira hora. Con ela ían outros 2 chavales. Aló foron.

Pero o que fora unha simple pedriña antes de Valle del Lago, fíxome un cristo, desgarroume a pel do talón e doblouse ao correr, polo que sentía un forte queimazón que me impedía pisar co talón e só podía pisar coa parte dianteira do pé. Mentres que para arriba aínda ía, para abaixo era imposible correr con certa soltura. Non tardaron en darme caza varios corredores xa moi preto da chegada. So teño no recordo aos 3 últimos, un deles cun ritmo non moi forte, pasaoume nunha baixada dunha pedreira, outro chegando ao último tramo de asfalto que me deixou cravado ao seu paso e o último que, chegando á ponte de Pola de Somiedo (a poucos metros de meta), pasoume coma unha exhalación, non puidendo competirlle a posición. Quizáis o golpe máis cruel despois dos 43 km, pero así son as carreiras.

E así entrei en meta, sufrindo pero moi moi contento de poder facer esta gran carreira e ademáis con esas sensacións ata o desenlace da pedriña. Si, tamén sei que fixen a do pardillo.

Despois xa foi todo "recuperación" e ver chegar aos compañeiros/as e o final da carreira. Pasar polo hospital de campaña, fisio, ducha, refrixerio, charlas varias, amig@s. Ahh, e non olvidemos o cachopo. Amiguiños ... Que bo estaba. 

E como aquí o montan tan ben e ía cun grupo moi molón, pois ahí quedamos ao concerto de fin de carreira (a pouco máis quedamos para barrer o recinto). Finalmente decidimos marchar durmir que xa eran horas.

Agradecer a Javi e Nati toda a organización da viaxe e por aguantarme tamén, e a tod@s cos que lle din a lata. Non soio correr moitas carreiras e cando o fago, teño leria para todos. 

Bicos e abrazos.

  

  

Quito

TRANSVULCANIA 2018

UNHA CARREIRA "ACCIDENTADA" NA QUE HOUBO
VENTO, FRÍO, CHOIVA, CALOR, CAÍDA ... E "CAGALERA"

Como ben todxs sabedes, a viaxe de ida non foi nin moito menos un camiño de rosas. Dende o primeiro momento, no que nos informan no aeroporto da Coruña que o avión ten un golpe producido polo golpeo dun camión ata a nosa chegada á isla de La Palma, pasan máis de 27 HORAS.

Mellor non seguir falando disto porque me enveneno.

Imos pois ao venres 11, unha vez aterrado en La Palma e co chofer Martín Pardo esperando na porta co vehículo de aluguer que, a todo esto, faltáballe a maleta na que viñas os paus de trekking de todos nós (extraviada no aeroporto de Madrid). De ahí a comer algo e recoller o dorsal. Por fin estamos xuntos os 4 mosqueteiros (Iván Brea, Roberto Vázquez, Martín Pardo mais eu). O dito, comer, recoller o dorsal, onde coincidimos con Keko, Edu e compañía e despois ao supermercado mercar algo para almorzar. A cea faríamola nun restaurante, xa que o que precisábamos era durmir algo antes da saída. En dúas noites non durmín máis de 8 horas e xa me caían os ollos.

Chegamos aos apartamentos que alugáramos e preparamos as mochilas e roupa para a carreira. Logo fomos cear. As suxerencias do camareiro foron acertadas.

De volta aos apartamentos, non quedaban máis de 4 horas para ter que levantarnos de novo. Todo un stress. Durmín a gusto iso si, pero insuficiente.

Almorzo consistente e arrancamos a coller o autobús. A esas horas xa era todo unha festa. Decenas de autobuses circulando polas estreitas estradas que nos levaban á saída, no Faro de Fuencaliente. Era unha mañá fresca e venteada. As estrelas chamaban a atención no ceo. Como íamos ter moitas horas por diante, decido ir ao WC, decisión que tiveron outro tanto de decenas de persoas. Alí estaba eu, na cola, cun vento que ven podía ser do nordés e unha frescura, que ven podía ser de Galicia.

Os compañeiros deciden ir para o control de firmas, mentres eu decido facer as miñas necesidades fisiolóxicas antes de sair. Despois de moito esperar ... chego á liña de entrada. Soamente vou facer un pequeno comentario ao respecto ... "o WC portatil, non estaba ben equilibrado, máis ben levantado de atrás, polo que xa podedes imaxinar onde estaba todo o "postre" dos antecesores meus. Ahh, o burato de baixada de residuos sólidos estaba na parte traseira, por si non vos déchedes conta".

Aló vou todo pertrechado ao control de firmas. Revisión de material e a buscar sitio na saída. Xa ía ser imposible atopar aos compañeiros, xa que debía haber alí un millar de persoas. Busco un sitio no medio do grupo, por eso de non pasar frío e espero a que se de a saída. Este ano seica cambiaron a saída para que non haxa esos embudos de anos anteriores. Ás 6 da mañá, dase a SAÍDA.

Aínda que quixese correr, era imposible pola cantidade de xente que había. E é que púxenme na saída cos dos "selfies". Que me morra se non había alí máis xente sacando selfies que correndo.

Por un momento, comezo a trotar e adiantar xente, xa que se pon costa arriba e nunha estrada asfaltada, pero non tardo 2 km en ter gañas de mexar (orinar, para os máis escrupulosos). Non había unha hora en que pasei polo baño e xa teño que parar. Total, que volvo a estar en zona parada. E máis parada ía estar cando entramos nun pequeno sendeiro, onde paramos literalmente. -Non hai de que preocuparse que falta prácticamente toda a carreira-, pensei. En fila india, imos avanzando pouco a pouco. E chegamos ao primeiro avituallamento OS CANARIOS (km 7.03), entre 10-15 minutos máis lento do que tiña previsto. Sorprende a cantidade de xente que hai animando, que fai que subamos polas súas rúas sen que nos enteremos. Vaia subidón de adrenalina.

A partir de aquí podemos usar as varas (palos de trekking para los de A Coruña). Volvemos a coller unha pista forestal na que pouco a pouco vou pasando corredores máis lentos.

Sobre o km 9 atopo aos meus compañeiros Martín e Roberto, aos que lles invito a seguirme, xa que o ritmo é moi suave. Prefiren ir ao seu ritmo, polo que eu continúo non sen antes, desexarlle ánimos e preguntarlle por Iván que, seixa saiu coma un lóstrego na saída.

Aló polo km13 e xa en sendeiro de area volcánica, nun falso llano no que levaba unha boa velocidade de cruceiro e sen previo aviso , aló me vai unha das varas. Un estadounidense desos do McDonals, pisoume a vara e doblouma. Outra vaca máis para o millo. Non tardo en coller o pau e continuar a marcha ata que ... a cinco metros do "cañarte", aló vai ... tropezou non sei moi ben con qué e bateu de fuciños no chan. Parei axudalo. Tiña a cara rascada coma un disco de vinilo e cunha ferida importante no queixo. Podía continuar ata un posto médico. Pensei para mín -Non te queixes que tiveches sorte de non levar coa vara tamén, que logo cha endreitaba eu no lombo-. Continuamos.

Eu sigo andando rápido pola area coa axuda da vara boa e a vara doblada, e sigo adiantando xente. E xa chego ao avit. 2 LAS DESEADAS, no km16,5 Aquí como algo de froita e collo auga. Terei uns quilómetros de llano e baixada, na que non podo emocionarme, sabendo o que ven a continuación. Intento levar un ritmo pausado pero alegre. A tónic
a segue sendo a mesma, seguimos adiantando corredores.

Paso por El Pilar

Comeza a chover, ou máis ben é a condensación da néboa nas árbores e o vento que fai que caia auga sobre nós. Hai frío, pero sigo en manga curta. Ao lonxe xa se escoitan as persoas no avit.3 EL PILAR no km24.3. Volvo a coller auga e comer algo de froita. O ambiente é espectacular, que fai de novo que salga correndo da zona. Dende aquí ata o seguinte avituallamento, a pista invita a ir rápido, pero como xa veño avisado, debo tranquilizarme polo que nos espera despois. Aínda así, indo moi amodo, sigo adiantando corredores e nalgúns tramos vou só.

Km 31, avit.4 EL REVENTÓN. Ao pé do avituallamento xa se ve o desnivel que tocará agora. O nome venlle que "ni al pelo". O mesmo que nos anteriores (auga, fruta, froitos secos) e para arriba. O pelotón xa ven "escajallado", xa non hai trenecitos infinitos. A tónica segue sendo a mesma dende Os Canarios, pero agora vexo un rapaz que ten parecido ritmo ao meu, polo que decido irme detrás del e darlle algún relevo. Por se non era pouco o desnivel e o agarre do sendeiro, ademáis do frío e a choiva que tivemos ai un anaco, agora comeza o vento ladeado que parece que nos quere tirar. E creo que é aquí onde comezo a ter dores de estómago. Cada vez que tomo auga dun dos botellíns, aos 3 segundo teño unha dor de estómago terrible. Tal que teño que parar de cando en vez cos "retortijones". Parece que me mareo algo tamén, non sei se é pola altura ou polo frío ou polo estómago. Por fin chego, aínda que con dificultades, ao avit.5 PICO DE LA NIEVE. (km 42)

Entre Pico de la Nieve e Pico de la Cruz, medio mareado.

O primeiro que pregunto é polos baños, ao cal me contestan -ves todo eso, pues son los baños-. Moi ben, pois preciso papel. A cantidade de voluntarios é tal que hai alomenos un para cada cousa e, para o papel, non ía ser menos. Como algo, bebo, pero ollo, bebo isotónico. Téñolle pánico á auga. Por aquí anda Zaid Ait, un dos pros que acaba de retirarse. Nada máis sair do avituallamento comeza unha das pendientes máis jodidas de toda a carreira. Pequena pero que tira para atrás. E despois de buscar e buscar un lugar adecuado onde defecar, atopei un incrible. Unha preciosa vista ao Barranco de Altaguna. Tomeime o meu tempo que non foi pouco. Xa vos podedes imaxinar a estampa e o percal (non digo máis). Atópome moito mellor, así que hai que ir recuperando o tempo perdido.

Paro un momentiño no avit. 5 PICO DE LA CRUZ (km 47.4) e continúo cara Roque de los Muchachos. O estómago aínda non está do todo saudable e sigo medio mareado, ou mareado e medio. Xa non sei. Aínda terei que facer outra paradiña antes de chegar á cima da carreira.

A xente aparece en calquer lugar para animar aos corredores, o que fai que o ritmo colla algo de "baile". Xa se ve o Roque de los Muchachos ao lonxe, que nun principio me pareceu que estaba cerca, ata que o sendeiro xira á dereita e me deixa ver que queda un mundo aínda. A 2 km da cima (km 49), pásame unha rapaza, co nº 18, quere dicir que é unha das invitadas. Non sabedes cómo anda esta xente, de ónde sacarán tanta potencia, tanta velocidade ...

Subindo cara o Roque dos Muchachos

Prefiro non seguirlle o ritmo por si acaso. E mellor foi, cando chego ao avit. 6 ROQUE DE LOS MUCHACHOS (km.51.8 a 2420m de altura) teño que apoiarme nunha mesa, cun lixeiro mareo. Incluso se acerca un voluntario preguntarme se estou ben. Despois duns segundos, comezo a engulir froita e a beber coma se non houbese un mañá. Por eses lares estaba saíndo do avituallamento o corredor Juanma Jimenez, que o ano pasado fixera 8:05 horas e quedara no top20 (parece que este ano as cousas non ían ben). Decido sair do avituallamento, xa ben "merendado" e non perder o ritmo que, aínda que baixo, era constante. Aínda que temos unha lixeira subidiña, a partir de agora, teremos case 18 km de baixada, nalgúns casos técnica e noutros con bastante desnivel. O sendeiro é de pedra volcánica. Baixo con coidado de non mancarme e sigo adiantando corredores (entre eles a Juanma Jimenez que ía cun xeonllo desfeito tamén) e algún máis que seguro, pararon menos ca min no avituallamento anterior.

E cando menos o espero, esvaro nunha rocha que me fai tropezar noutra e ... cucho carneiro que te criou. Levo un "hostión" que, unha vez levantado e vendo que non teño nada roto pero si que algunha ferida e traumatismo, déixame atontado durante uns minutos. Ata min acércanse dous brigadistas forestais que estaban a poucos metros da caída e formaban parte do operativo da carreira. Despois de axudarme e preguntar se precisaba asistencia médica, opto por seguir andando ata o próximo avituallamento que, seica estaba a 4 km do lugar. Pouco a pouco comezo a sentirme mellor e poder continuar. Entre tanto, varios corredores pásanme, pero xa non importaba. Agora o caso era finalizar a carreira, que se estaba poñendo algo "extrema".

E chegamos ao avit. de TORRE DEL TIME. Aquí facía unha calor de la leche, e xa estaban os voluntarios cos caldeiros de auga fresca para refrescar a cabeza. Non o dudei, antes de avituallarme, auga bendita pola cabeza e nuca. E continuamos para abaixo, estábamod no km 61,9 de carreira e quedaba a famosa baixada ao Porto de Tazacorte e despois o barranco que nos levaría á liña de meta en Los Llanos de Ariadne.

Baixada en zig-zag ao Porto de Tazacorte

A baixada recordo que nalgúns casos era tremendamente técnica, pero o que máis me costou foi a zona asfaltada antes de chegar ao sendeiro en zig-zag do Km Vertical Transvulcania. Ese desnivel tan pronunciado en liña recta e asfaltado rompíame os cuádriceps. Levei mellor o zig-zag, onde soamente un par de atletas da marathón me pasaron, o resto, íamos en fila india.

Paso polo Porto de Tazacorte

E chegamos ao PORTO DE TAZACORTE. Aquí tomeino con calma, xa que quedaban soamente 5 km para meta e eran cara arriba. Isotónico, froita e un bo puñado de frutos secos. E o mellor de todo, caldeiro de auga pola cabeza e un tunel de ducha para sair do avituallamento. E comezamos a meternos no barranco que non vin eu que fose tan complicado como me contaran.

Fun recuperando as posicións que perdín no avituallamento ata que no km 71 noto que unha sección do cuadriceps quere "entalar" e menos mal que levaba o xel salvador, pois foi tomalo, beber un pouco e a continuar.

Minutos antes do aviso do cuádriceps

E alí estábamos, no famoso carril bici azul, a un quilómetro da meta, e acompañado por un palmero que era a primeira vez que facía un ultra. Parecía que coñecía a toda a isla. Faltando 100 metros para a chegada sóltanlle aos seus fillos para que entren con él e, por suposto, uns metros antes da meta, aparteime para que saise unha bonita foto. Por iso non se me ve entrar en META, estaba detrás do barbas ajajaj.

Posto 186 da xeral, cun tempo de 10:51:36

Descansando uns minutos despois de cruzar a meta,
coas feridas de guerra

Soamente me queda dicir que, tras unha viaxe desastrosa por culpa dun golpe dun camión co avión, e despois de andar por aeroportos de aquí para aló sen durmir ben, sen hidratarme como era debido, comer daquela maneira e durmir moi pouco, e co estress de que esta fermosa aventura nunca ía suceder, chegamos á liña de saída con ilusión e, a pesar do frío, vento, choiva, cagalera, caidas e posterior calor, tiña claro que ía rematar a Transvulcania 2018. Moi contento coa carreira que fixen.

Co medallón de finisher Transvulcania18

Da organización desta carreira, só podo calificala de impresionante e espectacular. Cómo se volca a isla enteira no evento, cómo te animan, o ambiente en xeral, cómo te miman en todo momento, dende que chegas á isla ata que marchas. Esta carreira é impresionante en todo. Felicitar a todxs esxs voluntarixs, en fin, felicitar a toda a organización e isla en xeral.

E cando nos demos conta, xa tivemos que voltar para a península, sen poder facer nin unha hora de turismo. Mirade como foi o conto que tiñamos un apartamento cunha preciosa piscina e non houbo forma nin de probar a auga.

Trail do Castelo -distancia maratón- (24-02-2018)

PRÓLOGO:

Venres de tarde, arrancamos para Quiroga. O de ter un compañeiro que teña autocaravana está de puta madre. E o de ir en grupiño falando de chorradas non ten prezo.

Íamos con tempo suficiente para escoitar o "charla técnica" polo que, por fin podíamos dicir que saíamos con tempo dabondo. Iso foi ao sair claro, porque despois foi como foi. Despois de pasarnos o desvío e chegar mesmo a Monforte de Lemos. -¡¡Xa non chegamos!!. 

Bueno, ou si chegamos pero non chegamos á "charla". O caso é que cando baixamos do trebello, facía un frío que "nin dios" e as risas quedaron dentro da auto. En fín, ao que imos. Collemos dorsal e entramos no auditorio para escoitar a "charla". Entramos e ... ala, aplausos e saímos. Acabouse a charla. Non se pode dicir que non estivemos ehhh, ora foi chegar e rematar. 

Tal e como chegamos, arrancamos para cear, que era moita marabunda a que viña detrás nosa ao mesmo sitio e á mesma cousa. 

No Chapacuñas foi chegar e atopar mesa que non o poden dicir todos os que viñan perseguíndonos. Gañar non gañaremos carreiras, ora que pillos, somos moi pillos de nuestro señor jijijiji.

Comezamos a ver xente coñecida e a disfrutar falando. Está claro que só nos vemos de cando en vez, e de carreira en carreira. A cea moi rica, e antes de ir durmir, aínda dou tempo de saudar a toda a jarnachada que alí había. Cando nos demos conta, xa só quedábamos nós no "restaurant". Arrancamos para a autocaravana e eu xa me metín nas mantas tal cual estaba vestido. O frío andaba detrás miña.

6:30 da mañá, levantámonos para almorzar e prepararnos para a carreira. O frío era espantoso pero gracias a él acordámonos de quentar antes da saída. 

SAÍDA:

Ultra e maratón saímos xuntos. Despois de sacar a foto con Iván e Roberto, dámonos as "boas sortes" e preparados para a saída. Cada un tiña a súa estratexia, como supoño que tería o resto de corredores. 

Unha vez dada a saída e pasada a ponte, vexo o número de xente que vai por diante, sobre uns 50 corredores de ámbalas dúas distancias. Non estou en mala posición, pero sí quero estar nunha posición cómoda cando o camiño se estreite. Co meu ritmo cansino, pouco a pouco vou adiantando corredores que, sobre todo, paran a sacar roupa e paus de trekking. Recordo que nunha das pendientes, saín da pegada principal e co ritmo que levaba adiantei sobre 15 corredores en 50 metros. 

No km6, xa o grupo ía estrajallado e todo se volve máis cómodo. Bueno, cómodo no referente a que podes e pódenche adiantar máis cómodamente.  

Pasado o primeiro avituallamento e xa polo km9, unha pista forestal que ascende, podo ver o que vai por diante. Varios corredores vense subindo amodiiiiño. Eu sigo co meu ritmo e pouco a pouco vou "atrapando bichería". Sentíame moi ben, pero claro, íamos no km10, aínda quedaba moito. O vadeo do regato pensei que ía ser peor pois, non me gusta nada a auga, e menos que esté xeada, pero á larga, foime perfecta (ao final explícoo). Voltamos a coller pista forestal, na que sigo adiantando corredores e recordo ver a Blas que me dixo "Booooa", unha palabra que lembrei ao longo do trail, neses momentos no que en algo tes que pensar. Cando me din conta, xa estabamos no punto máis alto da carreira (A Torca), aló polo km15. Ao lonxe podía distinguier a Fernando Cancelo que ía no ultra, e que pouco a pouco fun collendo de referencia para levar ritmo. Foi precisamente na baixada, onde lle din caza e adiantei. Ao fin e ao cabo, non tiña nada que ver a súa carreira coa miña. Pero tanto lanzarme, na carballeira anterior antes de coller a pista cara Outeiro (km16.8), batín de fuciños e manquei un xeonllo que, ben pensei en que alí remataba a miña carreira, pero pouco a pouco fun aguantando a dor ata chegar ao avituallamento de Outeiro, no que pouco parei, pero no que os ánimos da xente e voluntarios me deron forzas para sair de alí escopeteado e coa mente en darlle caza aos corredores que levaba diante.

Se algo tiña claro nesta carreira foi que levaba os tempos e o ritmo estudiados e no avituallamento de Outeiro ... "claveino", de ahí a euforia.

Comezaba un fermoso percorrido dende Outeiro a Rugando, cun sendeiro de encanto e con fermosas vistas que me transformou nunha especie de corzo (ou máis ben raposo ... pola pillería ;)). Estaba disfrutando e iso sentíase no ritmo. Pouco a pouco ía acercándome aos corredores de diante e por atrás non se avistaba a ninguén. O camiño xeado, a xiada que transformaba o verde en branco, o ruído, ... todo era especial.

Sobre o km23 dou caza "a medias" a unha parella de corredores que non coñecía, digamos que eran foráneos. Na baixada vertixinosa que nos levaría ás cordas e ao paso do río, fun capaz de coller a un, pero o outro era "unha especie máis desarrollada". Levábame unha distancia non superior a 80 metros e cando cheguei ao río, mesmo pensei que caera nel, posto que foi visto e non visto. Non podía ser que en tan pouca distancia desaparecese coma se o comese a terra. Si, xa sei, estades querendo saber quenes eran. Pois eran Jordi Guerra e Sergio Besoy (ambos do club Valle de Camaleño). Con Jordi cheguei ao avituallamento de Rugando, pero saín antes que él e xa non volvín a coincidir, e a Sergio, non fago caso de volver a velo.

Dende alí a Paradaseca non recordo nada, pero do que estou seguro é de que estaba disfrutando e de que non temía polos que viñan detrás, posto que o ritmo constante que levaba non sería fácil de superar polos de atrás. E cando menos o esperas, chegamos a Paradaseca, onde comezo a coincidir con corredores doutras distancias. Por fin, vexo ao lonxe o avituallamento no que me ía parar a comer algo. O "mercado" estaba cheo de corredores, e nesto que me poño a coller un anaco de froita eeee, ñooo, un dorsal azul, non mo pensei en absoluto e saín detrás del. Durante uns centos de metros fun tanteando e descansando, ata que vin que o ritmo que podía levar eu podía ser mellor que o que levaba Iván Pimentel (club Marqués de Vizhoja-Cornelios). Cando cheguei á súa altura xa me dixo que ía fundido. Acababa de subir un posto cando non o esperaba, ou alomenos, non esperaba a este corredor.

Polo km36, subida xa a última cota importante da carreira, puiden votar un ollo atrás, e vin que Iván "seguía vivo", pero xa había distancia dabondo como para que me superase. Onde tan mal o pasada na edición "da nevada", estaba agora voando.

E sobre o km37, tropezo con outro dorsal azul, era Miguel Angel Carmona (club Lodeiros), que ía tamén reventado. OOOh meu deus, como pode ser!!!. Estaba en postos de podium, e iso amigas e amigos meus, dache aaaalas. Os últimos quilómetros estaban para sufrir e así ía ser. Puxen un ritmo constante, pensando que era o perfecto para chegar sen problemas e que non me adiantasen. Creo recordar que mirei unha vez para atrás a altura de O Castelo e na subida a meta. A escasos 100 metros do final, subiume polo corpo algo especial, difícil de describir pero que vos xa sabedes ou supoñedes que é o conto

E colorín colorao, cheguei á meta en 4:38:04, pechando o podium absoluto na distancia Maratón, por detrás do bejarano e claro favorito Alfredo Gil (4:09:57) e de Sergio Besoy (4:33:28). Os aplausos souberon a gloria.

E xa, unha vez collido folgos, non me retirei de onde o avituallamento de meta. Alí comentamos a "xogada" cos presentes, onde estaba un gran número de Jarnachas. 

POSTACARREIRA:

Estirar ben, pensar na fazaña que acababa de conseguir, xa que, como moitos dos que van ler este tostón, o obxectivo era un top10 ... e mira ti, atópome con isto. O adestramento e a constancia teñen o seu fruto e ao carallo.

A Jarnachada que alí había arroupoume unha vez finalizada a carreira e é que, cando somos moi iguais, as "pezas" acóplanse mellor. Non dudaron en darme todo o que precisaba e comezaba a desfrutar a carreira (ou postcarreira) despois do esforzo feito.

Esperei tamén polos meus compañeiros de viaxe, Roberto non tardaba en chegar e Iván, a Iván aínda lle quedaban quilómetros. O ultra non é calquer cousa.

Coa fame que tiña, decidín ir comer, mentres que Roberto non quixo vir, seica non tiña fame (manda carallo). E aló me fun, coa familia adoptiva.

Cando nos demos conta, tiña que recoller o trofeo no podium, polo que tiven que rematar de comer ás presas. 

E cando nos demos conta, xa había que voltar para A Coruña. 

Foi unha fin de semana (venres e sábado) estupendas.

P.D. O percorrido desta carreira, así como toda a organización, ten algo especial, algo que atrae e ogallá non morra de éxito. Noraboa a toda a organización e longa vida ao trail.

Quito

VI Trail Concello de Arteixo (29-10-2017)

Cambiando de chip

Últimamente sucédeme moi a miúdo que chego ás carreiras sen gañas, cansado e coa mente pensando nunhas metas moi por debaixo das que teño semanas antes. Isto creo que é normal entre todos os corredores. O caso é que cheguei a Arteixo baixo de moral, canso de días anteriores, de non durmir ben, non comer ben, ... todo inflúe (bueno, e que o día anterior fun a carreira de orientación a Abadín).

Despois de saudar a moitos e moitas coñecidas que só nos vemos en "carreritas" como estas, preséntome na liña de saída cunha estratexia distinta á das últimas carreiras. A posición na saída xa indicaba moito ...no medio do pelotón (o nivel anímico non estaba para "fedellar" máis adiante).

Así foi que, unha vez dada a saída, na pequena baixada ao paseo, vexo ao lonxe os purasangues da carreira. Alí ía un grupo selecto de cabalos/castróns/xabaríns/gacelas e demáis animalada, que ían a disputar os primeiros postos, con Martín Lestón "Comepedras" á cabeza, coma un cabalo desbocado, sacándolle metros a ese grupo selecto onde podía observar a Luís Alberto Hernaldo, Jose Angel García do Cas, Rubén Díaz, Iván Brea, Marcos Trelles, Xoán Rodríguez e algún máis que non coñecía o seu nome pero que sabía do seu potencial. Despois ía o grupo perseguidor, no que tamén habería guerra no seu momento e a continuación estaba un grupiño non moi grande onde me atopaba eu. 

Non foi ata adentrarse no monte e aparecer as primeiras costas onde comecei a atoparme ben dentro do que cabía esperar. Pouco a pouco vou adiantando corredores sen aumentar as pulsacións. E falo de pulsacións porque hoxe intentaría ir nun rango de pulsacións durante todo o trail. 

Sobre o km5 xa estaba situado nun grupo de corredores onde creía eu que podían ter similitudes cos meus tempos, polo que me levantou un pouco a moral.

Non tardei en seguir co que consideraba meu ritmo pausado pero constante. Algún quilómetro máis adiante, chego a onde Manu Ramos que despois de intercambiar unhas palabras, quédome co que me dixo ..."xa irán caendo cadáveres, o importante é chegar vivo a Santa Leocadia". Aínda así, eu sigo con ese ritmo nese rango de pulsacións. A continuación vería a Álvaro Iglesias, tamén do Jarnachas, que ía algo desencaxado cando coincidín con él. O adiantar a estos dous corredores, máis que darme folgos, veume á cabeza se non estaría por enriba das miñas posibilidades, ... pero seguín ...

Máis tarde coincido con José Manuel Santos, que despois duns quilómetros xuntos subindo xa Santa Leocadia, e baixándoa, non sei moi ben onde o descolguei, pero si sei que xa non viña conmigo moi preto do Polvorín. Por alí andaban grandes coñecidos do trail, como Bruno Cardama e Oscar Díaz Cerdiño e a súa muller Araceli entre outros, que nesta ocasión estaban axudando co trail e animando aos corredores.

Dende aquí ata o control intermedio non coincido con ninguén (bueno si, coincido con Elena Bujía que estaba mimetizada coa natureza preto do regato). Non tardo en chegar ao avituallamento e nel tómome un pouco de respiro para beber e comer.

Continuando a marcha e xa adentrado outra vez no monte, atópome con Fernando Cancelo. E non é que eu fora "espectacular de ritmo", senón que él ía "escangallado" (demasiados km esta tempada). Non tardo en perdelo de vista por atrás. Isto foi no km18.

No km22 xuntábanse os percorridos longo e curto, e despois dunha pequena parada no avituallamento (que falta me facía), comecei a divertirme un pouco pasando aos corredores da curta (vaia tontería...).

Pero foi no km23.5 ou bastante antes, cando noto un alento que me persegue e intúo que me está a "controlar". Non tarda a miña pobre cabeciña en pensar "este vaime dar un achazo que non o vou nin a sentir". Dito e feito. Foi pasar ao lado do túnel da autoestrada e porse o camiño costa arriba, que foi visto e non visto. Tratábase de Miguel Angel Carmona. Aínda tiven tempo de volver a velo ao lonxe, no km24.5, pasada a ponte por enriba da autoestrada, pero as diferencias xa eran grandes e as miñas forzas pequenas. 

Por fin chegamos ao paseo e agora o caso era aguantar a posición, que por certo, non sabía cal era, pero xa estaba moi contento de cómo transcurriu a miña carreira. Estaba pasándoo fenomenal, cun preciosísimo percorrido, con todo o que se lle pode pedir a un trail.

E mira por onde que coincido con Diego Lanchiñas, que estaba a disputar o trail curto con algún amigo. Pois alá fun a acoplarme para que a chegada se fixese menos pesada. Pero a poucos metros da meta, subín un pouco o ritmo, que para acabar co corpo, mellor que sexa de todo. 

E alí cheguei, á meta en 3:12:36 e no posto 12º da xeral. Non tardei en acoplarme á mesa da froita. Non había laranxa e melón que me chegasen. As nécoras ... para outros. Eu precisaba froita.

E así, sen darme conta e sen poder falar con tanta e tanta xente que me gustaría falar, arranquei sen ducharme pensando que eran as dúas da tarde ... (alabadiño de min que non me acordei de cambiarlle a hora ao reloxio).

Con todo, quédome coa carreira que fixen e coa sensación de participar nun trail cun percorrido chulísimo, onde había de todo o que lle podemos pedir a un trail, subidas, baixadas, sendeiros, desbroces, regatos, ... perfectamente indicado, voluntarios por todos os lugares, fotógrafos, avituallamentos perfectos, spiker, en todo momento a organización pendentes dos corredores. Ufff, sensacional. Esperamos voltar para o vindeiro ano.

Chispum ...

II Trail Ribeira Sacra (01-10-2017)

Non hai como ter un compañeiro

que teña unha autocaravana.

O sábado pola tarde arrancamos para Luintra (Nogueira de Ramuín), onde pasaríamos a noite e poder levantarnos xa na zona de saída.

Recordo que 3 semanas antes, o obxectivo era quedar entre os 10 primeiros, 2 semanas antes, xa era quedar entre os 20 primeiros e unha semana antes da carreira, o obxectivo era acabar. Por qué, pois o corpo xa non recupera coma de novo, e os achaques non perdoan.

Por se fora pouco a dor de tobillo (sí, aínda teño molestias dende o trail de Cuntis), había que sumarlle un forte golpe na tibia que me provocou unha periostitis del "copón" e o catarro que me collín nesta última semana (levo anos sin saber qué é iso do catarro, pero colleume forte).

Pola noite tampouco durmín moito, polo que a ver cómo se nos daba. 

SAÍDA:

Primeira gracia: case chegamos tarde á saída. Foi xusto chegar ao bagón de cola e non deu tempo nin a saudar aos corredores. O de quentar, tampouco era moito problema, posto que xa iríamos quentando nos primeiros quilómetros ajjaj. 

Un punto de inflexión foi no km 7, na primeira baixada forte. onde me atopo nun grupo duns 8-10 corredores. Aínda que eu baixo moi mal, o resto baixaba peor, así que pedín paso e funme solo. Despois, viría unha forte subida, onde podía ver ao grupo de diante, onde se atopaba o meu compañeiro Iván Brea. Xa polo medio da subida, podo ver na parte de abaixo ao grupo perseguidor. Acaba  de sacarlle un bo tempo a todos eles. A partir deste punto, a sensación que me deu foi que fun soio durante todo o trail. Sí recordo que nun avituallamento (km 19) me dixeron que ía Iván Brea e Álvaro dos Jarnachas a un minuto diante e que acababa de adiantar a un corredor que posteriormente me adiantou no avituallamento, pero que din conta del uns kilómetros máis adiante. Dende ahí ata o avituallamento do km 23 (2:45 horas de carreira), parecía un trasno solitario no monte. Foi neste avituallamento cando, por arte de maxia, aparece Jose do Cas, que foi un visto e non visto. Quixo que fóramos xuntos, pero vendo como o vin, mellor sería para min ir só. O tipo ía tan sobrado que mesmo pensei que estaba escondido detrás dalgún carballo e que acababa de iniciar a carreira. En fin, cousas que pasan pola cabeza cando non chega suficiente osíxeno. 

O obxectivo que levaba de facer os primeiros 25 km en 3 horas, claveinos.

E cando me din conta, xa estaba no Parador de Santo Estevo, no avituallamento do km30. Parei un pouco máis do que o fixen nos anteriores, e sempre mirando cara atrás, posto que o ritmo comezaba a ser inferior ao estipulado e temía que xa me estivesen collendo algún corredor. 

A partir de aquí, creo que xa non volvín a coincidir con ningún corredor e a fatiga e o cansancio notábase no meu corpo.

No km 43,5 no último avituallamento, encaixábamos no percorrido cos do trail curto e deume algo de vidilla, polo menos para coller referencias. Ainda que o ritmo non era moi grande e as forzas eran poucas, esforceime por ir adiantando aos do curto. 

Ía achegándome ao km 48 e non se vía Luintra por ningures, mesmo pensei que o gps marcaba mal. 

Por fin casas, chegamos. A baixada cara meta fágoa a bo ritmo, sabedor que non hai máis que correr despois da meta. 

Finalmente 6:01:48 horas en meta e 8º posto da xeral. O obxectivo estaba en 6 horas. É dicir, fun un pouco máis lento do esperado pero moi contento de participar, así como da posición e o tempo. 

O post-carreira, un espectáculo. Digno de mención. Os voluntari@s que alí hai mí madriña. E a comida e bebida, aquelo parece unha boda. Noraboa á organización. 

Trail Encontro Monte Pindo (15-07-2017)

O Olimpo Celta, como tamén o chaman, ten un encanto especial, por eso atrae a miles de visitantes durante todo o ano.

Ás 17 horas daríase a saída, polo que fomos con tempo dabondo para facer turisteo e ensinarlle esta fermosa natureza ao meu fillo Marcos.

A calor era intragable, coma o ano pasado, ao que había que sumarlle un vento  molesto que non sabía se ía favorecer ou todo o contrario. Cansado, cun tobillo “estropeado” e con este panorama, andaba algo decaído durante todo o día. O previo da carreira faime olvidar por momentos todo isto, posto que, como todos os traileros/as sabemos, este deporte non é só correr, senón que ten moito de “sociable” e cachondeo.

Al lío.

A saída dábase pasadas as 17 horas, coa mesma calor que ao mediodía. Sairía reservón e coa cabeza en intentar acabar esos 30 km con 1600 m+. Preocupábame o nocello (tobillo). Antes de sair da Praia do Pindo e comezar con desnivel, vexo que vou da metade para atrás. Quizáis ese sería o meu lugar a día de hoxe. Nos primeiros 200 metros cara arriba vexo que ese ritmo de “ir andando” non vai comigo, posto que, aínda que lesionado, eu podo ir trotando. O problema é que agora non hai prácticamente sitio para adiantar polo que hai que buscar onde poder ir avanzando. Non tardamos en chegar á primeira pista e aquí avanzamos ao noso antoxo.

No primeiro avituallamento, vexo que non vou mal posicionado e que hai moita xente parada no mesmo e que non leva hidratación incorporada. A miña parada é moi curta, podendo adiantar a uns 8-10 participantes neste avituallamento. Neste pisteo vexo ao lonxe traileros que van non aire, cousa que eu non podo facer se quero chegar ata o final. Entre eles, distingo varios corredores que coñezo, polo que deben ser do grupo de cabeza (algo escajallados pero …). A carreira pasa por fermosos sendeiros cunhas vistas impresionantes da zona costeira. Pero logo volvemos a adentrarnos no monte. Unha baixada técnica antes de chegar ao segundo avituallamento avísame que teño un nocello “estropeado” e pouco antes de chegar a Caldebarcos (polo km 8) vou de fuciños ao chan gracias a unha desas silvas traidoras que abundan nesta Galicia.

Segundo avituallamento, onde me está esperando meu fillo. Alegría que me da. Xuntámonos varios corredores coñecidos, e xa sabemos que imos entre os 10 primeiros. Ufff, pois non vou mal. Cara arriba levo eu o ritmo, pero en llano e cara abaixo, non son quen de seguir a ninguén. Chegamos á división de distancias, ao que o voluntario nos informa que somos segundo e terceiro. Ostiaaas. O ritmo non era malo, pero non pensaba estar tan adiante. Polo camiño ía seguindo a carreira Martín Lestón (Jarnacho por excelencia) que nos ía informando de cómo transcurría a carreira. Durante un bo treito do percorrido, íamos intercambiando posición dende o segundo posto ao sexto (con Iván Brea, Roberto Vázquez, Marcos Trelles "O Jarnacho" mais eu). Caso do paso por San Cibrán, no que íamos todos en menos de 100 metros. 

Pouco a pouco, pasando "Cornido"? nunha subida longa, atópome que lle saquei unha boa distancia ao resto, que tamén ían estragallados. Comezo a baixar despois dunha pista deportiva metida no medio do monte e vexo que non me colle ninguén, supoño que lle saquei bastante subindo e que tardarán algo en collerme. Subo o cortalumes e non vexo nada tampouco. Ao chegar ao avitullamento (km 20), e punto de control intermedio, fáiseme extraño que aínda non me collesen. Atopábame ben, aínda que unhas 10 pulsacións por enriba do habitual, que lle achaco ao forte calor. A pouco máis de 2 km do alto da Moa e subindo, doblo o nocello. Vaia mala sorte. Teño que subir andando. Non tardo en ter dores nos músculos que están a traballar máis, para non forzar o nocello. E a pouco menos dun quilómetro do alto, pásame Xoán Rodríguez coma un lóstrego. Por atrás non vexo a ninguén máis. Desgraciadamente chego á fermosura do Alto da Moa, desgraciadamente, porque todo o que se sube hai que baixalo e non estou eu para baixar como as cabras. E sin pensalo, a 200 metros pasado o alto da Moa, doblo o pé coma nunca, botando un berro que nin os romeiros de San Fins do Castro. Vou coxeando durante bastante tempo e aullando cada vez que piso co pé esquerdo. Vaia tontería, pero parece que un queda máis a gusto. E uns minutos máis tarde, chega a miña altura Marcos Trelles "O Jarnacho" que lle deixo paso para que non me leve por diante. Faltaban aínda moitos quilómetros para meta e non sabía cómo ía responder o corpo e a mente.  Non tardo en perdelo de vista. Supoño que non tardarán en pasar Iván Brea e Roberto. Por fin chego ao último avituallamento. En teoría faltan 3 km. A pista debíame dar un descanso, pero o desnivel negativo mátame e non fago máis que pensar no nocello. Menos mal que quedaba unha lixeira subida e non todo era baixar. Por fin vexo ao lonxe as primeiras casas de  O Pindo. Cruzo a estrada e adéntrome na Praia. Ao lonxe xa se ve a xente na meta. Por detrás teño vista suficiente para ver cando chegan o seguinte corredor, polo que prefiro ir andando. Obviamente, os últimos metros da proba, fanse correndo, que foi o que fixen.  O cansancio era tal que incluso cheguei a marearme, cansancio físico, pero tamén mental.

A organización estaba en todo momento pendente dos corredores, sabedores do esforzo titánico que fixemos.

Por fin en meta, co meu fillo e en 4º posición da xeral e 2º na miña categoría vet. A .

Ducha, trofeos, conversas cos outros traileros/as e rodaballo de confraternización. Un día redondo e espléndido nestas fermosas terras de Carnota.

 Está claro que O Pindo engancha.

V Trail Vila de Cuntis 02-07-2017

Case me deixo liar pola chavalada de Ponteceso o día anterior.

Nunca correra este trail e a verdade é que foi duro, divertido e moi técnico, aínda que me caese máis de media ducia de veces e esguinzara un pé na primeira parte da carreira. 

27,7 km 1600m+

O caso é que me inscribín ao trail longo, como as cabras locas. Sabía que non estaba para tanto trote, pero quería saber qué sensacións tiña e cómo me atopaba físicamente e mentalmente despois da Raid Gallaecia. Saín "reservón", pero creo que coma todo o mundo. 

En liñas xerais o trail para min foi algo así: 

No km 8 xa vou pensando en reservar máis do que vou reservando

No km 12 vou pensando en ..."esto hai que acabalo, así que paciencia que xa imos reventados"

No km 18 sigo pensando, pero desta vez ... "a ver se chegamos a meta"

No km 22 e xa moi resentido do tobillo, o único que penso é en rematar e meterme en auga fría, xa non sinto as pernas coa dor. 

Finalmente en meta na posición 12º. Non está mal, para o preparado que viña. Satisfeito de rematalo.

Chámame a atención que nada máis rematar teño as pernas agarrotadas e desfeitas, o que di o gran esforzo que fixeron e o pouco preparadas que viñan. Así se aprende tamén. 

Gran organización, cunha bolsa de corredor extraordinaria, con folletos do concello de Cuntis, cervexa artesá, queixo de Palo Santo, calcetíns Hoko e mel caseira. E post-carreira, churrasco e callos. Ahhh, e cervexa, ademáis de auga e isotónicos, todo elo amenizado polos amigos e compañeiros/as traileros (vendo isto, claro que hai que volver ...).